Forum powitalne

[ratharienn]

Dziękuję, dziękuję, dziękuję! Życzenia są wspaniałe i jakby mi od nich gorączka zelżała... Dziękuję również Tym, którzy posłali mi je prywatną wiadomością - odpisałam na wszystkie, jednak nie wiem, czy wszystkie dotarły, bo Wielka Sieć nie bardzo ma ochotę dzisiaj współpracować.
Nianiu, toż to genialne jest! Dziękuję za taką wiarę w moje możliwości i takie świetne wróżby na przyszłość. Uwielbiam te wiersze/limeryki/ballady.
Jesteście Wszyscy cudowni!

[Carol]

Jeszcze ja! Spóźnione wszystkiego naj naj najlepszego rath!

[reeven]

odpisałam na wszystkie, jednak nie wiem, czy wszystkie dotarły, bo Wielka Sieć nie bardzo ma ochotę dzisiaj współpracować.

Do mnie niestety nic nie dotarło...ale wiem jak to jest...czasami internet nie chce współpracować

[ratharienn]

Dzisiaj urodziny obchodzą Jola i Skella.

Joleńko - życzę Ci, żebyś zawsze wyglądała tak ładnie i młodo, dobry humor Cię nie opuszczał, fajkowe ziele się nie kończyło i by odynowa piersióweczka zawsze była pełna! Ponadto cierpliwości, zdrówka i wiele radości, a także udanego pobytu w Szklarskiej (która jest niedoceniana na rzecz Karpacza, a niesłusznie, moim zdaniem).

Skello - Tobie życzę, prócz wiadomych zdrówek i szczęść, a także powodzenia na wszystkich płaszczyznach, byś znów zaczęła zaglądać na forum.

[szpaq]

sto lat Jolka! spokoju, żeby potaniało i głowa nie bolała na drugi dzień.

Skello nie znam ale najlepsze życzenia.

[Aratoval]

Wszystkiego najlepszego urodzinowiczom

[grace]

Jola, Wszystkiego naj naj naj, trochę złota agatejskiego - powinno załatwić problemy mieszkaniowe, dużo różności wymarzonych i częstszego bywania w Polsce Może się w końcu na jakimś zlocie uda spotkać

Skella, wszystkiego najwspanialszego no i Sto Helit!

[Dżon]

Setka, Dżolu Wszystkiego najlepszego

[Aiyanna]

Zdrówka, wielu powodów do uśmiechu w życiu i wszystkiego, czego sobie tylko zamarzycie

[Dicey Reilly]

Sto lat, Jolu!

[Motopompa]

I żeby tak dla odmiany przynajmniej połowa życzeń się spełniła

Skella zagląda, tylko się nie przyznaje

[Marek_Sobczak]

