przez grace » 16 sie 2012, o 21:53
przez Azrael » 19 sie 2012, o 16:18
przez grace » 19 sie 2012, o 20:21
przez Azrael » 19 sie 2012, o 22:34
przez grace » 8 wrz 2012, o 17:20
przez Kinga » 11 lis 2012, o 09:38
przez grace » 11 lis 2012, o 21:59
przez Kinga » 12 lis 2012, o 20:47
An Error Was Encountered
The URI you submitted has disallowed characters.
przez grace » 6 sty 2013, o 19:20
przez Ami » 7 sty 2013, o 05:59
podobnie zreszta jak o Schleppelu-strachu :E
przez Kinga » 8 sty 2013, o 11:12
kolor magii napisał(a):Na przykład: jakiej płci jest A’Tuin? Astrozoologowie stwierdzili autorytatywnie, że póki nie powstanie większe i mocniejsze rusztowanie dla pojazdu badającego głęboki kosmos, odpowiedzi na to kluczowe pytanie nie poznamy. Tymczasem można jedynie spekulować na temat oglądanej przestrzeni.
Kolor magii napisał(a):Istniała na przykład teoria, że A’Tuin przybył znikąd i będzie czołgał się jednostajnie lub też jednostajnie człapał donikąd, aż do końca czasu. Teoria ta wśród uczonych cieszyła się dużą popularnością.
Alternatywny pogląd, przedkładany przez ludzi bardziej religijnej natury, głosił, że A'Tuin podąża od Miejsca Lęgu po Czas Rui, jak zresztą wszystkie gwiazdy na niebie, także
bez wątpienia dźwigane przez ogromne żółwie. Kiedy żółwie dotrą do celu, zaczną kopulować krótko i namiętnie, po raz pierwszy i jedyny. Z tego ognistego połączenia narodzą
się nowe żółwie i poniosą nowe światy. Hipoteza ta znana była pod nazwą teorii Wielkiego Wybuchu.
Kolor magii napisał(a):Wielkiego Żółwia A’Tuina, na którego starożytnej i pooranej meteorami skorupie spoczywa dysk. W swej powolnej wędrówce po brzegach Nieskończoności A’Tuin obraca czasem swą głowę, by kłapnąć na przelatującą kometę.
Blask fantastyczny napisał(a):Oczywiście żaden inny świat w drodze przez gwiezdną nieskończoność nie spoczywa na grzbietach czterech słoni, które z kolei stoją na skorupie gigantycznego żółwia. Imię Jego - lub Jej, według opinii innej szkoły filozoficznej - brzmiało A’Tuin, ale nie odegra On - czy
też Ona, co być może - głównej roli w opisywanych tu wypadkach. Jednak kluczem do zrozumienia Dysku jest fakt, że On - lub Ona - tam jest, niżej niż kopalnie, muł dna morskiego i fałszywe skamieliny, podrzucone przez Stwórcę, który nie miał nic lepszego do roboty niż denerwować archeologów i podsuwać im głupie pomysły.
Blask fantastyczny napisał(a):Wielki A’Tuin, żółw gwiazd, ze skorupą oszronioną zamrożonym metanem, poznaczoną kraterami meteorów, zasypaną pyłem asteroidów... Wielki A’Tuin z oczami jak pradawne morza i mózgiem rozmiarów kontynentu, w którym myśli suną niby lśniące lodowce... Wielki A’Tuin o powolnych mrocznych płetwach i skorupie polerowanej gwiazdami, pod brzemieniem Dysku płynący przez galaktyczną noc... Wielki jak światy. Stary jak Czas. Cierpliwy jak cegła.
Tu jednak filozofowie mylą się całkowicie. W istocie Wielki A'Tuin jest w znakomitym nastroju.
Wielki A'Tuin jest bowiem w całym wszechświecie jedyną istotą, która dokładnie wie, dokąd zmierza.
Blask fantastyczny napisał(a):Tylko że czytanie w umyśle tak gigantycznym, jak umysł Wielkiego A'Tuina, wiązało się z pewnym nieprzewidzianym ryzykiem, wyjaśnił. Żeby zyskać wiedzę o żółwiowym systemie myślenia, magowie ćwiczyli na żółwiach zwykłych i na morskich olbrzymach. Choć jednak byli pewni, że umysł Wielkiego A'Tuina będzie ogromny, nie przewidzieli, że będzie tak powolny.
