Niekoniecznie o Terrym...

[Jadźka]

"Nigdziebądź" po raz drugi - nadal smakowite Londyn Pod wciąż magiczny, to chyba jedno z najbardziej niesamowitych miejsc wykreowanych w literackim świecie. No i doskonale współgra z moimi fantazjami, ciągnącymi się jeszcze od dzieciństwa - zawsze, od kiedy pamiętam, zwłaszcza po zmroku, dopatrywałam się takiego ukrytego oblicza wielkiego miasta..

Z nielicznych mankamentów - główni bohaterowie jacyś tacy nijacy (zwłaszcza pan bohater). Bledną na tle kolorowych postaci drugoplanowanych. No i tłumaczenie - rzadko zwracam na to uwagę, ale w tym przypadku naprawdę było kiepskie - niepotrzebnie przetłumaczono na polski wszystkie nazwy własne, łącznie z imionami (Door=Drzwi :/) i nazwami stacji metra.

[Motopompa]

IMO akurat przetłumaczenie Door na Drzwi było tym lepszym rozwiązaniem. Ale ja lubię styl Pauliny Braiter i to jak tworzy klimat, który przyjałem już za klimat Gaimana

[Marek_Sobczak]

Co do imion w Nigdziebądź nie mam nic naprzeciw, jednak stacje i miejsca pozostawiłbym nietknięte.

Pamiętam, że kiedyś wysyłałem w poprzedniej pracy na adres The Angel 1 Islington High Street w Londynie, przesyłkę, to aż się ciepło mi na sercu zrobiło.
No i od tego momentu łażenie po Londynie już nigdy nie będzie takie samo.

[reeven]

No i tłumaczenie - rzadko zwracam na to uwagę, ale w tym przypadku naprawdę było kiepskie - niepotrzebnie przetłumaczono na polski wszystkie nazwy własne, łącznie z imionami (Door=Drzwi :/) i nazwami stacji metra.

Na początku jak zaczęłam czytać to nie wiedziałam o co chodzi...ale potem się przyzwyczaiłam...i nie przeszkadzało mi.
Za to nie mogłam się połapać w metrze śledząc mapkę...ale to już raczej mój problem z orientacją .

[Jadźka]

No do mnie te "Drzwi" i inne tłumaczenia totalnie nie trafiły, ale jak widać rzecz jest kwestią gustu.

Teraz zaczęłam czytać "Ocean na końcu drogi" (Uuu, pewnie oddam Ci na Brwikonie ) i zapowiada się smakowicie. Klimat Gaimana baaardzo do mnie trafia, mam wrażenie że to totalnie mój typ wyobraźni. Cieszę się, bo większość twórczości tego pana jeszcze przede mną.

[Anima Vilis]

Ocean spełnia wszelkie oczekiwania

[reeven]

Mam swój...ale jeszcze nie ruszyłam nawet...Przeciągam, żeby się nie rozczarować . Ale w końcu muszę się zabrać.

[Jadźka]

Zabierz się koniecznie, bo rzeczywiście warto

Ktoś pisał, że to książka trochę nie wiadomo dla kogo - ani dla dzieci, ani stricte dla dorosłych. Cóż, to książka np dla mnie - dla dorosłego, który ma jeszcze w głowie dzieciaka. Opowieść jest trochę straszna, trochę dziwna, ale przede wszystkim hipnotyzująca. Gaiman sięga głęboko do zapomnianych dziecięcych lęków i maluje słowem takie obrazy, że można mieć ciarki czytając "Ocean" w zatłoczonym autobusie w środku dnia.

[Bacha85]

Niedawno zrobiłam sobie drugie podejście do autora i dalej nie wiem, co o nim myśleć.

Pierwszym był "Dym i lustra" opowiadania i inne takie, niektóre mi się spodobały, inne wręcz przeciwnie. Miałam bardzo mieszane uczucia.

Teraz w ramach współpracy recenzenckiej trafiło mi się "Nigdziebądź' i cóż...
Nie uwiodło, nie oczarowało, choć muszę przyznać, że nie jest to zła książka, może po prostu nie dla mnie? Nie potrafię wczuć się w jej klimat...

Jak to określił mój znajomy: "Gaiman, to nie rosół, nie trzeba go lubić" .

[yaga]

...o. Mnie "Nigdziebądź" pasuje bardzo.

a właśnie dzisiaj wpadł mi w macki "Odd i lodowi olbrzymi", taka fajna bajka

[abigail]

MZC cudnie NG pokolorowała - żałujcie, że nie wiedzieliście [Ghyta widziała]

[Motopompa]

Nigdziebądź jest w miarę. (Chociaż pomysł na Londyn Pod - świetny i uwielbiam).
Dym i lustra bardziej do mnie trafiły. Neilowe opowiadania generalnie lubię bardzo bardzo.

Bacha, spróbuj może z Amarykańskimi Bóstwami, skoro krótsze Gaimany niezbyt. Jak Ci się nie spodoba to po 100 stronach odłożysz
Ja sam muszę tę ksiązkę przeczytać drugi raz. Zdecydowanie.

Korzystam z okazji żeby wyrazić kult Sandmana. Sandman, Sandman, Sandman, oooooommm

[reeven]

Szkoda, że Nigdziebądź do was nie trafiło....Nie wiem, może za mało książek przeczytałam, bo mi się pomysł wydawał świetny i oryginalny...ale już troszkę mniej jak obejrzałam Hellboya . Jak na razie najlepsza z książek Gaimana jakie przeczytałam. I pewnie tak zostanie mimo, że przeczytałam jak na razie niewiele . Z "amerykańskiej mitologii" mam na koncie tylko Chłopaki Anansiego, i co do tego mam mieszane uczucia. Aż się boję sięgać po Amerykańskich bogów, bo na razie jest 2/2 (tylko 4 przeczytane).
Może najlepiej po Koralinę sięgnąć...klimatyczne, choć skierowane do młodszych odbiorców...ale mimo to i starszym może do gustu przypaść.

[Marek_Sobczak]

Amerykańscy Bogowie są... klimatyczni bardzo. Dla mnie lektura była świetna, choć przewidziałem twist z zakończeniem dużo wcześniej. Bardzo podobała mi się za to koncepcja bogów ciągle żyjących pośród nas, załatwiających swoje boskie sprawy a jednocześnie walczących o przetrwanie z dnia na dzień. trochę jak... "Pomniejsze bóstwa" zmieszane z nordycką mitologią.
Więc nie masz się czego obawiać.

[Motopompa]

Tym bardziej, że Chłopaki Anansiego są, no może nie kontynuacją Amerykańskich Bogów, ale na pewno inaczej się tę książkę odbiera jak się zna Amerykańskich.... Tak jak jedna książka Pratchetta jest niby niezależna i można czytać oddzielnie, ale gubi się trochę kontekst.