Niekoniecznie o Terrym...

[Aiyanna]

w sumie to jak do tej pory Grzędowicz poza Pratchettem jest jedynym autorem ktorego wszystkie ksiazki mi sie podobaly..hm..w sumie nie..niektore ksiazki Sir Terrego mi nie przypadły do gustu;p

Bo patrząc obiektywnie - Terry napisał więcej książek, więc siłą rzeczy jest większe prawdopodobieństwo, że któraś się nie spodoba
Przekonałam się do chłopięcia uciekającego. Jeżeli to prawda, że drugi tom jest najsłabszy z całej serii, to boję się następnych. Jestem jeszcze przy dwójce i obłędnie mi się podoba.

Wypychacza zwierząt jeszcze nie udało mi się dostać w swoje łapki ale jak popytam znajomych, to może uda się skombinować.

[Jostein Siwy]

E, nie, drugi tom nie jest najsłabszy. Niestety, tom czwarty zdradza już pewne "zmęczenie matariału". Jakoś najdłużej go czytałem. A zakończenie... no cóż, po części zaskakujące, po części rozczarowujące.

[Aiyanna]

To jest jakieś uzależnienie. Skończyłam sagę tydzień temu i zaczynam od początku. Moja przenośna biblioteka zbyt szybko nie odzyska swoich książek.

Dawno nie miałam tego stanu, w którym człowiek czyta absolutnie wszędzie, bo nie może się oderwać. Schowanie książki do torby fizycznie bolało - szczególnie w momencie, kiedy wychodziło się z tramwaju prosto w deszcz i nie można było czytać dalej.

A zakończenie... no cóż, po części zaskakujące, po części rozczarowujące.

Nie da się ukryć, że daje nadzieję A może jednak... Może za kilka lat jakieś opowiadanie, ciąg dalszy...

[Motopompa]

Skończyłem Pana Lodowego Ogrodu. Ostatnie 150-200 stron czwartego tomu jest wyraźnie słabsze. Za to zakończenie mi się po prostu nie podoba i to nie jest żadne zakończenie.

I nie zgodzę się z pierwszym postem, dla mnie Wiedźmin jest lepszy od PLO. Głównie przez zakończenie właśnie. Ale to bardzo mocno subiektywna opinia

[Uuu!]

Czy lepsze byłoby zakończenie w stylu "żyli długo i szczęśliwie"? Albo jakieś takie, gdzie główny bohater ginie tragicznie? To jakie jest pozostawia akcję w zawieszeniu, ale też daje nadzieję, i sami możemy sobie "dośpiewać" co tam komu bardziej pasuje.
Mi to zakończenie podobało się. Choćby dlatego, że nie wyklucza części piątej.

[Innos]

Ja wreszcie skończyłem 4 tom, jakoś tak nie było kiedy dosłuchać audiobooka do końca, ale udało się. A słuchało się bardzo miło, polecam tę formę, czyta Jacek Rozenek, dla graczy znany jako głos Geralta z Rivii. Trochę wolniej idzie niż kiedy czyta się książkę papierową czy elektroniczną, ale za to jest więcej czasu na delektowanie się fabułą. Mi zakończenie pasowało, w zasadzie było bez fajerwerków, ale i nie było przekombinowane, po prostu przyzwoite. I w razie jakby Grzędowicza naszła ochota i wena to spokojnie może powstać ciąg dalszy, a to plus.

Zresztą książkę polubiłem jeszcze bardziej przekonawszy się po spotkaniu z Grzędowiczem na Pyrkonie, że spoko z niego gość, (a jak ktoś miał jeszcze wątpliwości to wystarczyło spojrzeć na długość kolejki z fanami stojącymi po autografy ). W porównaniu do nadętego rozrabiaki Sapkowskiego Grzędowicza przynajmniej nie jest wstyd zaprosić na konwent.

Oczywiście podziękowania dla was, bo w sumie tyle o tym PLO gadaliście że musiałem w końcu to przeczytać - wcześniej o tym nie raz słyszałem, ale jakoś przy długiej liście rzeczy do przeczytania nie był to priorytet. Ale że musi być o czym gadać w towarzystwie, to nadrobiłem. I bardzo się z tego cieszę.

