Pierwszy Regał Od Wejścia

[Albi]

Niedawno skończyłam czytać w oryginale (książkę dostałam w prezencie). Nie martwcie się, nie będę spoilerować

Muszę przyznać że jestem pod dużym wrażeniem. Chyba nie dało się lepiej zakończyć serii o Tiffany - na końcu aż się wzruszyłam, co się rzadko zdarza. Tiffany jest tu trochę dojrzalsza wiekiem i problematyka skupia się głównie wokół tego, jak ciężko być czarownicą i na samej Tiff. Jeden nowy bohater przyciąga uwagę, szkoda że pewnie już się nie pojawi (chociaż kto wie).

tl;dr Bardzo polecam, raczej tym co czytali poprzednie części cyklu.

[grace]

Albi, czy możesz udać się do działu powitalnego i tam coś o sobie napisać?

[Albi]

Haha, właśnie to zrobiłam w trakcie

[Nobby Nobs]

nie wiecie może kiedy wydadzą to w Polsce?

[Elencza]

Mam spore zaległości w czytaniu Forum i bardzo się zdziwiłam brakiem tematu w związku z najnowszą wydaną książką naszego ulubieńca.
Zastanawiam się, czy nadal ma być aktualny podział, że seria o Akwili jest dla młodszych czytelników. Dla mających wątpliwości, rozdział 2 i kolejne.
Ja „W północ się odzieję” przeczytałam w zeszłym tygodniu, ale do tej pory prześladują mnie wspomnienia w związku z panem Pettym.
Z każdą kolejną książką przekonuje się do tej serii, choć pierwsza część niezbyt przypadła mi do gustu.
Po weekendzie ponowię lekturę „I shall wear midnight” (lubię ten angielski tytuł, brzmi tak jakoś aksamitnie), gdyż odniosłam wrażenie, że nie wyłapałam pewnych powiązań przyczynowo-skutkowych.
Czekam na posty z Waszymi odczuciami.

[Motopompa]

Dla mnie I shall wear midnight (tez wolę angielski ) nadal pozostaje książką dla młodszych. Ma ten styl pisania.

Jak na dzieło Sir Terrego, średnio mi przypadła do gustu. Zimistrz był jakoś lepszy. Ciekaw jestem Snuffa, mam nadzieję, że spodoba mi się bardziej... I shall wear midnight wydaje mi się taka bez polotu. Takie samo uczucie miałem przy lekturze Ruchomych obrazków.

[Dicey Reilly]

Hm... w tej części o Akwili jest trochę więcej mroku jak w poprzednich, mamy cięższy temat przemocy w rodzinie i zabijanie czarownic, czyli zalatuje dorosłością. Jakoś ta część jest dla mnie mniej bajkowa w odbiorze niż poprzednie, ALE: (spoiler) zakończenie było takie bajkowe, chodzi mi o rozmowę wiedźm do Akwili, jakoś odczułam że podziwiają ją za umiejętności. Wolałabym ją w bardziej pospolitej odsłonie, jako jedną z czarownic a nie niezwykłą dziewczynę. Od tego i niezwykłych akcji mamy Babcię. Właśnie wpadła mi do głowy myśl, że Akwila to taka wersja Babci Weatherwax dla młodszych... Jak dla mnie ta książka jest adresowana dla tych którzy czytając np Wolnych Ciutludzi byli dość młodzi, teraz nieco podrośli i Terry zaserwował im ciasto o podobnym smaku, lecz już nie tak słodkie.

Na zakończenie: mnie jest rybka czy I shall wear midnight czy W północ się odzieję. (choć jak Akwila mówiła właśnie te słowa brzmiało mi nienaturalnie)

[Elencza]

Też mi pozostał niesmak z gloryfikowania Akwili. Wolałabym poznawać życie jedynej czarownicy na Kredzie, gdzie życie i tak jest trudne i pełne obowiązków niż kolejne heroiczne walki z Przerażającymi Potworami (nieważne czy to zniewalająca Królowa Elfów, demony we własnej głowie czy mściwy duch-nawiasem mówiąc dość beznamietna postać jak dla mnie). Wystarcza mi już Rincewind co i rusz ratujący świat.
Babci rośnie konkurencja, ale jakieś to wymuszone.
Jak wspominałam we wcześniejszym poście, muszę przeczytać ponownie, bo parę rzeczy mi nie gra.

