Niekoniecznie o Terrym...

[aniakonda]

Mianowicie, arcydzieła literatury od pana R.A. Salvatore "Kantyczka" oraz "Mroki puszczy".

Czekaj czekaj, to nie jest ten od Forgotten Realms?

Właśnie ten. Może jakieś inne książki z RPGowego świata były lepsze, a nawet dobre, jednak te skutecznie mnie zraziły.

[Rob Rozbój]

Szczerze to czytałem tylko "Krainy Podmroku", i były dość znośne, ale nigdy do nich nie wróciłem, co też o czymś świadczy

[Wolf Lilly]

Osobiście nie byłam w stanie przebrnąć przez "Dziewiątego Maga"... (mignęło mi coś co sugerowało mi narzekanie na niego już na początku tego wątku, tylko liczebnik inny, ale mi się wydaje że książka ta sama).
Czytałam to stosunkowo dawno ale za to w czasie gdy wykazywałam naprawdę sporą tolerancję wobec wielu drażniących mnie obecnie aspektów w książkach*, a mimo to pamiętam, że już gdzieś w 1/3 straciłam cierpliwość do tego tworu. Z czystej ciekawości sprawdziłam zakończenie (już nie pamiętam czy tomu pierwszego czy drugiego, bo przez pierwszy rozdział czy dwa byłam zachwycona więc miałam wypożyczone dwa tomy do przodu)... I ujrzawszy jak to zagmatwali uznałam, że nie mam cierpliwości do dalszej lektury.

Rozczarowana też byłam książką "Ars Dragonia", nazwiska autorki nie pamiętam ale była to polka. Akcja działa się w Poznaniu, pomysł na fabułę fajny, opisy miejsc dość wierne... Tylko opisy były bardziej dopracowane od postaci. Czytać przestałam w połowie przez głównego bohatera, którego cały charakter sprowadzał się do bezmyślnego, chwilami bezsensownego buntu wobec wszechświata. Był wiecznie rozdrażniony chyba samym faktem istnienia siebie i otoczenia, podejmował nielogiczne decyzje wzięte z kapelusza, czym irytował mnie jedynie coraz bardziej. Podchodziłam do tej książki chyba z dwa razy (zwłaszcza, że znajoma przebrnęła i ponoć fabuła była faktycznie spoko), ale postaci wydawały się być personifikacjami jednej jedynej cechy, co czyniło je wręcz jednowymiarowymi. A za każdym razem gdy myślałam, że może jednak odczuwają coś więcej... Okazywało się, że to był tylko przypadek, bo tak naprawdę chcieli zrobić coś zupełnie innego, a w ogóle sami nie wiedzą dlaczego robią to, co robią. Szkoda, bo książka miała potencjał i gdyby trochę rozbudować tych bohaterów mogłaby być świetną lekturą.



*w tamtym czasie przeczytałam nawet "Stowarzyszenie wędrujących dżinsów", którego książką złą ogólnie nie nazwę, ale nie jest to jednak mój styl i bardziej zastępowało mi oglądanie seriali w telewizji, w sumie treściowo od wielu nie odbiegało...

[LoboBlanco]

