Pratchettowe dyskusje..

[emerencja]

Czytamy, śmiejemy się, uwielbiamy...

Ale.. co przenika z tej lektury do naszego (osobistego) multiwersum?

np. :
1) "Zrozumiałam trolla na jednym forum.. Biedactwo. Po prostu było mu za gorąco, a wszyscy rzucili się na niego ostrzej nawet niż moderator - zamiast przyłożyć kompres z lodu i zmieniać, aż nie wydobrzeje" (seria ze Strażą. Cała)

2) "Gdyby nie Babcia W. - nie wiedziałabym jak rozmawiać z dziećmi" (Równoumagicznienie)

3) "Niestety nie pomógł. Myślałam, że lektura <<Wolnych Ciut Ludzi>> - jak to bajka inicjacyjna oswajająca świat - pomoże mojemu dziecku poznać sposoby radzenia sobie z lękami [bo jest problem i widać jak go rozwiązać] - nic z tego. Po prostu przeraziło się senków i odmówiło współpracy. Nie dało mi nawet szansy doczytać jak Akwila świetnie to załatwiła! [O! kolejny argument przeciw tłumaczeniu Cholewy - Tiffany się nie rymuje! ] (Wolni Ciut Ludzie)


Zasady jak w przykładach. Ale nie ograniczające tylko naprowadzające...


[grace: rozumiem Twoje krytyki. Rzecz w tym, że ileż można wałkować fyfdziesiąt razy czytany tekst... Chciałam twórczo podejść do Twoich sugestii/krytyk. Udało mi się? ]

[Gurder]

Nacja: Nauczyłem się patrzeć w gwieździste niebo i marzyć, rozmyślać, co jest tam, gdzie nie sięga wzrok, co dzieje się z człowiekiem, gdy marzy. Nigdy wcześniej tego nie robiłem. Wieczorem późnym balkon jest mój!

Lektury jeszcze nie skończyłem, ale jest genialna!
Pozdrawiam i dzięki eme za temat

[4jola]

Parę lat się z Terrym "znamy",więc trudno powiedzieć-ostatnio.
Dzięki niemu zaczęłam nareszcie/niestety patrzeć na rzeczy jak Suzan.Albo Babcia.Nareszcie dla mnie,niestety dla postronnych nie w temacie.Patrzą na mnie często,jakbym była nie tenteges.
Ale dla mnie ,to było prawdziwe wyzwolenie z okowów sterotypowego myślenia.
Czasem(rzadko)jestem wredna jak Vetinari.Rzadko,bo nie jestem tak błyskotliwa jak Mistrz.Ehhh...

[emerencja]

Ha! A mnie Mistrz życie uprzykrzył!
Od "Eryka", zamiast waczyć z tym wrednym Niemcem na A... czy inną łacińską paskudą na S. - mówię po prostu "no... to... Jakmutam, jak mu tam"

Wszystko przez tę papugę cholera!

[4jola]

"no... to... Jakmutam, jak mu tam"

Cudna jest,prawda?
I jeszcze mówię:masz rację w tych małych,no,po sto we wszystkim.
jak na razie łapie tylko moja siostra.I męża nauczyłam.
Reszta ma trening gałek ocznych za darmo.

[emerencja]

A dziś "Zimistrz" mi znowu pomógł..

np. wytrzymać z rodziną [tolerancja dla ... innych (wszyscy są inni) i pokorne podejście do prac wrednych-domowych (czyste czarownictwo!) , że o przypomnieniu sobie co to jest ten "sex" nie wspomnę [tańczyć tak, żeby się nie dać pocałować! ]

[emerencja]

No i.. (wstyd się przyznać... ) wczoraj: "Kapelusz..." - bo dziecko w szkole... a to nastręcza... Jakby kto zapytał - wyjaśnię *

* to taki zabieg marketingowy.. dla utrzymania temata. Niestety nie studiowałam marketingu (jak się stał modny, miałam ważniejsze sprawy na głowie) - to i marnie wyszło... - miejcie litość.. dajcie pół posta... na rozwijanie kwalifikacji = nie na piwo!

[Melissa]

Mogę dać i cały jeden. Dwóch nie, bo absolutnie nie spodziewam się hiszpańskiej inkwizycji. A więc pytam. Bo i z resztą nie rozumiem...

Choć trudno powiedzieć, że to pomoc, od czasu zapoznania się ze strażą, widząc policjantów na patrolu, zaraz staje mi przed oczami Colon i Nobby. I jakoś od razu humor mi się poprawia.

[emerencja]

Już tłumaczę: (z wdzięcznością za odzew )

1) wstyd.. bo całkiem niedawno czytałam - a jednak wiele nie pamiętałam o czym się przekonałam, gdy "wczoraj" przeczytałam znowu..

2) pomógł, bo gdy zaczęło we mnie wzbierać jak w Tiffany w scenie z pijaną kucharką - zmusiłam się do tego, co ona tak świetnie potrafiła robić, gdy Przebiegły napełniał jej głowę zupełnie uprawnionymi (racjonalnie rzecz biorąc) - nienawistnymi myślami.
A chodziło o moją rozmowę z wychowawczynią w kwestii "dlaczego dzieci w stołówce muszą jeść na czas (i to jak dla nich zdecydowanie zbyt krótki) - jeśli potem idą do świetlicy, gdzie przecież "dzwonek na lekcję" - nie obowiązuje (córuś mi płacze, że albo nie zdąży zjeść albo, jeśli się stara zdążyć - brzuch ją potem boli).

