Niekoniecznie o Terrym...

[Dżon]

A, że o rzezanie chodzi?

No ale cóż. Im to nie przeszkadza a to o to przecież chodzi. Za dużo było takich, co uszczęśliwiali ludzi na siłę.

[IloveVetinari]

Hmm... dobija mnie "Król Trędowaty" pani Kossak.
Cudownie wprost opisuje ból, który odczuwa Baldwin IV.

[Rachel]

Ja się spotkałam tylko z jedną książką, przy której się rozbeczałam (potem już się uodporniłam) i był to Wientou, a konkretnie moment, kiedy Winetou umiera i późniejsze przeżycia wewnętrzne jak-mu-tam-handa. I mogę sczerze powiedzieć, że jest to pierwsza i ostatnia taka książka. Po tym nabrałam już dystansu i to wszystko mmie tak nie rusza. Choć może jakiś autor mnie jeszcze kiedyś czymś zaskoczy .

[Marek_Sobczak]

Jeśli idzie o autora który potrafiłby mnie wzruszyć to tylko jeden taki przychodzi mi do głowy - Dorota Terakowska - "Poczwarka". Wiem, wiem. Nie mam pięknych piersi, żeby odzywała się we mnie kobieca cząstka duszy, ale jednak jest tu coś takiego, że gruczoły pozbywające się nadmiaru wody z okolic oczu zaczynają pracować pełną parą. Wiem, że to naiwne, że podobnych historii można zaczerpnąć wiele z pierwszego lepszego programu interwencyjnego. Ale piękno przedstawienia przez Terakowską paskudnego życia Poczwarki chwyta mnie za serce i ściska, jak bandyci w filmach akcji (tyle, że oni łapią za co innego, choć też ściskają).

[Mosey]

Mnie takie większe wzruszenie nad książką złapało całkiem niedawno (chyba nawet to jeszcze ten tydzień był). Kończyłem po raz drugi Trylogię o Reynevanie Sapkowskiego i końcówka Lux Perpetuy (tak się to odmienia?) zawsze wprawia mnie w taki lekko nostalgiczny nastrój. Nic tylko siąść na parapecie i smętnym wzrokiem wpatrywać się w biegnący po niebie księżyc, wzdychając przy tym w rytm lecącej w słuchawkach pasującej do klimatu piosenki, chociażby Hallelujah Wainwright'a (i niech mi nikt nie wmawia, że mam a) za mały parapet; b) za grubą "rzić" żeby mnie utrzymał, bo przecież nie o faktyczne zajście a o stan umysłu mi się rozchodzi).

[Thug]

Ja się ostatnio wzruszyłem przy zakończeniu ''Trochę poświęcenia'' Sapkowskiego z książki ''Miecz przeznaczenia''. Jak tak czytałem to aż coś mnie ścisnęło w gardle Sapkowski to potrafi...

[Nobby Nobs]

Ja się ostatnio wzruszyłem przy zakończeniu ''Trochę poświęcenia'' Sapkowskiego z książki ''Miecz przeznaczenia''. Jak tak czytałem to aż coś mnie ścisnęło w gardle Sapkowski to potrafi...

Ja tam ciągle w pierwszych dwóch tomach opowiadań Wiedźmina ryczałam.Właściwie nie pamiętam dlaczego. Ja tak po prostu mam. Łatwo się zruszam i już.

[reeven]

Ja się ostatnio wzruszyłem przy zakończeniu ''Trochę poświęcenia'' Sapkowskiego z książki ''Miecz przeznaczenia''. Jak tak czytałem to aż coś mnie ścisnęło w gardle Sapkowski to potrafi...

