Motopompa napisał(a):Słuchajcie, co to to jest to Millenium? Tubylcy się tym ponoć zaczytują, a ja nie słyszałem nawet.
Na Millenium składają się trzy tomy: 1. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet, 2. Dziewczyna, która igrała z ogniem i 3. Zamek z piasku, który runął.
Generalnie to tak. Jest to sobie thriller, ma zasadniczo dwie główne postacie. Laskę, o niesamowitej inteligencji i talencie do mat-IT, ale jednocześnie bardzo wyobcowanej i z dużymi problemami, oraz dziennikarza, który pracuje w redakcji gazety Millenium, której celem jest bycie gazetą niezależną od polityki, a opisującą różne zdarzenia etc w sposób obiektywny. I tak np. z pierwszej części dowiadujemy się, jak ogromny problem Szwedzi mają z przemocą domową. A z drugiego tomu o obrocie żywym towarem, prostytucją, etc. Akcja tych książek jest wartka, wciągająca, łatwo się czyta i ciężko od nich odejść. Porusza ciekawe problemy, a postaci w większości są wyraziste. Tak mi się wydaje. We mnie jakichś szczególnych refleksji nad życiem i śmiercią nie obudziły, a rano nie zrobiłam jajecznicy. Ale czytało się ekstra ;] Mówię tak po przeczytaniu 2 pierwszych tomów, trzeci już czeka, bo właśnie..
..skończyłam Anioły i demony, których zakończenie było jeszcze bardziej naciągane, niż cały wątek główny książki. Jakkolwiek też mnie zassało czytanie, bo w każdej sekundzie coś się działo w tej książce, to jednak troszkę razi ta przegięta i przekombinowana fabuła.
Ale mam już pokaźny stosik na ferie, z tam: 
Co do bohaterów - aspołeczna laska o wielkiej inteligencji jest rzeczywiście smakowitą postacią, natomiast nasz główny bohater dziennikarz, cóż... Zdaje się, że to personifikacja kogoś, kim bardzo chciał być autor. On - pulchny, średnio atrakcyjny dziennikarz bez sukcesów, jego bohater - błyskotliwy, inteligentny, przystojny mistrz dziennikarskich śledztw, na którego widok każda bohaterka rozkłada nogi, bez wyraźnych przyczyn. Mnie ten pan ze wszech miar irytował, typowy przypadek postaci, którą autor zbyt lubi i przez to czyni ją "płaską".