[ratharienn]

Też wolę I shall wear midnight.

Ciekawe, że poruszyłaś temat przeznaczenia cyklu o Tiffany, Elenczo, bo ostatnio ciągle się nad tym zastanawiam. I jakoś nie mogę ani nie mogłam wcześniej, czytając poprzednie części, przekonać się do tego, że jest adresowana do młodszych czytelników. To bardzo poważna opowieść, poruszająca momentami naprawdę trudne tematy. Nie to, że uważam wszystkich "młodszych" za idiotów, po prostu takie było moje skojarzenie, kiedy skończyłam drugi rozdział.
Tiffany od początku mnie lekko irytowała tą swoją dumą i pewnością siebie, tak odmienną od tej u Babci Weatherwax. Wydawało mi się to zawsze dość wymuszone i udawane.
I to, o czym piszecie - zachowanie starszych czarownic - sądzę, że Babcia, jaką znamy z cyklu o wiedźmach, nigdy nie zachowałaby się w podobny sposób. Już raczej udawałaby, że nic ją to nie obchodzi, ale dała do zrozumienia, że jest pełna podziwu tak, żeby tylko Tiffany ją zrozumiała.

(nieważne czy to zniewalająca Królowa Elfów, demony we własnej głowie czy mściwy duch-nawiasem mówiąc dość beznamietna postać jak dla mnie).

Też tak uważam. To czyste zło, nieskalana dobrem nienawiść, która przejęła ciało mordercy - cholera, gdzieś już to było! - tak pomyślałam, kiedy dotarłam do tego momentu. I tak prędko odszedł... Oczywiście scena z ogniem i zającem genialna, wyobrażam sobie, jak świetnie musiałaby wyglądać na dużym ekranie, ale odesłanie ducha, nazwijmy go, jakieś takie zbyt prędkie.
Lubię cykl o Tiffany i to, jak zmienia się wraz z kolejnymi książkami. Tylko wygląda na to, że już zawsze będzie walczyć z potworami... I może to jest ten jeden aspekt, który świadczy za młodszymi czytelnikami. I Nac Mac Feegle, którzy są nie do podrobienia.

[tygrysex]

Jestem wlasnie w polowie ksiazki (wiec wybaczcie, ze nie przeczytalem Waszych postow powyzej w obawie przed spoilerami), ale juz teraz moge chyba powiedziec w moim imieniu, ze to chyba najbardziej.... hmmmmmmmm... nudna?! czesc z cyklu o Akwili.
Fakt, ze wielkim jej fanem nie jestem i bardziej bawi mnie to, ze wystepuja przy niej Nac Mac Feegle... przeczytam do konca, przeczytam wtedy tez wasze wypowiedzi i ewentualnie skoryguje moja

[grace]

Ja tam jej za nudną bynajmniej nie uważam. Mi się bardzo podobała. tylko trzeba zauważyć, że jest ona inna.
Pratchett sam gdzieś przyznał, że starsza Tiffany nie jest już taka zabawna jak młodsza, natomiast książka sama w sobie była pisana przez kręceniem Choosing to Die, czyli w czasie, gdy Pratchett bardzo dużo myślał o swojej chorobie i śmierci.
Trzeba to mieć na uwadze, bo przez całą książkę przebijają się te przemyślenia.

[tygrysex]

Najwidoczniej masz racje w tym co piszesz... ja staram sie nie myslec o chorobie Pratchett'a, bo poprostu strasznie psuje mi humor. Wiem, ze brzmi to strasznie samolubnie (i jest to chyba watek na oddzielny temat), ale staram sie naprawde odsunac ta cala otoczke najdalej od siebie. Nawet nie bardzo chce mi sie myslec, ze Swiat Dysku moze kiedys przestac istniec
Przy kazdej nowej ksiazce czekam na wielka dawke dobrego i wyrafinowanego humoru... raz jest go wiecej, raz jest go mniej.
Nie zrozumcie mnie zle, nie ubieram tej ksiazce na powadze i wspanialosci (tymbardziej, ze nie przeczytalem jeszcze do konca). A juz napewno nie twierdze, ze brak w niej humoru, bo jak juz wspomnialem Feegle stanely na wysokosci zadania
Pozwolicie, ze zacytuje:

