Niekoniecznie o Terrym...

[4jola]

I jeszcze miałem taką fajną książeczkę "Sceny z życia smoków". Pamięta ktoś to?

A o czym Jola wyżej pisała?Jak zwykle nie czytamy tego,co "napisamy"?

Jeśli chodzi o Winnetou(polecam parodię "But Mannitou"),to były jeszcze fajne książki Wiesława Vernica.Muszę kiedyś do nich wrócić.

[Dżon]

But Manitou... Można obejrzeć, ale jest durne... Chociaż tekst "A to mój czerwony brat Włóżmitu" wymiata

Swoją drogą ekranizacja Winnetou sama w sobie jest parodią.

-Guten Morgen, Winnetou!
-Guten Morgen, Old Shatterhand!

Albo scena kiedy Niemiec przebrany za Indianina mówi do Niemca przebranego za kowboja "Halt, Hande hoch!"

[qfas]

...Na preriach Jugosławii, w rytm muzyki skomponowanej przez Węgra:). Unia jak się patrzy:).

[nanny_ogg]

Poczytałam sobie wasze posty i zachciało mi się wtrącić nianiowe 5groszy do tematu. Dla mnie niektóre z książek czytanych w dzieciństwie nigdy się nie zestarzeją i nie przestaną być magiczne, to oczywiście Bromba...,Muminki, Marianna z książek pani Anny Kamieńskiej, Mateusz z książek p.Górkiewiczowej, Mikołajek, Mały Książę (a jakże) i wiele, wiele innych. Niektóre lubiłam czytać od czasu do czasu, inne po latach po prostu czytałam moim dzieciom. Co do Tomka z powieści p.Szklarskiego,kiedyś każdy nowy tytuł połykałam w dwa dni, a przy kolejnych przygodach dostawałam gęsiej skórki no cóż, inaczej ocenia się świat mając lat 7 czy 8, obecnie faktycznie nie robią wrażenia... Ja uczyłam swoje dzieci świata poprzez książki,które dla mnie były wyjątkowe i nieźle na tym wyszły (dzieci oczywiście)...

[Marek_Sobczak]

Muminki, jak dla mnie to klasyk. Tove Jansson zrobiła wspaniałą pracę, do której wracam z sentymentem kiedy tylko mam okazję. Dzieciaków się jeszcze nie dorobiłem, ze nie omieszkam im dać przyjemności, jaka spotkała mnie przy czytaniu. Póki co próbuję je podkładać mojej Pani. Ale ona twierdzi, że za dojrzała jest na bajki. Dziwne, bo w naszym związku to ona jest humanistką
Ale widać tylko na papierze. Powoli trzeba ją reformować.
Nie wiem czy pamiętacie jeszcze taką książkę jak Bracia Lwie serce - Astrid Lindgren. Pamiętam, że wywróciła ona mój pogląd na śmierć (której nienawidziłam i bałem się od czasów śmierci mojego taty). ta książka pomogła mi poukładać sobie wszystko i dostać trochę więcej nadziei (potem zachęciła do przysięgi na grobie taty, która zmieniła moje życie). Więc darzę ją niezwykłym uczuciem.

[franka87]

a ja się nie boję co roku czytam dwie ksiązki mojego dzieciństwa: "Małą księzniczke" oraz "Zaczarowany ogród".o Matko, Nieumiałek był genialny, ostatnio nawet go wygrzebałam Ajejek i Ojejek są najbardziej komicznymi <według mnie> postaciami. Zresztą, zawsze dobrze się bawiłam przy tej książce

[Dicey Reilly]

Nigdy bym się nie spodziewała że po przeczytaniu (ponownym) niektórych postów o Winnetou&przeróbki w tym temacie dostanę totalnej głupawki. Łojzicku, mój brzuch:lol:
Co do Muminków - muszę przyznać że moje pierwsze z nimi spotkanie miało formę dobranocki. Na studiach jak omawialiśmy dwie części (tą o Muminkach na wyspie i inną o Dolinie Muminków bez Muminków) to już patrzę na te tytułu zupełnie inaczej. Można powiedzieć że element dzieciństwa mi się załamał przy "interpretacji psychoanalitycznej' z której wynika, że Tatuś Muminka budując tamę tak naprawdę walczył z kryzysem wieku średniego tzn. próbował zrozumieć morze będące metaforą strefy cieni jego duszy. No i dodajmy do tego analizę Włóczykija jako uciekającego przed odpowiedzialnością egocentryka, wuja Truja jako introwertyka uciekającego przed ukazywaniem prawdziwych uczuć czy Filifionki jako niewolniczki narzuconych konwenansów. Broń Boże nie mówię że to głupie (w końcu sama Jansson chciała pisać dla dorosłych a że lit. dla dzieci się bardziej przyjęła niż powieść dojrzała to ładowała wykształcenie w Muminki), po prostu było to mocno dziwne uczucie. To tak jakby analizować Pszczółkę Maję i panujący tam porządek w społeczności ula...

