Notatnik Myślaka Stibbonsa

[Brethil]

Draco - dzięki za poprawienie mnie, wiedziałam, że coś z tymi włosami było nie tak, ale nie pamiętałam co. A przecież peruka jest oczywistą oczywistością.

(bardzo bym chciała wygrać, nie będę ukrywać, bo dla takiej nagrody warto).

[Minerwa]

Z drugiej strony - włosy odrastają. Aczkolwiek znając zajęcia Sybilli można by spytać złośliwie na jak długo
A co do czerwonych rajtuzów sir Samuela, to są one godne rozprawy. Podobnie jak kreacje Cudo-Tyłeczek i obciążone szczególnymi wymaganiami stroje Angui.

A propos, czy jest u Pratchetta jakaś kobieta która stale chodzi w spodniach? Nawet silne, wojownicze baby jak Sacharissa Cripslock czy Adora Belle Dearhart noszą suknie. Tradycyjne krasnoludki oczywiście pomijam

[Cudo_Tyłeczek]

Polly Perks "Potworny regiment" - ale sytuacją ją zmusiła...

[Brethil]

Polly w spodniach chodzi z wyboru, nawet gdy już nie musi (specjalne kobiece mundury ze spódnicami) to wybiera wygodę.
Poza tym to nie wyobrażam sobie Herreny Hennowłosej czy Coneny w spódnicach. Zwłaszcza Coneny (skoro nie było wiadomo kto w jej związku z Nijelem nosi spodnie).
Pozostaje jeszcze kwestia podróżnej odzieży Magrat (która wzbudza u Babci podobne emocje jak kreacje Cudo u konserwatywnych krasnoludów).

Patrząc na powyższe przykłady dochodzę do wniosku, że dyskowe kobiety wybierają wygodę gdy jest to niezbędne, a urodę we wszystkich innych przypadkach. Nawet jeśli ta uroda to smętnie zwisające kwiatki i równie smętne loki.

[Cudo_Tyłeczek]

"Polly westchnęła. - Wszystkie jesteśmy kobietami, majorze. Prawdziwymi kobietami. Nie tylko przebranymi za kobiety. I w tej chwili wolę nie wkładać spodni, bo byłabym kobietą przebraną za mężczyznę przebranego za kobietę przebraną za mężczyznę, i wtedy tak by mi się wszystko pomieszało, że nie wiedziałabym nawet, jak przeklinać. A w tej chwili mam ochotę przeklinać, sir, i to bardzo.”

[Brethil]

Masz rację, ale na ostatnich stronach jest scena z nowymi rekrutkami (fe, jak to brzmi) i wtedy z tego co pamiętam Polly ma spodnie, bo tak jest wygodniej.

[Minerwa]

Prawda, zapomniałam na śmierć o "Regimencie", gdzie w akcji były nie tylko portki, ale i zwinięte wełniane skarpetki
Myślałam raczej o mieszkankach Ankh-Morpork, aczkolwiek jakby się rozejrzeć, to ani w Ramtopach ani na Kredzie spodnie jako damski strój nie zrobiły kariery.
Za to jak chodzi o suknie, wszystkie rekordy użycia tego stroju bije Gladys. Także jeśli wziąć pod uwagę ilość potrzebnego na sukienkę materiału, hi,hi,hi...

[Brethil]

Może po prostu sir Terry jak to prawdziwy mężczyzna woli kobiety w sukienkach/sukniach/spódnicach? Jednocześnie jednak nie odmawia im prawa do spodni gdy tego same chcą.

A propos sukni i kolorów to najczęściej biel kojarzymy z dobrem, a czerń ze złem. Tymczasem w "Wyprawie czarownic" jest odwrotnie. Esme jest ubrana na czarno, a Lily na biało.

[Minerwa]

A, to u Pratchetta akurat bardzo częste, mnóstwo rzeczy jest u niego a rebours. Tyran jest mądry i sprawiedliwy, hochsztapler jest superbankierem, koń Śmierci nazywa się Pimpuś a herod-baba Dearheart.
Zawsze jednak pozostają koty. Koty są miłe. I w życiu, i w powieści.

A co powiesz o ubraniach Moista von Lipwiga? Złoty garnitur poczmistrza jest genialnym kamuflażem! Ciekawe, jak Moist będzie się ubierał jako szef skarbówki.