- A co z ta wielka ciut zasmarkana dziewuska w bialej sukience? Juz zem se myslal, ze tsa bedzie psy niej sciek wykopac.
- Moze to jedna z tych niby nimf wodnych? zgadywal Tepak Wullie.
Jednak wiekszosc wyrazala opinie, ze dziewczyna byla jakos zbudowana z lodu i teraz zaczela sie topic. Nizej na schodach jakas mysz plynela rozpaczliwie do brzegu.


To sa rzeczy ktore najbardziej przyciagaja mnie do ksiazek Pratchetta

[Dżon]

Bynajmniej nie jest książką dla najmłodszych. I, moim zdaniem, jest jeszcze mroczniejsza niż Łups. Sięga do głębokich pokładów wyobraźni - i czasami wydobywa z nich to, co najgorsze. Przebiegły jest czymś, czego właściwie chyba każdy doświadczał, budząc się np. o 3 w nocy, niezupełnie kontaktując itp.

A i humoru jest w niej też dużo. Typowo pratchettowego, a nawet jeszcze bardziej absurdalnego - jak przytoczona wyżej wypowiedź, albo jak stampede w hodowli ślimaków
Co swoją drogą ładnie kontrastuje z tematyką i ubiera książkę w taką ładną groteskę.

[Marek_Sobczak]

"W północ się odzieję" to zaiste adekwatny tytuł. Książka dorosła razem z główną bohaterką i staje się coraz bardziej opowieścią o tematach trudnych. Wiele tu śmierci. Wiele przemocy. Wiele psychologii. Tiffany staje przed coraz poważniejszym problemem. Bo jak walczyć z wrogością ludzi, którym jako czarownica poświęca wiele czasu. Jak walczyć z zabobonem i antypatiami od wieków chowanymi w zacofanych umysłach wieśniaków. Mimo tych problemów Tiffany nie cofa się ani o krok i jak na Czarownicę przystało dumnie kroczy z podniesioną wysoko głową. Moim zadaniem Terry w tej książce rozlicza się z własnymi demonami po trosze. W jednym z wykładów (Shaking Hands with Death) wspomina swojego ojca. Jego długą drogę drogę pokonywał on przy umieraniu. Ostatnie rozmowy, wspomnienia i rady. Nie sposób zobaczyć takiego rozliczenia w śmierci starego barona. To mroczna książka. I piękna. Można jej zarzucać, że ot znów Tiff staje do walki w pojedynkę z całym złem świata. Że to już było. Nie prawda. Mylisz się, zaprawdę powiadam Ci przyjacielu. To niezwykła książka do której nie raz wrócę i z czystym sercem poleciłbym każdemu. No a tych których nie przekonuje mroczność i dojrzewanie warto polecić choćby do powiązania czarownictwa z Ankh, Fegli ze strażą miejską. I tak dalej. Pełno tu perełek. Wartych przeczytania.

[Kinga]

Skończyłam I shall wear midnight, jakoś mi też bardziej pasuje angielski tytuł. I muszę powiedzieć, że jest niewiele dzieci które znam, które by zrozumiały tą książkę, nie twierdzę, że te dzieci są głupie, po prostu nie mają wystarczającej wiedzy, żeby wyłapać odniesienia i aluzje.

Książka jest mroczna, porusza sporo dosyć ważnych i co raczej się nieczęsto zdarza w książkach adresowanych teoretycznie dla dzieci, dorosłych tematów. Śmierć, przemoc i nienawiść nie powinny w takich ilościach być przyjmowane przez dzieci, którym i tak już telewizja robi papkę z mózgu. Ale jako książka dla ludzi dorosłych, lub prawie dorosłych jest świetna, wcześniej jakoś nie przepadałam za serią o Akwili/Tiffany, ale chyba trochę zmienię zdanie.