Blask fantastyczny napisał(a):Należy tu zaznaczyć, że Wielki A'Tuin był w tej chwili zadowolony i spokojny. Takie uczucia w umyśle wielkości kilku sporych miast muszą promieniować dookoła. W związku z tym większość mieszkańców Dysku znalazła się w stanie, który można osiągnąć jedynie dzięki całemu życiu medytacji albo około trzydziestu sekundom używania zakazanych ziół.
Równoumagicznienie napisał(a):I nagle pojawia się: większy od największego, najgroźniej uzbrojonego gwiezdnego krążownika z wyobraźni producenta filmowych widowisk: żółw, długi na dziesięć tysięcy mil. To Wielki ATuin, jeden z rzadkich okazów we Wszechświecie, gdzie rzeczy mniej są tym, czym być powinny, a bardziej tym, czym ludzie je sobie wyobrażają. Niesie na swej pooranej meteorami skorupie cztery gigantyczne słonie, a te na swych ogromnych grzbietach dźwigają wielki krąg świata Dysku.
Mort napisał(a):Nieruchomy wzrok migotliwych oczodołów obejmuje żółwia świata, sunącego przez głębie kosmosu, ze skorupą porysowaną kometami i poznaczoną uderzeniami meteorów. Śmierć wie, że pewnego dnia Wielki A’Tuin umrze. To dopiero będzie wyzwanie.
Czarodzicielstwo napisał(a):Nie istnieje metafora dla sposobu, w jaki Wielki A'Tuin, żółw świata, porusza się poprzez galaktyczną noc. Kiedy ktoś ma dziesięć tysięcy mil długości, skorupę poznaczoną kraterami meteorów i przyprószoną lodem komet, nie może być rozsądnie porównany do nikogo prócz siebie.
Trzy wiedźmy napisał(a):Przez bezdenną otchłań kosmosu płynie gwiezdny żółw Wielki A’Tuin, niosąc na grzbiecie cztery ogromne słonie, dźwigające na barkach ciężar świata Dysku. Maleńki księżyc i słońce krążą wokół nich po skomplikowanych orbitach, powodujących zmiany pór roku. Nigdzie indziej we wszechświecie nie zdarza się, by słoń musiał przesunąć nogę, zwalniając drogę dla słońca.
Piramidy napisał(a):Wielkiego A'Tuina, jedynego żółwia, który figuruje na diagramie Hertzsprunga-Russella
Eryk napisał(a):Poniżej, ostro oświetlony w martwej pustce przestrzeni, sunął pod ciężarem Stworzenia Wielki A’Tuin żółw świata. Na jego – lub jej, ta kwestia nie została wyjaśniona – skorupie cztery słonie z wysiłkiem podtrzymywały sam Dysk.
Istnieją może bardziej efektywne metody konstrukcji świata. Można zacząć od kuli płynnego żelaza i pokrywać ją kolejnymi warstwami skały, jak staromodny lizak. Otrzymałoby się wtedy całkiem przyzwoitą planetę, ale nie wyglądałaby tak ładnie. A poza tym od dołu wszystko by z niej spadło.
Ruchome obrazki napisał(a):Na tle rojów gwiazd zawisła mgławica, ogromna i czarna; jeden czerwony olbrzym lśni w niej niby szaleństwo bogów...
I raptem to lśnienie okazuje się błyskiem w gigantycznym oku, przesłoniętym nagle mrugnięciem powieki;
ciemność porusza płetwą i Wielki A’Tuin, gwiezdny żółw, płynie dalej przez mrok.
Na glinianych nogach napisał(a):Świat Dysku obracał się na tle migoczącego tła kosmicznej przestrzeni; wirował delikatnie na grzbietach czterech ogromnych słoni stojących na skorupie Wielkiego A’Tuina, gwiezdnego żółwia. Kontynenty dryfowały powoli, okryte układami pogodowymi, które same kręciły się powoli przeciwko nurtowi, jak tańczący walca, którzy wirują w kierunku przeciwnym do kierunku tańca. Miliardy ton geografii przetaczały się po niebie.
Złodziej czasu napisał(a):Rok temu astronomowie na całym Dysku ze zdumieniem obserwowali gwiazdy wirujące łagodnie na firmamencie – to żółw świata wykonał beczkę. Grubość świata nie pozwoliła im zobaczyć dlaczego, ale pradawna głowa Wielkiego A’Tuina wysunęła się i porwała z nieba asteroidę, której trafienie w Dysk oznaczałoby, że już nikt nigdy nie potrzebowałby terminarza.
