Niekoniecznie o Terrym...

[Nobby Nobs]

aleś trafiła, właśnie cytat dodaję

[szpaq]

wczoraj wieczorem skończyłem "mój przyjaciel Kaligula", dziś do pracy zabrałem ze sobą (naiwnie myśląc że będzie kiedy czytać) "Dobry omen".

[Dżon]

to wpisujcie cytaty Zdradzę mój sekret. Duża ilość samoprzylepnych zakładek. Jak czytam, zaznaczam fajne teksty, a potem wpisuję do cytatów ;P

Ja zapisuję w telefonie stronę i tytuł, jak coś się fajnego trafi.

[Nobby Nobs]

kosiarz

[Motopompa]

Wpadłem w sagę wiedźmiską pana Sapka. I nijak nie mogę się oderwać, a przecie czasu na czytanie nie mam w tym tygodniu ;f

[Dżon]

Pajewski. Historia Powszechna 1870-1918.

Ile razy na jednej stronie można cytować Lenina???

[IloveVetinari]

Właśnie skończyłam czytać książkę "Wilkołak" Jonatana Maberry'ego
Nieziemsko mi się podobała

[Nobby Nobs]

Kończę Kapelusz pełen nieba, a potem... ojejej... co potem? Trzeba szybko znaleść czas na wizytę w bibliotece lub księgarni...

[Kinga]

Ja się wzięłam w końcu na poważnie za Oko Jelenia Pilipiuka, mam już wszystkie części w wersji papierowej to mogę czytać

[Spangler]

Ja czytam książkę Martin Lechowicza pt."Teoria Portali"
Zaczyna się troszkę dziwnie ale to normalne u Martina...

[Dżon]

E, wolę Kel'Thuzza "Martin Lechowicz podpadł bogom stali" ;P

A ja sobie czytam Pana Tadeusza. Cholera mnie bierze, jak sobie pomyślę, że to wszystko poszło w diabły. Jak jeszcze na obrazki popatrzę, dwóch wąsatych szlachciców pije miód w cieniu lipy, Wojski z nimi przez okno gada... I Wileńszczyzna, i w ogóle... Ale jeszcze paręnaście lat i odzyskamy co nasze. O!

[Anima Vilis]

Pan Tadeusz? Gdyby interesowała Cię nieco mniej patriotyczna wersja to polecam tę Andrzeja Waligórskiego. Oto próbka:

Cichy wieczór na Litwie, owczarz owce maca
A Tadeusz po studiach do domu powraca
Chce usprawnić rolnictwo, do pracy aż wzdycha
Ale Wojski natychmiast daje mu kielicha
Pod wpływem alkoholu Tadzio czując Wenę
Podrywa własną ciocię, starą Telimenę

a cały utwór tutaj - http://www.waligorski.art.pl/liryka.php ... &nazwa=158

Właśnie wróciłam z księgarni z "Niewidocznymi Akademikami". To będzie miła odskocznia od literatury wojennej. W szkole omawiamy opowiadania Borowskiego oraz "Zdążyć przed Panem Bogiem". Nic przyjemnego.

[4jola]

Ach,Waligórski i chłopaki!"Rycerzy trzech","Komicy srebrnego ekranu"...Szkoda,że ciało pedagogiczne jest takie śmiertelnie poważne.

Kończę "Maskaradę".Pora na top up Pratchetta.

[Dżon]

Waligórski jest nieziemski!

Mury Jerycha

Na pustyni zapadła noc chłodna i cicha.
W niebie mrugały gwiazdy zimne i nieczułe
Oświetlając namioty i mury Jerycha,
Pod którymi w zadumie stał smętnie Jozue.

Stał i patrzył na miasto, kędy grzech się plenił
I kędy bałwochwalstwo rosło hydrą ciemną,
I o które mężowie z pokolenia Lewi
Nieraz szczerbili miecze, ale nadaremno...

Stał Jozue i płakał, mówiąc: - Alem wdepnął
W to całe oblężenie, co mi nerwy rąbie...
A w tej chwili wiatr zawiał, a głos jakiś szepnął:
- Jozue, co ty stoisz? Ty idź graj na trąbie!

Rozejrzał się Jozue, ale świat od szczytu
Niebios do nizin milczał znów ciszą bezludną,
I pomyślał Jozue - Spróbuję bigbitu,
Bo inaczej się urwę, tak tu strasznie nudno...

I usiadł z wielką trąbą za skalnym załomem,
Namyślał się przez chwilę, brodę w palcach kręcił,
Aż nagle jak zasunął Mały biały domek,
To cały świat oniemiał. Na krótki momencik.

Po tym momencie bowiem, kiedy trąby inne
Podchwyciły melodię razem, z całej duszy,
Jęły z pobliskich krzaków pryskać lwy pustynne,
Dziwne, bo na dwóch łapach, zatykając uszy

Dwiema drugimi łapy, a na ostrej skale
Zdechł nagle jurny orzeł niczym stara kura,
I ogon podwinąwszy zmykały szakale,
A ruch zaczął się także w jerychońskich murach,

I krzyk podniósł się straszny, a liczni poganie
Jęli w głazy mocarne łbami tłuc zbiorowo.
I wołali - Jozue, niech pan już przestanie!
Albo się nawróciwszy łkali: O, Jehowo!!!

A Jozue grał dalej melodie przecudne,
A melodia krążyła, strzelista i ostra,
A grał jak Kurylewicz, ba, jak Beni Goodman!
Co ja mówię? Jak Igor i jak Dawid Ojstrach!!!

Aż sypnęły się z murów kamienie i deski
I pękły fundamenty bastionu i wieży,
I się cała forteca rozpadła w drebiezgi,
Bo ludność ją rozniosła, nie mogąc wydzierżyć,

I uciekali wszyscy gubiąc kapcie, szorty,
Chlamidy, sulfamidy, mycki i rajtuzy,
A w drugą stronę wiały żydowskie kohorty,
A Jozue grał ciągle. Bo on był ten muzyk.

[Dicey Reilly]

Zabieram się Karen Blixen: "Pożegnanie z Afryką" - jedna z ulubionych autorek szefa naszej katedry.
Szczerze mówiąc, gdyby nie była lekturą, o wiele później bym po tą książkę sięgnęła. Ciekawam, jak będzie mi się czytało no i z innej strony będę mogła ocenić ekranizację.