[Brethil]

Sir Terry (oraz nasze forum) pomogli mi dzisiaj.

Przed zajęciami zastanawiałam ja się w co by tu odziać swe mizerne wdzięki. Moją uwagę zwróciła świeżo wyprana koszulka forumowa. Pomyślałam: "A co tam, nowe studia (sztuk 2) to dobry czas, żeby się polansować". Tak też uczyniłam, odziana więc w Errola (i kilka innych sztuk garderoby) powędrowałam do Instytutu Historycznego, aby tam w gabinecie szefowe ds. dydaktycznych (zwaną dalej panią B.) załatwić sobie zgodę na chodzenie na różne zajęcia do różnych grup, aby pogodzić studiowanie historii z robieniem magisterki na polonistyce.
Pukam więc do drzwi gabinetu nr 9 i czekam na odzew. Po chwili słyszę energiczne "Proszę!". Wchodzę nieśmiało (wiecie, to prawie jak dziekanat) i widzę panią B. przeglądającą papiery. Moja biedna dusza pomyślała wtedy: "Kobieta jest zajęta, uciekaj póki możesz!". Nie zdążyłam ni kroku w tył zrobić, gdy pani B. podniosła wzrok znad opasłego segregatora i zamiast powitania, czy nagany krzyknęła: "Ależ ma pani piękną koszulkę! Uwielbiam Pratchetta!"
Dalej sprawa potoczyła się błyskawicznie. Pani B. została zaproszona na forum, a ja zyskałam cennego sprzymierzeńca, który to:
a) powiedział mi, że bez problemu mogę chodzić na zajęcia do tych grup, które mi pasują,
b) poinformował, że USOS będzie czynny dopiero od jutra, ale gdybym się nie zdołała zapisać do wymarzonych grup to mam przyjść i ona to załatwi,
c) jeśli chcę mieć przepisane przedmioty z drugiego kierunku studiów to nie muszę się z tym udawać do szefów poszczególnych katedr (co mi wczoraj powiedziano), a bezpośrednio do wykładowców/ćwiczeniowców i powiedzieć, że ona (szef ds. dydaktyki) wie o mojej sytuacji i pozwala na przepisanie ocen.





tak, szajba mi odbija, stąd dziwaczna forma opowieści

[Elencza]

Brawo za tak zacne wykorzystanie znajomości z sir Terrym. Też się kilkakrotnie próbowałam lansować po Kielcach w poszukiwaniu bratnich dusz, ale na razie nie poskutkowało. Świętokrzyscy fani najwidoczniej ukrywają się

[Ami]

Ja dzięki sir Terremu zmienilam swoje podejscie do umierania. Zaczęląm je postzregać jako naturalny proces, wspomogę się w tym miejscu cytatem z Kosiarza:
(...) w sensie ogólnym wszyscy wiedzą, ze mają umrzeć. Nawet zwykli ludzie. Nikt nie wie, gdzie byl czlowiek, zanim się urodzil, ale kiedy już się urodzil, dość szybko odkrywal, ze przybyl ze skasowanym biletem powrotnym."

Pratchett nadal rownież samej Śmierci cudownie ludzki charakter:
"OCH, MOJA TO WINA, ZE PODDALEM SIE SLABOSCIOM TEGO, CO Z BRAKU LEPSZEGO SLOWA NAZWE CIALEM!"(Mort) Jedynie czytajac Zlodziejke Książek Zusaka czulam do Smierci rownie wielka symaptie

Abstrachując od książek, wiele dalo mi obejrzenie http://www.youtube.com/watch?v=slZnfC-V1SY choć na końcu płakalam jak glupia
Po obejrzeniu tego dokumentu utwierdzilam sie w przekonaniu, ze eutanazja powinna byc legalna.

[Biała]

może również nie ostatnio. Ale ksiażki Pratchetta pomagają mi po prostu oderwać sie od rzeczywistości. Jak mi zle czy sobie po prostu z czyms nie radze albo nie ogarniam to otwieram którąś na chybił - trafił /i tak znam prawie wszystkie na pamiec wiec wszystko jedno którą i gdzie/ i po prostu odpływam. lepsze niż jakiekolwiek legalne czy nielegalne sposoby zajęcia swojego mózgu tak aby gdy moje 'ja' wędruje po Świecie Dysku przyszło jakies rozwiązanie problemu..

[Marek_Sobczak]

Ostatnio w jobcenter się okazało, ze pani urzędnik mnie przepytująca lubi Świat Dysku i odnajduje w sobie Bibliotekarza. Jak już to ustaliliśmy rozmawiało się dużo przyjemniej

[Corvus26]

Może nie ostatnio ale tak w ogóle sir Pratchett nauczył mnie inaczej patrzyć na otaczający nas świat. Co ciekawe szczególny nacisk na sprawy postrzegania świata znalazłem w książkach spoza ŚD, w "Księgach Nomów", "Dysku" czy "Dywanie".