Pomniejsze bóstwa napisał(a):- Nie możecie wierzyć w Wielkiego A’Tuina - powiedział. - Wielki A’Tuin istnieje. Nie ma sensu wiara w rzeczy, które istnieją.
Równoumagicznienie napisał(a):- Cutangle, Cutangle... - mruczała. - Jakiś krewny starego Acktura Cutangle'a? Mieszkał w takim wielkim domu pod Skaczącą Górą. Miał mnóstwo synów.
Równoumagicznienie napisał(a):- Zgoda, mistrzu Treatle. A ten młody człowiek? - spytał przewodnik karawany, niejaki Adab Gander, imponująca postać w kurcie z trollowej skóry, zawadiacko obwisłym kapeluszu i skórzanym kilcie. - Nie jest magiem, jak widzę.
Równoumagicznienie napisał(a):- No tak - mruknął. - Może kiedyś będziesz magiem, chłopcze. A gdy dostaniesz swoją piękną laskę, zgodzisz się podróżować ze mną, prawda? Zainwestuję w ciebie, tak?
-T...
- Kiwnij tylko głową - zaproponował Gander, który z natury nie był człowiekiem okrutnym.
Równoumagicznienie napisał(a):- Aha... - westchnęła Esk. Rozejrzała się po zatłoczonym placu. -W takim razie... Która
droga prowadzi do Ankh?
- O tamta, za bramą.
- Dziękuję - rzekła posępnie. - Do widzenia. Mam nadzieję, że nie będzie miał pan więcej kłopotów i głowa przestanie panu dokuczać.
- Może - odpowiedział niepewnie Gander.
Zabębnił palcami po blacie obserwując, jak Esk oddala się w kierunku drogi do Ankh. Długiej, krętej drogi. Drogi, przy której czaili się złodzieje i gnolle. Drogi, która zasapana
wspinała się na górskie przełęcze i dysząc ciężko pełzła przez pustynie.
- A niech to - burknął pod nosem. - Hej! Ty!
przez Ami » 8 sty 2013, o 11:28
przez Kinga » 8 sty 2013, o 12:32
Piekło pocztowe napisał(a):– Nie wiem. Wyjechaliśmy, kiedy byłem jeszcze mały – wyznał Moist. – Jeśli o mnie chodzi, to tylko zabawne nazwisko.
– No to proszę porównać z Adorą Belle Dearheart...
– Och, to wcale nie jest zabawne nazwisko – stwierdził Moist.
– Wcale – zgodziła się Adora Belle Dearheart. – W tej chwili jestem całkowicie pozbawiona poczucia humoru. A teraz, kiedy już zachowaliśmy się mniej więcej po ludzku wobec siebie nawzajem, to czego pan właściwie chce?
Piekło pocztowe napisał(a):Ku zaskoczeniu Moista Adora Belle Dearheart wyjęła z szuflady biurka papierosy i zapaliła. Chyba źle zrozumiała wyraz jego twarzy, gdyż podsunęła mu paczkę.
– Nie, dziękuję. – Zamachał rękami.
Jeśli nie liczyć czasem jakiejś staruszki z fajką, nigdy jeszcze nie widział palącej kobiety. Było to... dziwnie atrakcyjne, zwłaszcza odkąd się okazało, że pali papierosa, jakby żywiła wobec niego jakąś urazę: zasysa dym i niemal natychmiast go wydmuchuje.
– Zaczyna pan mieć tego dosyć, tak?
Kiedy paliła, trzymała papierosa na wysokości ramienia, a lewy łokieć opierała na prawej dłoni. Adora Belle Dearheart budziła silne wrażenie, że ledwie hamuje gniew.
– Tak! A raczej... – zaczął Moist.
– Ha! To zupełnie jak Kampania Równego Wzrostu i ich protekcjonalne gadanie o krasnoludach, jak to nie powinniśmy używać takich terminów jak „krótka rozmowa” czy „mała kawa”. Golemy nie dźwigają naszego bagażu problemów typu „kim jestem i skąd się tu wziąłem”, jasne? Ponieważ wiedzą. Zostały stworzone, żeby być narzędziami, żeby być czyjąś własnością, żeby pracować. Praca to ich zajęcie. W pewnym sensie praca jest także tym, czym są. I koniec egzystencjalnych niepokojów.