Przeciągłe wycie wilka przecięło wrześniowe niebo rozświetlone światłem księżyca. Po lewej stronie kompozycji z cichym szumem zanikającego napięcia pękła żarówka. Po prawej z głośnym wrzaskiem zawodu pękła cienka bariera pomiędzy namiętnym kochankiem, a kandydatem na świeżo upieczonego (za jakieś 9 miesięcy) ojca. Tam bynajmniej napięcie nie spadało. Gdyby nie wrodzona ciekawość świata nie zwróciłbym pewnie nawet na nie uwagi, gdyż byłem na misji. Może nie na takiej jak bleusowi bracia, ale dla mnie bardzo istotnej. Uzbrojony i niebezpieczny szedłem pewnie przed siebie. Taki przynajmniej był plan. Nieznane miasto i ciemna uliczka późnym wieczorem, do tego jeszcze pękające rzeczy dookoła jednakowoż sprawiły, że plan wziął w łeb już na początku. Więc, jedynie profilaktycznie, by uniknąć urojonego zła skrytego w cieniu za zaułkiem, skradałem się jak więzień pod prysznicem po upuszczeniu mydła. Może tylko było mniej wilgotnie. W niektórych miejscach mojej fizjonomii przynajmniej. W mojej głowie grała muzyczka z Mision Imposible. Jako, że to kawałek wpadający w ucho, w jego rytm poruszałem się po ulicy. Nie mogło to oczywiście oby się bez zauważalnego aplauzu ze strony kota buszującego właśnie na jednym z pobliskich śmietników. Jedno spojrzenie w moją stronę wyraziło wszystko: „Gdyby mi się chciało, to powiedziałbym Ci, że nawet w Tańcu z Gwiazdami, wysłałbym na Ciebie smsa o treści POMAGAM”. Dobrze, że nie czytam w kocich spojrzeniach, bo jeszcze bym się zniechęcił. Podrygując właśnie dwoma pad’e bud’e do przodu ujrzałem, cel mojej podróży – dom złotowłosej pani z numerkiem 4 w Nicku. Pora na zasadniczą część planu. Szpulka z kordonkiem już czekała w plecaku. Tak czułem, że nie zamyka drzwi – kiedy po półgodzinnym mocowaniu się zestawem „Mały włamywacz – zostań politykiem edition” próbowałem otworzyć drzwi wejściowe do domku złotowłosej. Cichutko wemknąłem (przy silnej aprobacie ze strony Profesora Bralczyka) do pokoju. Delikatnie, bardzo powolutku zamknąłem za sobą drzwi. Najlżej jak umiałem stąpałem po skrzypiących dębowych panelach, gdy jak nie zaatakuje mnie kant wylegującego się wygodnie łóżka, wprost w nieosłonięty niczym mały palec u nogi. Ból był przeraźliwy, więc w akcie odwetu i udowadniania kto ma większe cochones jak mu nie odwinę z drugiej nogi. Niestety moje stawy i ścięgna musiały ustąpić przed przeważającą siłą wroga. Palące z bólu stopy domagały się ulgi. Lecę więc, powstrzymując krzyk i napływające łzy (wiem że i tak by nikt nie zauważył, ale fason trzeba trzymać zawsze, szczególnie jak przechytrzy cię kant łóżka) do apteki, licząc na choćby lekką formę lekomani u złotowłosej. Królestwo za APAP albo inną Nospę czy Stoperan – reklamy znanych leków przemknęły przez, mózg obok impulsów piekielnego bólu. Nareszcie przed moimi oczami ukazała się łazienka Pani Plam, w której spodziewałem się znaleźć ukojenie. Coś jednak było nie tak. Zamiast spodziewanej ciszy, która miała wzmocnić działanie upragnionego leku, w łazience rozlegał się perlisty głos, z lekką nutką naparstka „Żmijówki” w tle niskich tonów, powtarzającego ciągle dwa wersy:
Leading me on - leading me down the road
Driving me on - driving me down the rooooooooooad!
Złotowłosa była w domu. I akurat brała prysznic. Nieskrępowana oddawała się śpiewaniu do butelki szamponu. Trzeba przyznać, że szło jej całkiem nieźle. Ale jakoś się wtedy nie skupiałem na wrażeniach słuchowych. Bardziej zainteresowałem się niezbyt dokładnie zasunięta zasłonką prysznica. Pięknem w czystej postaci rysującym się w obłych kształtach tuż za nią. Widzieliście kiedyś krople rosy na alabastrowym posągu, rozświetlone blaskiem wschodzącego słońca? Ja też nie, ale i tak nie przebiją wrażenia wywołanego spektaklem złotowłosej. Nawet przestały mnie boleć nogi. Później chirurg mi wyjaśnił, że stało się tak dzięki temu, że krew odpłynęła z nóg do innego organu i przestała napierać na obite tkanki. Stałem tak jak w amoku. Aż chciałoby się zakrzyknąć za Faustem: Chwilo jesteś piękna. Trwaj! Dzięki Bogu wrodzona samokontrola i ćwiczenia jogi, które planowałem zacząć na emeryturze, zaowocowały wcześniej niż się spodziewałem. Więc z żalem opuściłem łazienkę i udałem się do sypialni. Tam w ruch poszły igła i kordonek.
Mission accomplished! – wykrzyknęła moja gorsza połowa. Ciesząc się z osiągniętego planu. Ta druga zaśmiała się demonicznie.
Następnego dnia rano Jola obudziła się w dobrym nastroju. Słońce, schyłek lata i te rzeczy. Jej uwagę zwróciła niedomknięta szuflada z bielizną, z której wystawał fragment majtek. Otworzyła szufladę by zrobić porządek i uśmiech przebiegł po jej twarzy. Rozłożyła przed sobą bieliznę i odczytała wyhaftowane czerwonym kordonkiem nierówne ściegi składające się w życzenia.