[Motopompa]

Przeczytać piątą część to już bym chyba nie dał rady. Nie wydaje wam się takie zakończenie dość niewiarygodne po tym jak Vuko przez 4 tomy był mistrzem taktyki? Poza tym, już ogólnie mówiąc, Pan Lodowego Ogrodu to na pewno nie jest ksiażka którą chciałbym przeczytać jeszcze raz. A jeśli już trzymać się tego porównywania do Wiedźmina (którego przeczytałem 6 razi i jeszcze siódmy na wyrywki), to w PLO widzę znacznie mniej interesujących postaci. A to właśnie bohaterowie pierwszo, drugo i dalszoplanowi, ze swoim światopoglądem, reakcjami i decyzjami, sprawiali że Wiedźmin zapadł mi w pamięć.


A patrząc jeszcze ogólniej, na Grzędowicza, to powiedzccie który zbiór opowiadań uważacie za bardziej wart przeczytania, Wypychacza Zwierząt czy Popiół i Kurz?

[Uuu!]

PLO nie przeczytałbym pewnie drugi raz, tak samo jak nie przeczytałbym drugi raz Wiedźmina. Bo ja właściwie nigdy nie czytam książek powtórnie. Książki Pratchetta są tu wyjątkiem. Wiedźmina nie przeczytałbym drugi raz, bo zbyt wiele rzeczy mi tam przeszkadzało, widziałem zbyt wiele błędów. W PLO znalazłem właściwie tylko jeden błąd.
Piszesz, że Vuko przez cztery tomy był mistrzem taktyki, ale przecież popełniał błędy. Jak choćby wtedy, kiedy został drzewem. A było tych błędów więcej.
Myślę, że to zakończenie było najlepsze z możliwych. Podobało mi się choćby to, że ocalała Cyfral.
Jeśli masz pomysł na lepsze zakończenie, to chętnie poznam.

[Motopompa]

PLO nie przeczytałbym pewnie drugi raz, tak samo jak nie przeczytałbym drugi raz Wiedźmina. Bo ja właściwie nigdy nie czytam książek powtórnie. Książki Pratchetta są tu wyjątkiem.

Mnie podoba się głównie to, że z czasem zmienia mi się światopogląd i kiedy czytam ponownie dostrzegam nowe rzeczy, albo stare nagle zyskują nowy wymiar. Może gdybym czytał PLO 2/3 lata wcześniej patrzyłbym na to inaczej - teraz mam wrażenie że czytanie po raz drugi nic mi nie da, bo tam nic więce nie ma.



Spojler



No tak, popełniał błędy, często dlatego że był nowy w tym świecie i ani mu przez myśl nie przeszło jak wszystko właściwie działa. A tutaj dał się załatwić przez swoich, których znał i to pomimo tego, że wcale nie musiał tam leźć.





Koniec spojlera


Naprawdę pytasz mnie o lepsze zakończenie? Jest jakie jest i o nim rozmawiamy. Wymyślanie innego nie ma sensu, bo całą historię można poprowadzić inaczej od każdego punktu. W obecnym kaształcie widzę stracony potencjał, czego mi szkoda, bo po Księdze Jesiennych Demonów wiem, że Grzędowicz potrafi lepiej.
Cały czwarty tom traci moc nieustannie aż ostatnie 200 stron ciągnie się niemiłosiernie, żeby tylko doprowadzić fabułę do punktu, w którym logicznie można pociągnąć dalej w innym kierunku (bez ostatniego rozdziału i może kawałka rozdziału przed nim).



Spojler



Po czym w momencie kulminacyjnym, kiedy autor może dosłownie wszystko, dostajemy nic ciekawego. Ot spada biały snieg o czym wszyscy trąbią od chyba jeszcze poprzedniego tomu, tylko trochę inny żeby nie było za smutno. Czyli zamiatamy, wszystko po staremu, Vuko zabija strasznych zwariowanych naukowców, po czym daje się złapać chociaz wcale nie musiał nawet podejmować tego ryzyka (o którym musiał doskonale wiedzieć), wraca na Ziemię, ale styl życia na Midgaardzie bardziej mu odpowiadał, więc kombinuje jak wrócić. Przegapiłem coś?
Tylko ja spodziewałem się na końcu czegoś dającego do myślenia albo chociaż zaskakującego? Bo jedynym co mi się podoba w końcówce wyjaśnienie, że magia to nanotechnologia sterowana myślą.




Koniec spojlera

[Mogget]

Pompa:
Księga jesiennych demonów > Popiół i kurz > Wypychacz zwierząt

[Cudo_Tyłeczek]

Księga jesiennych demonów

Dokonałam nabycia drogą kupna niedawno... grzecznie czeka na swój czas...