Piekło pocztowe napisał(a):Żadnych pierścionków ani obrączek na palcach, zauważył Moist. Jak to jest, że atrakcyjna dziewczyna zgadza się pracować dla bandy glinianych typów?
– Fascynujące – zapewnił. – Gdzie mógłbym dowiedzieć się więcej?
– Mamy broszurę – oświadczyła prawie na pewno panna Dearheart. Wysunęła szufladę i rzuciła na biurko cienką książeczkę. – Należy się pięć pensów.
Piekło pocztowe napisał(a):Otworzył drzwi, a instynkt kazał mu się uchylić. Poczuł, jak bełt świsnął między skrzydełkami czapki.
Panna Dearheart opuściła kuszę.
– Na bogów, to pan! Przez moment sądziłam, że na niebie pojawiło się drugie słońce! Widząc, że panna Adora Belle odkłada kuszę, Moist wyprostował się ostrożnie.
– W nocy próbowali nas podpalić – oświadczyła, co pewnie miało tłumaczyć, czemu próbowała strzelić mu w głowę.
Piekło pocztowe napisał(a):Jego wzrok padł na „skrzynkę pana Robinsona” stojącą niewinnie w kącie gabinetu. Lubił pannę Dearheart. Większość ludzi jest... dostępna. Wcześniej czy później daje się odkryć sprężyny, które ich napędzają. Nawet panna Maccalariat ma ukrytą gdzieś dźwignię, choć to przerażająca myśl. Ale Adora Belle broniła się, a w dodatku broniła się, zanim jeszcze została zaatakowana. Była wyzwaniem, a zatem fascynowała. Była tak cyniczna, tak niechętna, tak najeżona... W dodatku odnosił wrażenie, że ona potrafi w nim czytać o wiele, wiele lepiej niż on w niej. Ogólnie biorąc, była intrygująca. No i świetnie wyglądała w gładkiej, prostej sukience, o tym też nie można zapominać.
Świat finansjery napisał(a):Panna Adora Belle Dearheart, znana Moistowi jako Igła, stała pośrodku hali banku. Moist
kierował się na dym.
– Cześć – powiedziała i to było tyle. – Możesz mnie zabrać z tego wszystkiego?
Świat finansjery napisał(a):– Chcę zobaczyć Gablotę Osobliwości, ale natychmiast! – zażądała.
– Nie wydaje mi się, żebyśmy coś takiego mieli – odparł mag. – A czyje to?
– Proszę nie kłamać. Nazywam się Adora Belle Dearheart, więc pewnie może sobie pan wyobrazić, że łatwo mnie wyprowadzić z równowagi. Ojciec przyprowadził mnie ze sobą, kiedy wasi ludzie prosili go, żeby obejrzał tę gablotę, jakieś dwadzieścia lat temu. Chcieliście odkryć, jak działają drzwiczki. Ktoś musi pamiętać. Była w dużym pokoju. Bardzo dużym. Miała mnóstwo, naprawdę mnóstwo szuflad. I zabawna rzecz z tymi szufladami była taka, że...
Świat finansjery napisał(a):– Nie wiem – przyznała Adora Belle. – Może abrakadabra? Ma pan swoją księgę zaklęć?
Moist był pod wrażeniem. Potrafiła być taka... kłująca.
– Ach, więc to tego rodzaju dama – mruknął ze znużeniem kierownik studiów nieokreślonych. – Nowoczesna... No dobrze. W takim razie lepiej chodźcie ze mną.
Świat finansjery napisał(a):– Myślę, że moja sekretarka robi do mnie słodkie oczy. Mówię: „sekretarka”, bo ona tak
jakby założyła, że nią jest.
Niektóre narzeczone zalałyby się łzami albo zaczęły krzyczeć, lecz Adora Belle wybuchnęła śmiechem.
– I jest golemem – dokończył Moist.
Śmiech ucichł.
Świat finansjery napisał(a):– Posłuchaj. Zabrałaś...
– ...mogłam zabrać...
– ...no dobrze, mogłaś zabrać, na bogów, tony złota z ziemi krasnoludów...
– ...ziemi Powiernictwa Golemów...
– Zgoda, ale zawarliście umowę! Którą złamałaś, kiedy zabrałaś...
– ... nie zabrałam. Odeszło samo – oświadczyła spokojnie Adora Belle.