Nie wiem jak to się stało, że nie zwróciłam wcześniej uwagi na ten wątek. Niezwykle przeoczenie z mojej strony...
Niech pomyślę...
Z pewnością na moim niesławnym podium mieści się książka/i (przeczytałam 1 i 2 tom, na resztę żal mi było czasu i pieniędzy) na podstawie gry Assassin’s Creed. Płycizna jakich mało, żadnych rozsądnych opisów świata przedstawionego. Postacie, poza głównymi, są płaskie jak plasterek sera topionego i tak samo kruche. No i niezniszczalny, fantastyczny bohater pierwszoplanowy. No nie polecam... zapomniałam o mało złożonej fabule. Od książki wymagałabym ciut więcej...
Z moich niewypałów książkowych należy jeszcze wymienić Baśnie Latynoamerykańskie. W zasadzie każda opowieść w tej książce jest do siebie podobna. Książka ma chyba z 300 stron, już nie pamietam, a w kółko ta sama jedna mitologiczna postać (kojarzyła mi się z kuszącym Wężem lub z Lokim; taki oszust) występująca w 90% baśni. Poza tym poszczególne opowieści są stosunkowo krótkie.
Wstyd się przyznać, ale poświęciłam również czas na czytanie Zmierzchu. Na swoją obronę mam tylko tyle, że te kilkanaście lat w tył trwała w przekonaniu, że jak coś mi się nie podoba to i tak muszę to skończyć. Skończyłam. Nie było warto.
I na koniec dorzucę... Oko Jelenia. Nie, nie całą sagę, ale pierwszy tom odstręcza, bo jest okrutnie nudny i się dłuży. Jak już się przebrnie przez 1 i połowę 2, to jest całkiem nieźle, akcja płynie bardziej wartko, więcej się dzieje. Tak jest całkiem spoko aż do ostatniego tomu wydanego po kilku latach. Nie podobało mi się okrutnie zakończenie. Pomysł fabularny całej książki mi się nie podobał, może dlatego, że ze mnie romantyczka...

PS Uuu, Pomnik cesarzowej Achai też mnie się nie podoba. Niemniej przeczytałam całą sagę bez ostatniego tomu. Utknęłam kilka lat temu na jakieś 359 stronie, wkurzona na pomysł autora dotyczący niezdecydowania Tomaszewskiego pomiędzy Kai a (kurde zapomniałam nazwiska...) tą silną kobietą na W... i tak sobie stoi na półce z wystającą zakładką...

[Detrytus]

Moje hejty nie zmieniły się od ostatniego wpisu 4 strony temu

[Morte]

Mi niegdyś "Król Demon" wydał się na tyle infantylny, że nawet nie przeczytałem tej książki do końca. Książka swą konstrukcją zdań zresztą wskazywała an to że jednak to literatura dla nastolatków.

"3001: Odyseja kosmiczna. Finał" czyli bardzo mierna powieść. Zwyczajnie autor zrobił serię książek z ktorych tylko pierwsza część "2001: Odyseja kosmiczna" wydaje się warta uwagi. Kolejna sytuacja w której jakiś autor próbuje zarobić 10 razy na tym samym dziele "bo się sprzedaje".

[Wolf Lilly]

Z pewnością na moim niesławnym podium mieści się książka/i (przeczytałam 1 i 2 tom, na resztę żal mi było czasu i pieniędzy) na podstawie gry Assassin’s Creed. Płycizna jakich mało, żadnych rozsądnych opisów świata przedstawionego. Postacie, poza głównymi, są płaskie jak plasterek sera topionego i tak samo kruche. No i niezniszczalny, fantastyczny bohater pierwszoplanowy. No nie polecam...

Czytałam to dawno temu i tak jak pierwszy tom przeczytałam i uznałam że jest ok tak w drugim już mi się nie chciało (choć serię mam całą na półce ). Nie wydawał się taki straszny... Ale z drugiej strony miałam wtedy 13 lat (aż chyba sobie odświeżę w wolnej chwili, choć jest wiele książek z wyższym priorytetem na mojej liście do przeczytania )

[Uuu!]

Najgorszą książką jaką przeczytałem w zeszłym roku był "Tropiciel" Małgorzaty Lisińskiej. Może gimnazjalistom by się to podobało, bo jest dużo przekleństw i sexu.
Ale to jedyne zalety.

[LoboBlanco]

O nie... a ja kilka lat temu zaczęłam pisać książkę, której tytuł roboczy również brzmiał „Tropiciel”.

[Biała]

"zakon drzewa pomarańczy"

no nie. po prostu nie. sztucznie promowana, za duzo na sile wciskanej "tolerancji", watkow LGBT i innych drażniacych kwestii nie pozwalajacych cieszyc sie lektura. Nope.

