Wieża sztuk

[Hashi]

...dłużej już tak nie może. Dzieci, jak dzieci, niech dziwnieją, ale żeby nie można było herbaty zamieszać? Z tym stanowczo trzeba było coś zrobić i to zanim Niania opróżni butelkę. Musiały nastąpić Kroki... tylko jak powiązać dziwne zachowanie dzieci ze zmianą łyżeczek? Czy to w ogóle ma jakiś związek? Poza tym...

[yaga]

Niania już opróżniła butelkę. Babcia znała ją od lat i była przekonana, że zna możliwości przyjaciółki, tym razem jednak tempo spożycia Purcentuff zaskoczyło ją, a nawet nieco jej zaimponowało. Na moment tylko; niemal natychmiast przeskoczyła w tryby gniewnego krytycyzmu. To tyle na dzisiaj w kwestii Poważnych Problemów. Zdegustowana sięgnęła po to, o czym wiedziała, że jest łyżeczką, i mimo kumkania wrzuciła to do swojej filiżanki. Ostatnie "ribbit" urwało się wpół i zakończyło brzękiem metalu o porcelanę. Babcia spojrzała w dół. Łyżeczka była łyżeczką. A więc jedna kwestia się wyjaśniła...

[Cudo_Tyłeczek]

Choć nie do końca. Gdzieś w tyle głowy pobrzmiewało jej echo słów "There is no spoon". Ale jak nie jak tak. Nawet w formie żabki, łyżka była łyżką. Reszta była zaś nieistotna. Widocznie okoliczni mieszkańcy o tym zapominali.

[Uuu!]

[Tu wierny czytelnik z zapytaniem: - Gdzie są dialogi?]

[Stanisław Ssakmorski]

'Snow spoon? ... spoon? ... oon? ... oon? ...,' brzmiało echo, do samego końca mając nadzieję, że ktoś z nim podejmie dialog i w ten sposób zdejmie zeń odwieczną klątwę bycia tylko echem.
'... n? ... ...'

[hary0685]

Aż tu nagle,gdy echo zamilkło Niania jeszcze raz spojrzała na łyżeczkę, która tak naprawdę mogła nią nie być i zaczęła wzorem wielu bohaterów toczyć wewnętrzny monolog, który tak naprawdę był kłótnią jednego bohatera z wewnętrznym alter-ego:
- To przecież była łyżeczka -mówiła Niania
- nie ma żadnej łyżeczki - odrzekło Alter-ego
- Jak to nie ma - zdziwiła się Niania
- Nigdy jej tu nie było.To wina Purcentuff - powiedziało Alter-ego
- Przecież łyżeczka jest i to tego zakumkała
- Nianiu, nie pij więcej - Odparło Sumienie
- Mniej też - dokończyła Niania uśmiechając się i odkorkowywując kolejną flaszeczkę Purcentuff.

[Nicondra]

- Babciu, to było wyjątkowo okrutne - odezwała się Magrat.
- Nie rozumiem - odparła Babcia lodowato, rozumiejąc oczywiście.
- Jak mogłaś wrzucić żywą żabę do gorącej herbaty?! Łyżeczka czy nie, prawo do życia ma!
- Widać, że mimo korony i dziecka nadal niewiele nauczyłaś się o głowologii. Coś sprawia, że widzimy i słyszymy żaby, choć tak naprawdę ich nie ma. To jak te fatermergany na pustyniach - uśmiechnęła się z wyższością Babcia.
- Och.
- Ale to nie znaczy, że możemy problem zignorować. Ktoś śmie mieszać w MOJEJ głowie, i drogo za to zapłaci.

Babcia zastanowiła się, kto mógłby być na tyle potężny, aby zmylić nawet ją samą. Pierwszą osobą, która wpadła jej do głowy, była...

[Stanisław Ssakmorski]

bogini Antena, opiekunka ogniska domowego - zwłaszcza wśród warstw niepiśmiennych - przedstawiana w sztuce jako bardzo wysoka i szczupła kobieta (siłą rzeczy nieco aseksualna i morfologicznie antonimiczna wobec Grubej Berty, bogini rozpusty), trzymająca we wzniesionych dłoniach dwie płytkie misy, jakby to były czynele trzymane w pogotowiu przez trzysta osiemdziesiąt taktów, by zabrzmieć długą nutą na dwa i w trzysta osiemdziesiątym pierwszym.

[Cudo_Tyłeczek]

Zdaje się, że bogini ta miała "niedokończone sprawy" z wspomnianą Grubą Bertą. Taki malutki odwieczny konflikt. Już nie pamiętały o co poszło. One nie, za to reszta bóstw i to wcale nie pomniejszych, dała by sobie coś uciąć (nawzajem), że było to jabłko. A może ziemniaczek?

[Stanisław Ssakmorski]

Och, jakże się te wszystkie bóstewka myliły! To nie był owoc ani bulwa, ani korzeń spichrzowy - to był pociąg! Pod tym względem rywalizowały ze sobą od pamiętnych czasów, tzn. od kiedy żelazny karzeł Sztefanson ogłosił drukiem Rzecz o chuciach i ciuchciach (w pierwszej kolejności przetłumaczoną na francuski pod znamiennym tytułem Chattanooga - ni choo choo) - obie miały pociąg do napojów wyskokowych i mieszania ludziom w głowach, a dokładnie w przysadkach.

[Cudo_Tyłeczek]

Choć znany, mniej lub bardziej, wielbiciel grasicy w sosie truflowym twierdził, iż całe zamieszanie tkwi w corpus pineale. Ile się nabiedził próbując uzyskać zeń wyciąg nasenny melatoninus morpheousis, ten tylko się dowie, kto raczy przebrnąć przez dzieło napisane trzynastozgłoskowcem, o znamiennym tytule "Phanus Thadeus", traktującym o ulotnych chwilach, jak i motylach nocnych. Bo czymże mógł się autor zajmować podczas bezsennych nocy?

[Stanisław Ssakmorski]

No, wiadomo, czym - i dlatego złośliwi twierdzili, że tytuł powinien brzmieć "Prophanus Thadeus", a niepiśmienni (nie żeby złośliwi - po prostu tacy byli) że - Phallus impudicus var. thadeussii.

[Cudo_Tyłeczek]

Po ciemku jednak ciężko zbierać grzyby. Chyba że się lunatykuje.
I do Babci, i do Niani, zwracali się często zrozpaczeni małżonkowie, których uśpione piękniejsze połowy wybrały się znienacka na nocne grzybobranie. Taka przypadłość trafiała się częściej jednak w dolinach, niż w górach, obie zastanawiały się nad wpływem klimatu i ciśnienia barycznego na takowe nocne eskapady.

[Stanisław Ssakmorski]

Jednakowoż prawdziwe wyjaśnienie tego fenomenu było - przynajmniej częściowo - banalnie proste: w górach ze względu przewagę rumoszu skalnego i niedostatek materii organicznej grzyby praktycznie nie rosły. Licznie natomiast występowały agresywne barany górskie (var. montanus-incurvus), co też mogło mieć związek. Po całym dniu spędzonym na drzemce w koronach drzew, gdy tylko zapadł zmrok, wychodziły na żer.

[Cudo_Tyłeczek]

Tak więc w skrytości ducha, (skrytka numer 5, duch rozmiar standardowy), zarówno Babcia, jak i Niania liczyły, że sprawa z nietypowym zachowaniem niemowląt również się wyjaśni. Czy to przy zastosowaniu metod tradycyjnych, czy też tych mniej, ale za to bardziej skutecznych.
- Czy chcecie mi coś oznajmić? - zapytała zdezorientowana Magrat.