Kurcze miałam to samo jak czytałam ten tom...ale nie tylko przy tym opowiadaniu.Smutne są te opowiadania

Ja szybko się wzruszam a przy książkach to chyba jeszcze łatwiej niż na filmach.W dzieciństwie płakałam przy "Chłopcy z Placu Broni" i pewnie przy wielu książkach.Później "Świat według Garpea".Scena wypadku samochodowego.Musiałam odłożyć książkę :/.Przy "Buszującym..." też się wzruszyłam.A ostatnią książką była "Zabić Drozda"...niesamowita książka...ale łez dużo na niej przelałam.
Chyba przerzucam się na filmy ...żartuje

[Dżon]

Hłasko. Straszny jest czasami

[Kelebriana Cre]

Dla mnie książką, która zawsze wyciśnie mi łzy jest "Błękitny Zamek" L.M. Montgommery. Ta książka naprawdę pokazuje ile życa odbiera nam strach.

Jest jeszcze "Nostalgia Anioła", ale to już zupełnie inna bajka.

[Dżon]

Piękna książka...

[Marcel]

Nic się nie znasz! To jest prawdziwy wyciskacz łez.



Lepszy nawet od "102 przepisów siostry Anastazji" i "101 dalmatyńczyków".

[Dicey Reilly]

Heh, siostra Anastazja to pikuś przy tym:
.
Mam oba egzemnplarze i wiem co mówię.

A tak przy okazji to dobre gofry tam są

Jakoś nie mam zwyczaju płakać nad książkami - nie żebym była cyborgiem, ale smutne momenty w literaturze jakoś odbieram bez uzewnętrzniania. Z filmami jest trochę inaczej ale... Jak dobrze pamiętam to jedyną książką przy której wycisnęłam łzę była 'Ania z Zielonego Wzgórza', w scenie z pogrzebem. To był jedyny i jak na razie ostatni raz...

[żaba]

Dla mnie książką, która zawsze wyciśnie mi łzy jest "Błękitny Zamek" L.M. Montgommery.

Przeczytałam większość książek Montgomery (głównie jako mała dziewczynka) i jak dla mnie one wszystkie mają w sobie to "coś", co rusza serce. Może nie każde, ale moje na pewno.

Hłasko. Straszny jest czasami

Za to Hłasko nie rusza mojego serca, tylko poddaje je jakimś tajemniczym elektrowstrząsom, kopie i depcze na zmianę. Najpierw obezwładnia a potem trafia w najczulszy punkt.

Jest jeszcze "Łuk Triumfalny" Ericha Marii Remarque'a.

Jeśli chodzi o lektury szkole, to płakałam przy "Cierpieniach młodego Wertera", nie wiem czemu.

To wzruszenie nie zawsze jest wynikiem smutku, ale też tego, że coś zostało pięknie opisane, albo przedstawia coś za czym tęsknię. Jest mnóstwo powodów do wzruszeń.

[Motopompa]

Jakoś nie mam zwyczaju płakać nad książkami - nie żebym była cyborgiem, ale smutne momenty w literaturze jakoś odbieram bez uzewnętrzniania. Z filmami jest trochę inaczej ale... Jak dobrze pamiętam to jedyną książką przy której wycisnęłam łzę była 'Ania z Zielonego Wzgórza', w scenie z pogrzebem. To był jedyny i jak na razie ostatni raz...

Ja nie zapłakałem nawet przy oglądaniu "Króla Lwa". Podobno to oznacza, że nie żyję. Fakt że się poruszam, jest spowodowany mimowolnymi skurczami mięśni. W ogóle, ostatnio uroniłem łzę na pogrzebie mojej babci, tak z 8 lat temu. (Nie licząc tego, że przy silnym wietrze łzawi mi prawe oko )

Ha, zaczynam czytać Silmarillion, zainspirowany naszą najnowszą użytkowniczką ^^ Wtórują mi odgłosy kucia, wiercenia i wywalania gruzu, zobaczymy czy dam radę przebrnąć przez 10 stron.

@edit
Damn, myślałem, że to temat "co teraz czytacie". Mhm, Jeśli już jesteśmy przy książkach, które wzruszają... Na pewno lektura "Wiedźmina" za każdym razem wywołuje, jeśli nie az wzruszenie, to przynajmniej drgnięcie. Z innych książek, jakoś sobie nie przypominam