[Dżon]

Kurna, to jest koszmar wszędzie ostatnio. Żeby robić takie rzeczy to trzeba być Sapkowskim, który jakkolwiek nie byłby Wałęsą polskiej fantastyki, to niezaprzeczalnie ma umiar, ma wizję i ma talent. Bez tego każde próby moralizatorstwa skończą się propagandową papką.

Za to ja ostatnio walczę z Pełką.
Znaczy, facet był świetnym folklorystą, miał bardzo dużą wiedzę i spory talent. Jego "Polska demonologia ludowa" jest świetna... pod warunkiem, że czyta się wydanie z 1989, odchudzone o jakąś 1/3.
Facet po pierwsze baaardzo długo był hardkorowym marksistą i język marksistowskich publikacji naukowych ("propaganda fideistyczna" <3 ) stosował namiętnie - a po drugie dodawał do tego wojujący ateizm, nawet jeżeli nie należał do tematu.
W efekcie warto go poczytać, bo tam gdzie pisze o folklorze i mitologii, to faktycznie widać, że zna się na rzeczy i pisze świetnie.
Ale jak tylko zdryfuje go na refleksje społeczne i religijne, to zaczyna bredzić i krytykować swoje wyobrażenia o przedmiocie zamiast samego przedmiotu. A czytelnikowi, który ma jakieś pojęcie o tym, o czym Pełka pisze, gotuje się w tym czasie mózg.

[Detrytus]

"zakon drzewa pomarańczy"

no nie. po prostu nie. sztucznie promowana, za duzo na sile wciskanej "tolerancji", watkow LGBT i innych drażniacych kwestii nie pozwalajacych cieszyc sie lektura. Nope.

Będę omijał. Tak jak Trudi Canavan.

[Biała]

Będę omijał. Tak jak Trudi Canavan.

Trudi nie jest taka zła;D jak sie zacznie od wstępu do trylogii czarnego maga to pozniej jakos idzie..

[Dżon]

O, a z innej beczki: CHEREZIŃSKA.

Święta Cycelio, święty Pryapie i wszyscy święci patroni, jakie to są koszmarzydła. "Chciałabym być jak Sapkowski, ale nie wiem jak się za to zabrać, więc będę używać brzydkich słów i dużo pisać o dupie".
Dobra, to jest w ogóle choroba polskiej fantastyki, ale taki Ćwiek przynajmniej nie udaje literatury wysokiej. A ona bardzo by chciała pisać Sienkiewicza Pasikowskim.

[ratharienn]

ale taki Ćwiek przynajmniej nie udaje literatury wysokiej

Straszną mam słabość do Ćwieka i nawet nie wiem, dlaczego (no dobra, podejrzenia mam). Ale faktycznie, zgodzę się z Tobą. Cherezińską próbowałam czytać i nie umiem zrozumieć, skąd zachwyty nad jej twórczością. Kuba za to ma mrowie książek, które są dobre, ale nie wyjątkowo dobre, żebyś miał ochotę przeczytać je drugi raz. Ostatnio wróciłam do "Kłamcy" po latach i zawiodłam się.

Nie lubię Kinga. Ale nie tak, że dla zasady. Próbowałam wielokrotnie czytać różne jego książki i za każdym razem odrzucił mnie styl pisania. W końcu trafiłam na "Baśniową opowieść", od której nie mogłam się oderwać i co kilka rozdziałów upewniałam się, że na pewno czytam książkę Kinga. Nie powiem, były momenty, w których zastanawiałam się, dlaczego ludzie tak bardzo szaleją za jego opowieściami, ale zobaczymy, może jeszcze kiedyś przeczytam coś, co napisał.
Z drugiej strony, główny bohater, którego historię, niezbyt mającą związek z tematem powieści, poznajemy przez pierwsze 250 około stron i już mamy ochotę dać sobie spokój, wchodzi do innego świata po to, by uratować psa, którym się opiekuje. Myślę, a w zasadzie jestem pewna, że to właśnie to mnie kupiło. Podsumowując, jedna dobra powieść nie jest w stanie sprawić, że zostanę Wielką Fanką twórczości Stephena Kinga. Nie jest mi przykro.