Pratchettowe dyskusje..

[Uuu!]

Otóż w pewnej chwili Salomon mówi, że pastę do butów kupił w Polsce.

Gdyby powiedział "w Rosji", to nie byłoby wiadomo, czy w Polsce czy na Kamczatce.

[grace]

A ja sie zastanawiam czy aby na pewno zadanie tlumacza bylo odrobione jak nalezy. Otoz z tego co kojarze to istniala kiedys fabryka pasty do butow o nazwie Poland co oczywiscie pochodzi od slowa polish czyli polerowac ale tez wlasnie pasta do butow.

[Tigi]

ale "kupił w Polandzie" mogłoby brzmieć dziwnie, a tak po prostu jest ewentualnie spolszczona nazwa firmy.

[grace]

Próbuję znaleźć informacje o tym. Pamiętam tylko jak dziadek oburzony opowiadał, że dawniej, kiedy ktoś w Anglii próbował się przez centralę połączyć z Polską, to zostawał przekierowywany do tej fabryki. Pewnie kwestia nie umiejętności wypowiedzenia tego, a nie totalnego braku znajomości geografii, o co ich podejrzewał, chociaż nie wykluczone.
Przypisy są robione, więc zrobienie przypisu od tłumacza pewnie nie byłoby wtedy problemem.

[Cudo_Tyłeczek]

"Londyn? nie ma! jest Lądek!"

[grace]

Kurcze, wypadałoby już reckę popełnić, a tu coraz mnie czasu na takie rzeczy.

Tak się zastanawiam. Terry zawsze pisze trochę o sobie. W każdej książce. Przez jakiś czas czytając zastanawiałam się gdzie jest Terry, poza pisaniem o swojej ukochanej epoce, o różnych wielkich i bawieniem się ich postaciami, to gdzie jest Terry?

Otóż jest. Jest go trochę w Dodgerze, a trochę w Todzie. Człowiek, któremu wojna postradała zmysły, którego mózg nie działa tak, jak powinien, w którym budzi się tego, czego nie chciał. Ta ciemna strona jego. Ciemność. Prawie jak Ciemności krasnoludzie. Ta choroba Terrego, to co robi z nim, to że mu zmienia życie. Ta jego ciemna strona.

Z drugiej strony jest Dodger, który potrafi to oddzielić, potrafi dostrzec dobro w każdym. Który ucierać chce nosa tym, którzy się wywyższają i który mimowolnie staje się bohaterem. Wykorzystuje to oczywiście do swoich celów. Pnie się na drabinie społecznej, czy prawie jest wynoszony na niej samym byciem sobą i swoją postacią. Jak Terry, który niejednokrotnie podkreślał, że pochodzi ze najzwyklejszej rodziny ogrodników, czy mechaników samochodowych. Nie było w nim nic z arystokracji czy z jakiejkolwiek klasy wyższej. Wspiął się dzięki pisaniu i byciu sobą. Mówieniu prawdy, choć pewnie też i starannym jej doborze.

Są postaci, które Terry zna na pamięć, bo są w dużym stopniu nim samym. Są też postaci, które pojawiają się na chwilę, ale którym daje coś od siebie, żeby były autentyczne. Na pewno w każdej jest cząstka czegoś, co zasłyszał, bo zarys musi się skądś brać, ale to tylko kształt, forma, którą wypełnia potem sobą.

[Uuu!]

Kurcze, wypadałoby już reckę popełnić, a tu coraz mnie czasu na takie rzeczy.

No i właśnie ją popełniłaś.

[grace]

To był raczej szkic pod reckę

A teraz kto tu jeszcze przeczytał książkę i coś od siebie powie?

[Uuu!]

Nie czytałem, choć ją mam. Co prawda patrzy na mnie tęsknie z półki, ale jeszcze musi poczekać. U mnie w książkach jest dyscyplina i one o tym wiedzą i cierpliwie czekają na swoją kolej. Centymetrowe wysunięcie grzbietu dla przypomnienia o sobie to wszystko na co sobie pozwalają.

[Corvvin]

Pachnie Dodgerem
http://wroclaw.gazeta.pl/wroclaw/1,3577 ... oxSlotIIMT

[Uuu!]

Recenzja Dodgera na bestiariusz.pl:
http://literatura.bestiariusz.pl/ksiazk ... -z-londynu

[xSusanx]

Akcja powieści toczy się po 1834r., ale cały czas w epoce wiktoriańskiej, a przecież Polska zniknęła z mapy w 1795r. i nie pojawiła się jeszcze przez ho-ho. Tak więc sobie siedzę i myślę nad wytłumaczeniami. Pierwsze jest oczywiście takie, że to po prostu błąd. Drugie, że Salomon jest już tak stary(co w zasadzie jest możliwe), że dał radę kupić pastę do butów jeszcze przed III rozbiorem. Trzecie, że po prostu w tym multiwersum zabory nigdy się nie wydarzyły i Polska istnieje i ma się dobrze. A może coś pomyliłam lub pominęłam? Ktoś pomógłby mi rozwikłać zagadkę?

Czytając dyskusję na ten temat przypomniał mi się ostatni fragment "Dodgera" czyli dopiski od autora, w których jest napisane:

Muszę wyznać, że musiałem dokonać drobnych zmian chronologicznych, by zgromadzić właściwych ludzi we właściwym miejscu i czasie. Studenci historii wiedzą na przykład, Ze Tenniel opublikował pierwszą okładkę w "Punchu" dopiero w 1850 roku, a Robert Peel był sekretarzem spraw wewnętrznych, zanim Wiktoria zasiadła na tronie. Jak wspomniałem, są to zmiany drobne, poza tym Dodgerto zwykła powieść, nie dokument czy powieść historyczna. Celem tych zmian było przede wszystkim wzbudzenie zainteresowania czytelników epoką, którą tak znakomicie opisał Henryk Mathew ze swymi współpracownikami.

Wydaje mi się, że podobnego zabiegu Pratchett mógł dokonać opisując sytuację dotyczącą polskiej pasty do butów.

Jeśli chodzi o samą powieść, to uważam, że zdecydowanie da się w niej wychwycić ten sam klimat, który cenię w "Świecie Dysku". Wypowiedzi niektórych postaci bardzo przypominały mi te, które mogłabym usłyszeć od funkcjonariuszy Straży Miejskiej, czy innych mieszkańców Ankh-Morpork. Jak najbardziej polecam tę książkę wszystkim, którzy jeszcze nie zapoznali się z jej treścią.

[Biała]

Zapoznałam się. czytałam jakos do 3 w nocy ale dałam radę przeczytać całą na raz.
Coż mogę powiedziec;) akcja się dzieje na pewno szybciej niż w ksiązkach ze ŚD. Ale ma swój urok niewątpliwie. I te mimochodem wtrącenia Salomona ktore każą się poważnie zastanawiać czy aby na pewno jest to ksiązka dla dzieci /szczególnie to przy rewolwerze i innych 'smaczkach' z jego przeszłosci/

generalnie po przeczytaniu raz na pewno przeczytam po raz drugi jak tylko zakupię sobie swój egzemplarz zebym mogla bezkarnie podkreslac zdania Sir Terrego ktore nadają się do przemyśleń na zdecydowanie wyższym poziomie rozwoju niż mój;)

[Uuu!]

Ja wczoraj skończyłem, choć nie na raz, ale na... kilkanaście razy. Cóż, nie drukują tak cienkich książek, które ja mógłbym przeczytać na raz.

[Biała]

noooo... jest ten jak mu tam był.. janko muzykant;) zawsze tez mozesz probowac w 'jak uczciwie wygrac w polskim sadzie';p