Wieża sztuk

[Detrytus]

Był sobie pewien Foch,
Co to był "Ach!" i "Och!"
Miał Foch dwórek cały chórek;
Chwalił czasem coniektóre.
Kiwnął palcem to się śmiały,
Zrobił minę to płakały
Mało co się nie posrały.

I była też Królewna,
Co miała nogę z drewna.
Jak tą nogą tupała,
To drżała ziemia cała.
Lubiła porządek i ład,
I nie lubiła rad.

Raz Królewnę złapał żal
Aby zrobić wielki bal.
By mógł bawić się jej lud
i by zaspokoił głód.

Foch zaszczycić chciał przyjęcie.
Wypowiedział więc zaklęcie
(bardzo krótkie - jak pierdnięcie),
Które jak obyczaj karze
Wypełniło formularze.
(To Królewna, by policzyć wszystkich gości,
Takie mości powinności)

Nim dwunastą biły dzwony
Wpadł Foch na salony, rozdawał ukłony.
Każdy był zadowolony.
Potem zobaczył Królewnę

.... i to jest tylko pewne

Co było dalej nie powiem
Albowiem
Pewnie się nigdy nie dowiem.

Nie pomoże żaden szloch,
Bo kto wie, co zrobi Foch?


DOBRANOC.

[Biała]

ładnie.. nietetety nie mam umiejetnosci zeby dopisac dalej;)

[Cudo_Tyłeczek]

Cierpliwie czekam na ciąg dalszy osądu rzeczywistości, tfu! forum

[Detrytus]

Cierpliwie czekam na ciąg dalszy osądu rzeczywistości, tfu! forum

Niestety, na razie wena przeszła na klocki:(

[abigail]

Masz wybaczone! Choć.. z żalem...

bo klocki - poważna kwestia.. jestem za nie bita od miesiąca.. i nie pytaj... czym się różnią Twoje od "moich"...

[Cudo_Tyłeczek]

Abi, ale że nie w ciemię bita?;-) bo ja bardzo czuła na przemoc jestem...

[Detrytus]

Moje klocki mają zdecydowanie lepszą konsystencję. Wogóle organoleptycznie są przyjemniejsze.

[abigail]

Cudo: nie, czule - prosto w mózg

Detrytus: chętnie bym się z Tobą zamieniłabym ... ale i tak nie umiem ich tak ładnie składać...

[Detrytus]

Trenuj na tym co masz pod ręką (lub nogą).

[Detrytus]

Krótka historia mojej wspaniałej kariery zawodowej:

Był mroźny listopadowy poranek.
Obudziłem się z uczuciem deja-vu. Miałem wrażenie, że dziś jest ten dzień kiedy zwolnią mnie z pracy. Jadąc tramwajem obserwowałem jak Pałac Kultury za sprawą kosmitów, którzy odlecieli na jego czubku, zmienił sie w duży dosyć, ale jednak wiejski dworek.
W pracy jak zwykle; buro, szaro i ponuro. Rzuciłem kurtkę na wieszak, odpaliłem komputer i ruszyłem w stronę kuchni po obowiązkową kawę. Na korytarzu mijam się z dyrektorem. Wielki, głosny typ, który uważa, że wie wszystko, i w ogóle firma należy do niego, a nie do jakiejś korporacji. Grzecznie mówię:
-Dzień dobry.
-Czołem! -wrzasnął do mnie
Zgodnie z prośbą wyjechałem mu z bańki.