Niekoniecznie o Terrym...

[Aiyanna]

Nie ma takowych, powszechnie wiadomo, że mam serce z kamienia i nie ronię łez wzruszenia nad książką Chociaż...
Dawno, dawno temu w odległej galaktyce.. Wróć! W drugiej klasie gimnazjum skończyły mi się do czytania książki w szkolnej bibliotece. Biedna pani bibliotekarka nie wiedziała, co mi podrzucić więc kazała jeszcze raz dokładnie przejrzeć wszystkie półki... Uwaga, napięcie wzrasta bo co ta moja pisanina ma do wzruszania się?! Otóż znalazłam na półce Karola Maya Trzeci tom "Winnetou" był do tej pory jedyną książką przy której ryczałam. Wyobraźcie sobie zasmarkane dziewczę roniące łzy do szklanki z naparem Epickie...

Do Maya pozostał mi sentyment...

[Dżon]

Cierpienia Wertera były straszne, ale bynajmniej nie dlatego, że ruszały.
Wolę zresztą polski romantyzm. Dziady były super.

[wiedzmikołajka]

Za dawnych złych czasów płakało się na dwóch książkach: Awanturze o Basię i Chłopcach z Placu Broni. Przy śmierci Nemeczka płakałam jak bóbr (czy bobry płaczą?). W awanturze oczy pociły mi się przy śmierci matki Basi. Jednak gdy ma się siedem lat to można płakać co pięć minut i jak mówi moja babcia to było dawno i nieprawda, a guzik prawda!

[Marcel]

Cierpienia Wertera były straszne, ale bynajmniej nie dlatego, że ruszały.
Wolę zresztą polski romantyzm. Dziady były super.

Jak byłem w liceum, to myślałem, że "Kordian" jest straszny. Zdanie zmieniłem jak do "Cierpień..." przyszło.

Inna sprawa, że jakiś czas później "Kordian" już nie był taki straszny. Ale Werter jest nadal

[żaba]

Cierpienia Wertera były straszne, ale bynajmniej nie dlatego, że ruszały.
Wolę zresztą polski romantyzm. Dziady były super.

Jak byłem w liceum, to myślałem, że "Kordian" jest straszny. Zdanie zmieniłem jak do "Cierpień..." przyszło.

Inna sprawa, że jakiś czas później "Kordian" już nie był taki straszny. Ale Werter jest nadal

Ależ o czym Wy mówicie! "Kordian" i "Dziady" to jeden wielki narkotyczny odjazd, więc również mi się podobały "Cierpienia..." jako całość są koszmarne, ale są tam fragmenty przyprawiające o ciarki, serio!

Edit by Kinga:
Ekhm, ekhm, mam wrażenie, że posty zaczynają skręcać w stronę offtopu, oby to pozostało wrażeniem...

[Ras Forumowicz]

Bardzo rzadko mi się zdarza wzruszyć przy jakiejś książce. Przyznam, że już częściej przy muzyce.
Ps. Ja przez Silmarillion nie przebrnąłem

[Brethil]

Że ja też tego wcześniej nie odkryłam...

Lektury dzieciństwa, to jest "Bracia Lwie Serce" (którą to książkę uważałam dawniej za cholernie niesprawiedliwą, bo jak to tak, ten zdrowy umiera, a chory musi czekać) i "O psie, który jeździł koleją" (tego chyba tłumaczyć nie muszę?), "Chłopcy z Placu Broni" (Nemeczek, ale nie scena jego śmierci tylko wcześniej, gdy usiłuje zasłużyć na powrót do bandy).

Poza tym zawsze, ale to zawsze mam mokre oczy gdy w nostalgiczny sposób kończy się każda historia z której bohaterami się zżyłam. Czy to Kompania Wolanda, czy Dziewięciu Piechurów Pierścienia, czy Artur odpływający do Avalonu.
Nieodmiennie też do drżenia warg doprowadza mnie historia "małej, biednej racji stanu" skazanej na bycie marnym substytutem Cirilli. I bohaterstwo Pononki ("Mały Bizon").

Jeśli coś mnie wzrusza to fragmenty właśnie. Pozornie oderwany od całości opis - retrospekcja, czy wybieg w przyszłość, ale również poetyckie zawieszenie wzroku i uwagi "tu i teraz", zwrócenie uwagi czytelnika (i bohatera) na pozornie nieistotny szczegół, czy okruch czegoś, co nie pasuje do całości.Jak kwiat na pobojowisku, czy kot wynoszony ze zgliszcz przez Samsona Miodka.

[Ami]

Hmmm...jestem dość wrażliwą osobą więc często się wzruszam, czytając, oglądając film, słuchając muzyki... Moja pierwsza ksiazka, podczas czytania ktorej ryczałam byla O psie, ktory jeżdził koleją, następnie Łysek z pokladu Idy, Nasza szkapa...(w ogole historie o zwierzakach mnie rozwalają na atomy )
Kolejne tytuly, ktore pamiętam to Złodziejka Książek, Zośka i Parasol... Napewno bylo jeszcze więcej, ale w tej chwili ciężko mi sobie przypomnieć. Od pewnego czasu staram się unikać wzruszeń...

//edit
Aaaach zapomnialam o Nędznikach i biednym Jeanie

[Jashmin]

Nie tyle wzruszenie.. ile.. poruszenie? Paragraf 22, od momentu, kiedy przestało być tak zabawnie i śmiesznie, a zaczęło się robić.. tak zimno i parszywie..
"Człowiek jest istotą materialną, oto była cała tajemnica Snowdena. Wyrzućcie go przez okno, a spadnie. Podpalcie go, a spłonie. Przysypcie go ziemią, a zgnije, jak wszystkie inne odpadki. Człowiek bez ducha jest śmieciem. To była tajemnica Snowdena. Dojrzałość jest wszystkim."

[sky]

Ja się wzruszam zawsze, gdy czytam "Psa, który jeździł koleją". Pierwszy raz czytałem to w podstawówce, wtedy to był prawdziwy dramat Przeczytałem ją później pod koniec gimnazjum i nie tak dawno. Teraz już tak nie reaguję, ale gdy czytam końcówkę to zawsze mi jest żal

[jester]

A ja wciąż i wciąż wracam do "Małego Księcia". Ile razy widzę go w księgarni, mam ochotę kupić . Dla mnie to skarb. Pomógł również przy maturze.

[emerencja]

jester.. po co mi przypominałeś? "Mały Książę" to jedyny prezent jaki od Ojca dostałam z .. dedykacją (zresztą na Dzień Kobiet). Pewnie /NAPEWNO!/ Mama Tacie kazała tę dedykację napisać.. Ale.. Tata umarł parę lat później.. właśnie w Dzień Kobiet.

Co nie znaczy, że tylko dlatego ryczę kiedy .. Lis.. i...
nieważne

[hary0685]

Mnie zawsze rozwalała i dalej będzie rozwalać "Zielona Mila" S. Kinga. Film mogę oglądać o każdej porze dnia i nocy, natomiast książkę przypominam Sobie co mniej więcej rok. Takie mam małe zboczenie i ciężko mi się z niego wyleczyć

[Ami]

A i mi się przypomniała kolejna..."Samotność w sieci" Wiśniewskiego

Nawet dobrze jej nie pamiętam, ale wiem, że się poplakalam

[Marek_Sobczak]

Ja tam się wzruszyłem przy "Oscarze i Pani Róży". Jakoś gadanie o śmierci mnie nie rusza. Ale jak wplątuje się w to dzieciaki, to mi się cały Marek jakoś uczuciowo angażuje i nic nie poradzę, ze się smutno robi.