[Dżon]

A ja ciągle wracam do Makuszyńskiego Ten był genialny. Niesamowicie potrafi humor poprawić.

[franka87]

Makuszyński zgadzam się jak najbardziej szczególnie "Szatan z siódmej klasy". a co do interpretacji rózności, to proponuje lekturę książek Bruno Bettelheima. Mój umysł po przeczytaniu cotak naprawdę kryje się w baśniach po prostu się rozpuścił i wyciekł uszami. Jako dziecko nie przypominam sobie, abym tak postrzegała bajki i baśnie oraz żeby one leczyły moje podświadome lęki.

[nanny_ogg]

Dicey -> Akademicy nie powinni w oggóle tykać opowieści fantasy, a już na pewno nie tych dla dzieci, bo ze wszystkiego potrafią zrobić potworka nawet z tak subtelnej i pełnej humoru oraz tajemniczości książki jaką są Muminki...

Dżon-> Makuszyńskiego za dużo czytałam w dzieciństwie (ulubione Szaleństwa panny Ewy oraz wszystko inne), próbowałam czytać teraz i to nie jest już tak samo, nie zachwyca tak jak wtedy... Ps. Dżon, doggoniłeś mnie w punktach reputacji

[Dżon]

szczególnie "Szatan z siódmej klasy".

Bezgrzeszne lata są cudowne

[Melissa]

Ja swoje książki podzieliłabym na:
- dla dzieci, ale tak naprawdę dla dorosłych, jak Mały Książę, Kubuś Puchatek, Opowieści z Narni, czy Mikołajek, które zachwycają mnie zawsze, gdy po nie sięgnę,
- miłe wspomnienia, do których jednak na ten moment nie chce mi się wracać: Makuszyński, Tomek w krainie kangurów, ukochane w podstawówce tomy Jeżycjady i Ani z Zielonego Wzgórza itd.
- fantastyka, z którą przygodę trwającą do teraz zaczęłam w gimnazjum. W końcu jeszcze przez niecały rok mogę mówić, że mam lat naście , a nie mam pojęcia jak je potraktuję np. za 10 lat. Na razie, gdy wracam do tych wcześniejszych, z reguły mnie nie rozczarowują.

[BobIsYourUncle]

aww, Sposób na Alcybiadesa - jak dla mnie małe arcydzieło, w ogóle się nie starzeje.
Pamiętam też, że duże wrażenie zrobiły na mnie Verne'a Dwa lata wakacji. Niedawno spróbowałam też odświeżyć zatęchłego Tomka Sawyera, i - surprisingly - zeżarło, całkiem bardzo, acz juz pod zupełnie innym kątem.

do tego krwawomordercze baśnie Perraulta we wczesnym dzieciństwie - yeah, Sinobrody!

[wiedzmikołajka]

...obcinanie palców i pięt, dziewczynki zjadane przez wilki, matki otruwające swoje dzieci Perrault i bracia Grimm

Nie ma to jak bezkrwawe bajki bez przemocy

Jeśli własną ręką odrąbiesz obojgu dzieciom głowy i wysmarujesz mnie ich krwią, odzyskam życie.” Król przeląkł się, że sam musi zabić najdroższe dzieci, pomyślał jednak o jego wielkiej wierności i o tym, że wierny Jan umarł za niego, doby miecza i własną ręką odrąbał dzieciom głowy.

[Arvika]

I na dodatek podobno tylko w takich starych krwawych wersjach te baśnie odnoszą skutek bo (podobno, to taka metabaśń, niczym nie podparta, ale ładnie brzmi w listopadowy wieczór) zamknięte w nich są metafory tego co dziecko czeka dalej: opuszczenia rodziców, radzenia sobie z autorytetami, seks, dojrzewanie, reguły życia społecznego, śmierć, cały ten jazz. Andersen to cienki kolo od opowiadań dla dzieci, prawdziwe baśnie pisze nieświadomość zbiorowa. Tak przynajmniej twierdzi stary martwy psychoanalityk.
A z dzieciństwa mam kilka książek do których wracam i nigdy mnie nie zawiodły. Dzięki mojej cudownie dziurawej pamięci nie przypominam sobie ani jednej przeczytanej, która nie byłaby warta drugiego razu. Oprócz horroru "Fungus" oraz trzech przeczytanych w ramach eksperymentu harleqinów, tylko że to zupełnie, ale to zupełnie inna historia.