Niekoniecznie o Terrym...

[Marchewa]

Hehe mam to samo...moja bratnia duszo

^^

W zasadzie mam za sobą cztery jego powieści. Do poprzednich powinnam dorzucić jeszcze "Chłopaków Anansiego" i "Amerykańskich Bogów", które to powieści były jednymi z najlepszych jakie dane mi było w ogóle czytać ^^
Czy już mówiłam jak bardzo cenię prostotę pomysłów Gaimana? Strasznie podoba mi się, że tak bezpretensjonalnie i nienachalnie potrafi wpleść magię w nasz realny świat.
Słyszałam, że "Sandman" jest genialny, ale nie mogę się jakoś za to zabrać, może dlatego, że jest komiksem... Nie wiem.

[reeven]

Też uwielbiam te pomysły Gaimana, że bez wysiłku mu to wszystko wychodzi, niby nic oryginalnego ale umie z tego zrobić coś świeżego i nowego. Dla mnie geniusz. Ja miałam mieszane uczucia co do Chłopaków Anansiego...bardzo nierówne i dłuuuo mi zajęło przeczytanie.

[Marchewa]

A mi własnie "Chłopaki Anansiego" poszli całkiem dobrze, a ja z natury wolno czytam ;D
Po lekturze jeszcze bardziej doceniam moc ziół prowansalskich ^^ A Ci przeszkadzało w lekturze?

[reeven]

Uwielbiam zioła prowansalskie

Na początku nie podobał mi się Spider i to co robił Charliemu...nie rozumiałam historii o Annasim...potem się dopiero wyjaśniło...Trochę dziwna była nawet jak na Gaimana.

[Motopompa]

Tak, Chłopaki Anansiego są strasznie pokręceni na początku. Muszę do tego kiedyś wrócić, bo niewiele pamiętam po pierwszym razie O_o

Za to ja właśnie skończyłem Gwiezdny Pył. Po lekturze tylu dzieł Gaimana, najdokładniejszym określeniem na tę książkę wydaje mi się: bardzo gaimanowa. No bo mamy baśniowy świat przeplatający się z rzeczywistością (która wydaje się mniej rzeczywista niż baśń), mamy zabawę z formą, bo to nie jest taka zupełnie baśń, mamy świat, który został opisany tylko troszkę, a reszta jest tylko zasugerowana, mamy przeskoki w fabule, mamy szczyptę humoru (chociaż mniej niż się spodziewałem po opisie z tyłu) no i przede wszystkim mamy znane motywy z którymi Gaiman się bawi. Całkiem smaczna mieszanka, taki gaimanowy standard, jeśli jego pomysły można nazwać standardem. Jak ktoś jest zainteresowany Gaimanem to trzeba przeczytać. Jak ktoś nie jest szczególnie zainteresowany Gaimanem to można, bo to na tyle krótkie, że w jeden dzień da się przeczytać bez problemu, a czyta się przyjemnie. Ale jak ktoś tu już kiedyś napisał "dupy nie urywa".

No i przeczytałem właśnie większość dzieł Gaimana. Cenię go głównie za Sandmana, Nigdziebądź i opowiadania - dla fana fantastyki te pozycje są prawie obowiązkowe.

[Jashmin]

Ja też uwielbiam Gaimana. Najbardziej podobała mi się Koralina (ekranizacja szczerze powiedziawszy ani trochę, bo jakoś zatraciła moim zdaniem ten cały przerażający klimat). Pisze.. niby jak dla dzieci, ale nie jak dla dzieci, prawda? Nigdziebądź też było świetne. I zbiory opowiadań: M jak magia oraz Dym i lustra. Wilki w ścianach mi nie podeszły, natomiast przez Amerykańskich bogów w ogóle nie byłam w stanie przebrnąć. Może to kwestia tego, że to było lata temu jak próbowałam (a może nie, bo np. teraz nie sądzę, że dałabym radę przeczytać po raz kolejny Silmarillion - lata temu to się przeczytało, bo było na fali). Star dust był przeuroczy. Po prostu uwielbiam ten "narkotyczny" styl Gaimana.

[reeven]

Mi czasami w Gwiezdnym pyle przeszkadzały właśnie te momenty jak z bajki dla dzieci. Może jak kiedyś drugi raz przeczytam i przestanę porównywać do uwielbianego przeze mnie filmu.

[Jashmin]

Reeven, a mi się chyba właśnie bardziej podobała książka. Tak mi się wydaje. Ale to było 6 lat temu jak ją czytałam. Była jak baśń i napisana jak baśń i ogółem cudowna Chociaż może też powinnam drugi raz przeczytać

[reeven]

Ja obejrzałam film a potem przeczytałam książkę ...a że uwielbiam film to miałam już bardzo wyrobione zdanie...z innymi filmami na podstawie książek nie mam takiego problemu.

[Motopompa]

"narkotyczny" styl Gaimana.

Uważasz, że jego styl jest narkotyczny? IMO, tak właściwie to wcale nie (chyba, że czasami w Sandmanie, a i to nie jakoś szczególnie), więc może mi wytłumaczysz czemu tak twierdzisz?

[Jashmin]

Dobra, może troszkę przesadziłam przez generalizację. Ale np. Koralina wydawała mi się taka dość narkotyczna. Albo opowiadanie "Jak rozmawiać z dziewczynami na prywatkach". W niektórych jego wizjach wydaje mi się, że zatarta jest ta granica między jawą a snem (jeśli tak można określać fabułę opowiadań, mam nadzieję, że wiesz o co mi chodzi). Z drugiej strony, wielu autorów, zwłaszcza fantastyki tak ma. A Gaiman ma bardzo charakterystyczny i niepowtarzalny styl. Może po prostu złego słowa użyłam, a może uprościłam za bardzo generalizując.

Anyway, przypomniało mi się, dla tych, którzy o tym nie słyszeli. W BBC w marcu były audycje. Zaadaptowano Nigdziebądź, tak, żeby aktorzy mogli to czytać w radiu. Niestety, z tego co widzę, episodes are Not currently available. Więc poszperam w sieci, może ktoś zassał i wrzucił na chomika czy coś i dam znać ; ) Czyta tam m.in. aktor, który grał w nowym serialu BBC Sherlocka Holmesa - Benedict Cumberbatch.

http://www.bbc.co.uk/programmes/b01r522y/episodes/guide

[reeven]

Albo to [url="http://www.filmweb.pl/serial/Nigdziebądź-1996-117123"]Nigdziebądź(1996) serial TV[/url]

Na podstawie czego potem powstała książka.

[Jashmin]

ŁOOOOO, REEVEN, JESTEŚ BOSKA! Nie wiedziałam o tym!

[reeven]

Było napisane na samym końcu książki...w słowie od autora

Online nie znalazłam ale jest na chomiku :

klik

[Cudo_Tyłeczek]

Dla miłośników Sandmana:
http://booklips.pl/newsy/tak-prezentuja ... a-gaimana/