Szuflada Bibliotekarza

[grace]

Wiesz, biorąc pod uwagę, że sensowne działanie miasta jest celem patrycjusza, to jest to jednak plus

[Dżon]

Nie jest plusem, bo liczy się jednostka a nie miasto

[emerencja]

I dodatkowo nie jest plusem, bo jedno miasto, to nie cały Dysk.. no chyba że dla Ciebie (i Vetinariego)

a przypomnę że Lu-Tze zajmuje się całym Dyskiem, a nie tylko jednym - zgniłym zresztą - jabłuszkiem

[grace]

ale skala nie ma tu znaczenia. Można by tu w szranki postawić dowolną czarownicę opiekującą się swoją wioską i byłby to taki sam zasięg działań - każdemu taki, do jakiego zobowiązuje stanowisko.

[Dżon]

Jeśli skala nie ma znaczenia, to i tak wypada na plus dla Lu-Tze, ponieważ on robi to w sposób sympatyczniejszy, nie wykorzystując innych - i odpowiedzialność jest na jego barkach - nie przerzuca jej na gildie, czy Straż.

[grace]

i znów wracamy do charakteru pracy i zakresu obowiązków.
Czy wyobrażasz sobie pojedynczego człowieka wykonującego jednocześnie prace administracyjne, prace straży, dyplomację i pracę wszystkich gildii?
Każdy jednak ponosi odpowiedzialność za siebie i swoje sprawy.

[Dżon]

A Lu-Tze zajmuje się wszystkim na raz - całym dyskiem. Sprawianiem, żeby rzeczy się działy.

[grace]

To po co Dysk, skoro Lu-Tze wszystko wykonuje?

[Dżon]

Nie "po co Dysk", bo Dysk jest, ale gdyby nie Lu-Tze, to Dysk by się rozbił na zakręcie historii, o jakiś załom czasu.

[Nobby Nobs]

Nie "po co Dysk", bo Dysk jest, ale gdyby nie Lu-Tze, to Dysk by się rozbił na zakręcie historii, o jakiś załom czasu.

Lobsang by go poskładał.
A poza tym on jest raczej strażnikiem historii. Nie musi zmagać się z polityką i ludźmi, tylko z czasem, a ludzie są bardziej poskręcani niż czas.

[Dżon]

Lobsang jest tylko personifikacją. W gruncie rzeczy. Teraz. Bez Lu-Tze Lobsang nie odkryłby zresztą kim jest.

Czas jest bardziej pokręcony, bo jest posklejany i połatany. Łatwo się w nim pogubić. A miasto poradziłoby sobie i bez patrycjusza.

Bo choćby Marchewa mógłby zostać królem - i prawami opowieści - zostałby. Poradziłby sobie tak samo, jeśli nie lepiej.

[Nobby Nobs]

Czas jest bardziej pokręcony, bo jest posklejany i połatany. Łatwo się w nim pogubić. A miasto poradziłoby sobie i bez patrycjusza.

Czas to tylko czas. Ludzie są poskręcani wśród burzliwych myśli, niezrozumiałych toków myślenia i ludzkiej głupoty. Czas może pochłonie cię* jeśli zrobisz coś źle, ale ludzie utną ci głowę tylko dlatego, że w przypływie chwilowej inspiracji, uznali to za odpowiednie.

Miasto poradziłoby sobie bez Patrycjusza, ale to już nie byłoby to samo miasto. Szczególnie z Marchewą na czele... AM, wśród swych glidi i samej natury ankhmorporkowości, potrzebuje takiego władcy jak Vetinari, inaczej dlaczego Sir Terry by go stworzył?

*czy co tam robi czas...

Lobsang jest tylko personifikacją

To, że coś jest metaforą, nie znaczy jeszcze, że nie jest prawdziwe.

[Rachel]

A poza tym znowu hiperbolizujesz. Lu-Tze nie jest jedynym mnichem, wręcz przeciwnie - jest jednym z wielu. A Vetinari jest niepowtarzalny.

Lobsang i bez sprzątacza odkryłby kim jest - prawa opowieści, te same co przy Marchewie, a poza tym zwykłe przeznaczenie. No i jego rodzice by o to zadbali.

Wrócę jeszcze do życia prywatnego - a gdzie widzicie takowe u Lu-Tze? Jak nie ratuje świata to siedzi w dolinie i zamiata. W zakonach to właśnie o to chodzi, żeby życia prywatnego nie było.

[Klara]

Moim zdanie Lu-Tze jest bardziej charyzmatyczny. Sądze, że gdyby on i Vetinari mieli zebrać grupkę osób, to ludzie z Lu-Tze poszliby z miłą chęcią jako że jest sympatycznym i pożytecznym staruszkiem, który zamiata chodnik. Vetinari także zgromadziłby mały tłumek, ale byłby to bardzo nerwowy tłumek, który z chęcią szybko udałby się do domu, będący w miejscu w którym jest tylko żeby nadal być całym i zdrowym następnego dnia.

Idąc tym tropem:
Charyzma 1:0 dla Lutze

[emerencja]

Lobsang i bez sprzątacza odkryłby kim jest

nie, nie odkryłby. A to dlatego, że Mistrz postanowił co postanowił i napisał co napisał. Inne podejście jest czystą demagogią i nonsensem. Z gatunku "co by było gdyby Hitler był zdolniejszym malarzem i założył galerię zamiast ... a Stalin umarł w wieku 1,5 roku na krup.

I nie bijmy się o "funkcję postaci w powieści", bo to jest wg mnie bez sensu. Skoro Mistrz jest Mistrzem, to postaci wszystkie są konieczne i niezastępowalne.

Wg mnie niezaprzeczalnym jest, że osoby (w tym Yeti i inne ludzie i
nieludzie) idą za Lu lub z nim z milszych przyczyn niż w wypadku Vetinariego /jak słusznie zauważyła Klara/.

Wrócę jeszcze do życia prywatnego - a gdzie widzicie takowe u Lu-Tze?

- jak to gdzie?! Góry Bonzai choćby! Ale nie tylko. Pogawędki z przeorem i współbraćmi.. (mistrz neotechnik na ten przykład). I myślę, że turystyka wysokogórska też - bo skąd by znał Yeti?


I nie zapominajmy, że Lobsang jako uczeń znalazł mistrza dopiero w Lu - bo inni nie mogli sobie z nim poradzić /nieprzeciętnie zdolny uczeń - najgorsze koszmar przeciętnego nauczyciela. Ale dla wybitnego nauczyciela.. radość, a dla jego ucznia - szczęście i wybawienie/.