Tego co tylko możesz sobie wymarzyć. Spokojnego zacisznego mieszkania, w którym cięgle będzie słychać śmiechy męża, rodziny i przyjaciół. Braku zmartwień i samych prostych rozwiązań. Odrobiny luksusu od czasu do czasu, odrobiny przygód na co dzień i od święta. Mnóstwa pięknej i mądrej literatury. Wielu pomysłów i nadmiaru natchnienia, przelewanego na papier, płótno, drewno, kamień czy co Ci tam piękna wpadnie w ręce. Mnóstwa sił i energii. No i miłości pełnej pasji, namiętności, bezpieczeństwa i pewności. I częstszych wizyt w Polsce i na Forum.
Wierny fan Pani Plam.
M.
P.S. Przepraszam, że życzenia na bokserkach mąża, ale Twoje miały za małą powierzchnię.

[Nobby Nobs]

Wszystkiego najlepszego dzisiejszym jubilatkom! Upiekłabym Wam babeczki, lecz nie potrafię (przynajmniej takich jadalnych), ale za to ślę Wam uśmiech jak babeczki ciepły i słodki.

[4jola]

Świętowałam tak zawzięcie,jakbym osiemnastkę skończyła(właściwie,to była osiemnastka,podwójna plus vat,ale nie czepiajmy się szczegółów).
W związku z powyższym mój stan nie nadawał się do przebywania w miejscach publicznych i nie dotarłam do kawiarenki.Sory za to.
Rano powiedziałam do szefa:Derry,sory hani,ale weno odejdź od kompa,bo mam wery important sprawę,nie cierpiącą zwłok,czop,czop,proszę.
Nieco zdziwiony udostępnił mi narzędzie internetowe zwane dalej laptopem i mogłam chociaż przeczytać życzenia.Na odpowiedź jakby się już nie ośmieliłam.Jednak potrzebuję tej pracy...

Ale co się odwlecze...
Bardzo Wam wszystkim dziękuję za życzenia.Jesteście kochani i mam nadzieję,jak Motopompa napisał,że chociaż połowa się spełni.
Zwłaszcza ewentualne spotkania z Wami w pięknych okolicznościach przyrody.
Dżola dziękuje Dżonowi i Dicey-do setki już mi nie daleko
Rath-co do piersióweczki możesz być dziwnie spokojna...Co do reszty-postaram się,jak bony-dyny.
Szpaczku-dzięki,wiesz,że ja słabowita jestem,co?Ale odkuje się następnym razem Aj promys!
Grejsi-mersi i nie mogę się doczekać!
Nobby-prawie czuję zapach tych babeczek!Dzięki.


Marku-zatkało mnie jak rure kanalizacyjną w kiepskim barze.
Matko bosko częstochowsko!Alabastrowa skóra!Ty to masz wyobraźnię,chłopie.
Na pewno nie grozi Ci to,co obiecałam poprzednio.
Ale właśnie zarzuciłam Ci na głowę białą "chujsteczkę" haftowaną,wszystkie cztery rogi,z dzikim okrzykiem:"Mój Ci On"!
Nie wiem,co na to Twoja kobieta i nie interesuje mnie to.Ha!
Najwyżej kiedyś dostanę w cymbał.Wszystko zniosę(oprócz jajka).
P.S.Nie wypruję tych życzeń z majtek Kowala.Sama będę je nosić.

[reeven]

Wszystkiego najlepszego dla Żaby...jeśli jeszcze się tu pojawia.Życzę,żeby Ci najważniejsi zawsze pamiętali,szczęście przychodziło po cichutku ale zostawało na dłużej i żeby każde zaskoczenie przeradzało się w coś dobrego .100 lat