[Brethil]

Ubrań kamuflaży akurat widzę mnóstwo - strój poczmistrza który choć błyszczy się jak psu nie powiem co to jednak zapewnia anonimowość, czarna odzież skrytobójcy (których nawet licencjonowani złodzieje nie okradają bojąc się zawartości kieszeni), szata maga znamionująca WIEDZĘ, kapelusz czarownicy, bez którego ani rusz, czy mundur wojskowy, sugerujący, że nosiciel MUSI być mężczyzną/chłopcem (bo inna opcha jest n i e w y o b r a ż a l n a ).


A jako szef skarbówki moim zdaniem Moist będzie próbował się ubierać tak, by być niezauważalnym, co oczywiście odniesie skutek odwrotny (nie ważne w co ubierze się osoba związana z finansami, już sama atmosfera ją otaczająca wystarczy, aby wywołać alarm).

[Minerwa]

Strój poczmistrza jest kamuflażem samym w sobie, jago zadaniem jest odwrócić uwagę od twarzy. Mundur... hm, też czasem odwraca uwagę - od płci osoby, która go nosi.
Szata maga, kapelusz czarownicy - to jakby antykamuflaż, to znak rozpoznawczy. Osoba go nosząca nie może kimś innym, chyba, że jako przebieraniec.
Inna sprawa ze skrytobójcą. Czerń jest w tym zawodzie praktyczna, jej noszenie wydaje się naturalne. Ale czarne ubranie może też nosić np. fanatyczny wielbiciel Vetinariego albo jakiś kapłan, albo urzędnik. Nie każdy czarno ubrany gość jest skrytobójcą - choć oczywiście należy się z tym liczyć. Skrytobójca ubrany na zielono w żółte grochy - to by dopiero był kamuflaż! (Aczkolwiek sądzę, że takiego mistrza kamuflażu wywalonoby z gildii za niepoważny stosunek do zawodu).

[Brethil]

Ale antykamuflaż jest świetnym kamuflażem - maskuje lęki, obawy i niepewność osoby go noszącej. Czasem też bywa demonstracją ponad miarę (chociażby wtedy, czy na kapeluszu maga haftujemy dodatkowo hasło Maggus).
A czerń jest nie tyle praktyczna, co tradycyjna - świetnie udowodnił to młody Vetinari nosząc się w brązach, szarościach i zgaszonych zieleniach. Z jednej strony czerń kojarzy nam się z czymś złym (jak odbieranie życia), a z drugim - wydaje się szlachetna i dobrze urodzona, zupełnie inaczej niż pospolity brąz (z takimi włosami można być tylko służącą... albo czarownicą) czy zgniła zieleń.

[Minerwa]

Aa, o czerni u Pratchetta w ogóle można by napisać osobną książkę. Jest czerń kojarząca się ze Śmiercią, i tę czerń na dobrą sprawę należałoby pisać przez duże C - jest to albowiem czerń doskonale czarna, jak czarne pszczoły, czarne drzewa, czarny fotel i biurko z czarnego drewna. Ta budzi usprawiedliwiony respekt i z końcem życia ma rzeczywiście niepokojąco wiele wspólnego.
Ale jest także czerń familiarna, spłowiała, zrudziała w słońcu czy pod żelazkiem, czerń starej odzieży, jaką się ofiarowuje czarownicom. Sprana czerń szat Vetinariego, lekko wyświecona czerń garnituru pana Benta (a wcześniej pewnie także pana Pesymala, zanim zdecydował się poświęcić rewidenckie kwalifikacje w służbie policji), oleista czerń stroju i rekwizytów nieszczęsnego Cosmo Lavisch, czy wreszcie mieniąca się tysiącem odcieni czerń Niewidocznego Uniwersytetu.

Jak chcesz, to pociągnij temat czerni, możemy dojść do ciekawych spostrzeżeń i wniosków.

[Brethil]

Temat czerni już został poruszony zaraz na początku (choć ukazałaś też kilka nowych czerni), więc nie będę pisać o tym o czym już napisano.

[4jola]

Czy wy chcecie,żebym musiała "te torebkie" na pół ciąć?!
Jak ja mam zdecydować?I kiedy?Łolaboga,łolaboga!