Świat finansjery napisał(a):Prywatna mowa golemów stanowiła zwykle piekielną torturę dla ludzkiego języka i krtani, ale w ustach Adory Belle brzmiała niewyobrażalnie seksownie. Była niczym srebro w powietrzu.
Świat finansjery napisał(a):Zarabia malutką pensję, pracując dla golemów. Z powodu golemów znosi graffiti i wybijane okna. Biwakuje na pustkowiach i kłóci się z ludźmi potężnymi. Wszystko dla golemów.
Mort napisał(a):Nawet kiedy już się przyzwyczaił, Mort zawsze wstrzymywał oddech widząc idącego Alberta. Sługa Śmierci należał do tych chudych mężczyzn ze szpiczastymi nosami, którzy zawsze wyglądają, jakby nosili zamszowe rękawiczki - nawet kiedy nie noszą. Jego chód składał się z serii skomplikowanych poruszeń. Albert pochylał się do przodu, a jego lewe ramię zaczynało się przesuwać, z początku wolno, ale natychmiast nabierając prędkości; i nagle, kiedy obserwator spodziewał się już, że odpadnie na wysokości łokcia, przesuwało się w dół, wzdłuż ciała do nóg, popychając właściciela naprzód niby sprintera o kulach. Patelnia zakreśliła w powietrzu ciąg skomplikowanych krzywych, by wreszcie znieruchomieć tuż nad talerzem Morta.
Albert oczywiście nosił akurat takie półokrągłe okulary, by mógł spoglądać ponad szkłami.
Mort napisał(a):- Wiesz, co się przytrafia chłopcom, którzy stawiają za dużo pytań? - burknął ponuro Albert. Mort zastanowił się.
- Nie - powiedział w końcu. - A co?
Zapadła cisza. Po chwili starzec wyprostował się.
- Nie mam pojęcia. Prawdopodobnie uzyskują odpowiedzi i mają za swoje.
Kolor magii napisał(a):- Ty mały (taki, który mając miedziane kółko w nosie staje po kostki w wodzie na szczycie góry Raruaruaha podczas straszliwej burzy z piorunami i krzyczy, że twarz Alohury, Bogini Gromu, przypomina wyglądem spróchniały korzeń uloruaha)!
przez grace » 8 sty 2013, o 13:26
przez Kinga » 8 sty 2013, o 13:34
Równoumagicznienie napisał(a):- Czy pan nigdy nie mówi prawdy?
- A ty? - Amschat uśmiechnął się złociście, ale oczy pozostały poważne. - Dlaczego znalazłem cię w swojej wełnie? Amschat nie jest porywaczem. Ktoś w domu będzie się martwić, taknie?
- Przypuszczam, że Babcia już mnie szuka - odparła Esk. - Ale nie sądzę, żeby się bardzo martwiła. Chyba tylko się gniewa. W każdym razie mam zamiar dotrzeć do Ankh-Morpork. Może mnie pan wysadzić ze statku...
- ...z łodzi...
- ...jeśli pan chce. Nie boję się szczupaków.
- Nie mogę tak postąpić - oświadczył Amschat.
- Czy to było kłamstwo?
- Nie! To dziki kraj, pełno tu złodziei i... różnych takich.
Równoumagicznienie napisał(a):Zresztą Amschat miał wrażenie, że kiedy jest z nim Esk, zawsze dostaje bardzo dobrą
cenę. Coś takiego było w tym dziecku, zezującym z determinacją spoza jego nóg, że
najbardziej zatwardziali kupcy szybko dobijali targu.
Szczerze mówiąc, trochę go to niepokoiło. Kiedy właściciel kantoru zaproponował mu mieszek ultramaryn za setkę owczych run, głosik z poziomu jego kieszeni oznajmił nagle:
- To nie są ultramaryny.
- Posłuchajcie no tylko tego dziecka! - zawołał wesoło kupiec. Amschat z powagą uniósł do oka jeden z kamieni.
-Ja słucham - oświadczył. - One rzeczywiście wyglądają jak ultramaryny. Mają połysk i blask. Esk pokręciła głową.
- To tylko spirkle - stwierdziła.
Powiedziała to bez zastanowienia i natychmiast pożałowała, kiedy obaj mężczyźni spojrzeli na nią zdziwieni.
Powrót do Notatnik Myślaka Stibbonsa
Bogowie, honor, Ankh-Morpork, dodał(a) grace
Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników
