Szuflada Bibliotekarza

[Dżon]

Ja tam go nie lubię. O ileż ciekawszy jest mag, jedyny trzeźwo myślący mag, ukrywający swoje imię w obawie, żeby nikt nie zrobił z niego człowieka! Tęskniący do tropików, w których nigdy nie był.

[grace]

Bibliotekarz jest zabawny, ale cały jego urok kończy się na tym, wspomnianym przez Ciebie fakcie. Gdyby nie był zamieniony w orangutana, nie był by śmieszniejszy od Dziekana czy Kwestora.

Natomiast Vetinari nie ma takiej opcji, jest człowiekiem przez cały czas, więc ma znacznie trudniej. Jest tajemniczy i intrygujący. Niby kojarząc tę sylwetkę można się spodziewać pewnego zachowania czy sytuacji, a jednak ciągle zaskakuje.

[Dżon]

Dziekan jak dziekan, ale Kwestor jest postacią genialną Bibliotekarz jest nie tylko zabawny, ale i sympatyczny po prostu. Do czasu aż ktoś wymówi słowo na N... A poza tym dyskutowanie z 300funtowym orangutanem nie wróży dobrze na przyszłość

Poza tym ile znasz osób, które zbudowały sobie własny motór? Niewiele. A ilu z nich pracuje w bibliotece?

[grace]

Ale właśnie cała trudność tej postaci skończyła się po wymyśleniu wyluzowanego orangutana.

Ilu znasz polityków, którzy w taki sposób zarządzaliby miastem, czy państwem, żeby mimo wszystko ludzie byli zadowoleni (wszyscy zawsze twierdzą, że są niezadowoleni, bo dla każdego ideałem byłby brak podatków i świat podporządkowany takiej jednostce, ale ponieważ to nie działa, trzeba się pogodzić z faktem istnienia kogoś takiego jak Vetinari), gdzie można by znaleźć gildie w każdej możliwej dzidzinie, a jedynie upierdliwi mimowie nie mieli racji bytu?

[emerencja]

grace: A tam zaraz.. a ilu znasz orangutanów, którzy by utrzymali w ryzach całe to magiczne papierzane tałatajstwo, i jeszcze uratowali bibliotekę aleksandryjską?

A?

Swoją drogą uważam uwagę o "mimach" za Twą prywatną zdradę stanu (no powiedz, że nienawidzisz festiwali teatrów ulicznych, no... )

[grace]

Ależ widzisz, zaproszenia mima na festiwal graniczy z cudem, ponieważ w ich wyobraźni wszyscy w tym samym czasie są nad morzem i zarabiają miliony na niemieckich turystach.

A ile orangutanów mam zapytać o ratowanie biblioteki? Jak się dogadam z jakimś to może się dowiem, jeszcze nie próbowałam.

Podejrzewam, że braki w zapisach na ten temat świadczą o zwykłym rozsądku, który karze nie wierzyć w rzeczy potencjalnie sprzeczne z rzeczywistością i postrzeganiem przez zdrowego człowieka.

Natomiast w kwestii Vetinariego to zdecydowanie uważam też, że jako jedna z żeńskich jego ogromnych fanek i nie mogąca odżałować, że takich facetów najprawdopodobniej nie ma, jest on postacią wybitną i genialnie grającą na wyobraźni.

[emerencja]

zaproszenia mima na festiwal graniczy z cudem

- no bo ich Vetinari załatwił, co się dziwisz, że uciekli nad morze jak ich wygnał?! A że zarabiają.. to akurat ma się nijak (no chyba tylko przeciw V., bo nie sądzę żeby było to jego intencją)

A ile orangutanów mam zapytać o ratowanie biblioteki? Jak się dogadam z jakimś

Sprawa jest prosta: jednego (góra dwóch) - bo ja znam dwa orangutany, które znają 400 znaków migowych. Ja się z córką porozumiewałam znając 40. Dasz radę.. tylko się przyłóż

Ale jak się dogadasz z Vetinarim - to już nie wiem... Ale możesz próbować, tylko, że tu już rad ci nie dam (ani) jak się umówić, ani jak spowodować, żeby Cię przyjął)

Co do reszty słów: "np.że takich facetów najprawdopodobniej nie ma" mogę tylko argumentować, że:

- w ogóle mało jest takich facetów o jakich pisze Terry (znajdź jednego,[ale z tych fajnych!] - to Ci stawiam piwo!

- orangutany w przeciwieństwie do niego istnieją i do tego grają na wyobraźni! (zwłaszcza jak się im człowiek przyjrzy jak myślą jak mówią (patrz wyżej). Pomijając to jak patrzą i jak w wieku 2 miesięcy potrafią dostać depresji i umrzeć, choć się je karmi i przytula - tylko dlatego że były świadkami śmierci swojej matki.

/to nie ja pierwsza przeszłam od literatury do realu - jakby tak komuś umknęło/

[grace]

No ale widzisz, dlatego warto docenić takiego Vetinariego, jako przykład tego jaki facet mógłby być, gdyby się trochę postarał.

Vetinari jest świetnym dyplomatą i fantastycznie potrafi analizować ludzki umysł.
Wiem, że Snuffa jeszcze większość nie czytała, ale jest tam genialny opis jak to wszelki pomysł wysłania Vimesa na wakacje był Sybil, mimo, że prawdopodobnie Vetinari go pierwszy wymyślił.

[Aiyanna]

Grace przerażasz mnie Ja chyba nie chciałabym zobaczyć na żywo takiego faceta - jak dla mnie byłby zbyt zimny, jakby składał się li i jedynie z samego, zbyt analitycznie myślącego mózgu. U takiego na czekoladki nie ma co liczyć, jeśli by mu się nie opłacały

Poza tym Bibliotekarz jest niezwykle wszechstronny. Vetinari oprócz swojego myślenia nie posada jakichś wybitnych zdolności (możecie mnie zlinczować, jeśli się mylę, mogłam nie doczytać). Owszem, był szkolony na skrytobójcę ale to jakoś nie wydaje mi się bardzo przydatne w codziennym życiu. Bo gdyby zrobić eksperyment, pozbawić obydwu pozycji i związanych z nimi przywilejów i kazać przez kilka dni żyć życiem normalnego człowieka, to który lepiej by sobie poradził? Oczywiście w takim środowisku, gdzie nie można by wykorzystywać innych ludzi jako siły roboczej Bibliotekarz jest lepiej przystosowany do życia.

[grace]

Myślę, że byś się zdziwiła, bo w końcu Vetinari też nie zawsze był tyranem, o czym świadczy straż nocna

[Dżon]

Wtedy był skrytobójcą, a właściwie jeszcze studentem. Ale to o niczym nie świadczy.

[grace]

Ale wciąż był tą samą postacią, tak?

Vetinari przeszedł bardzo ciekawą ewolucję i widać jak bardzo zaczął go Pratchett lubić.

[Melissa]

Wybór jest trudny. Obaj bohaterowie należą do moich ulubionych. Jednak mój głos idzie na patrycjusza. Dlaczego? Odwołam się do posta Marka, bo jest on [post ] najbardziej uporządkowany.
1. Bibliotekarz rzeczywiście jest sympatyczniejszy, ale nie zastanawiam się teraz kogo wybrałabym na przyjaciela, ani nawet na kogo zagłosowałabym w kolejnych wyborach. Oceniam postać literacką. A jako taka Vetinari jest dla mnie intrygujący, bardziej skomplikowany i zaskakujący.
2. To nieprawda, że patrycjusz nie ma pasji. Jego pasją jest miasto, ruch, działanie całej tej maszynerii. Podporządkowuje temu całe swoje życie. Pewnie, że w zamian ma władzę, ale czyż nie zdaje sobie sprawy z tego, że to on w pierwszej kolejności dostosowuje się do miasta, a nie odwrotnie? Rozumie pozorny chaos tej rzeczywistości, tak jak bibliotekarz - chaos L-przestrzeni. Ale ten drugi zna się tylko na księgach i słowach, a te bywają najczęściej po to, by ukryć myśli. Vetinari jest znawcą tego, co wymyka się pismu - ludzkich uczyć i psychiki. A że jest gotów poświęcić cudze życie? Cóż - ma filozofię minimalizowania strat i godzenia się z pewnym ich odsetkiem. Podejście cyniczne i posiłkujące się statystyką. Ja się z nim nie zgadzam, ale nie oceniamy tu przecież etyki postępowania. Czy czarne charaktery nie bywają najciekawsze?
3. Fakt, że patrycjusz cały czas walczy ze sobą, by nie stać się jednym z rzeczywiście czarnych charakterów i bezwzględnych, okrutnych tyranów dodaje mu jeszcze autentyczności. Czy to właśnie nie dowodzi, że nie jest zimny, bez uczuć, a jedyne, czym się posługuje, to twarda logika? Że jednak grają mu w sercu ambicje, czy gniew? A z drugiej strony jest strach, że może ponieść klęskę, może zostać zwyczajnie wyśmiany, co byłoby najgorszym końcem dla władcy. Mimo to nie decyduje się np. zrobić porządku z wolną prasą. W jego zachowaniu widać pewne politowanie wobec ludzi, ale z rodzaju tych raczej pobłażliwych, a nie pogardliwych.

Przyszło mi do głowy takie porównanie: bibliotekarza jako wielkiego wodospadu robiącego nieustanne wrażenie energii i ogromu, a patrycjusza jako wulkanu z zewnątrz zimnego, ale co też kryjącego w środku?

[Motopompa]

nie zastanawiam się teraz kogo wybrałabym na przyjaciela, ani nawet na kogo zagłosowałabym w kolejnych wyborach. Oceniam postać literacką.

O to to właśnie.

Jak dla mnie, Bibliotekarz, Vetinari, Śmierć i Vimes mają pierwsze miejsce ex aequo.

[emerencja]

Motopompo, ale to nie jest topic koncyliacyjny tylko bitewny!