Niekoniecznie o Terrym...

[Wolf Lilly]

"Pozytywka", autorki chwilowo nie pomnę, bo książka w torebce leży. Jak na razie całkiem przyjemne. Stylistycznie bardzo ciekawe - z jednej strony pierwsze co przychodzi mi do głowy by je opisać to 'siermiężne', ale z drugiej strony czyta się łatwo, szybko i przyjemnie, zaskakująco łatwo wciąga. Bardzo fajnie oddane realia historyczne (Anglia, jeśli się nie mylę koniec XIXw - nie znam się, ale przez to mogę powiedzieć, że dla osoby niedoinformowanej brzmi przekonująco)
Fabularnie to kryminał młodzieżowy - często takie wybieram, bo autor musi się bardziej skupić na intrydze niż na trupach To znaczy, lubię kryminały za element zagadki, układanki, kto coś zrobił i dlaczego, ale nie bawi mnie jak trup się ściele gęsto, zwłaszcza że często się obawiam że zbyt się skupiają na tym wybijaniu postaci niż na faktycznej intrydze. Łatwiej mi przymknąć oko na typowe dla młodzieżówek głupotki (na przykład zdobywanie Najlepszych Przyjaciół w 12h - to już klasyk kiedy grupa docelowa ledwo sobie zyskała końcówkę 'naście' w wieku) niż czytać coś, co ma mnie przerazić opisem zmasakrowania tylko po to, żeby na końcu uciec w coś pokroju 'a zabił jak zwykle lokaj'

Zobaczymy co będzie dalej, na razie intryga się dopiero zawiązuje

[Morte]

Obecnie czytam "Potworny Regiment", jestem gdzieś w połowie i idzie mi to jak po grudzie. Nie potrafię się porządnie wciągnąć w tą książkę. "Potworny Regiment" nie jest też zbyt łatwą książką jako że dotyczy wojny, a też gdzieś pojawia się temat przemocy wobec kobiet(kobiety?). Polly do mnie też jakoś nie przemawia jako główna bohaterka.

Czytam równolegle "Drogę Krolów" i od miesięcy utknąłem na 200 przeczytanych stronach pomimo tego że książka jest dość ciekawa i nietuzinkowa.

[LoboBlanco]

A co Cię zatrzymało w „Drodze Królów”?
PS Potworny regiment jest jedną z najmniej lubianych przeze mnie książek sir Pratchetta. :/ głównie przez wzgląd na bohaterki. :/

[Morte]

A co Cię zatrzymało w „Drodze Królów”?
PS Potworny regiment jest jedną z najmniej lubianych przeze mnie książek sir Pratchetta. :/ głównie przez wzgląd na bohaterki. :/

Widzę te ponad 1000 stron i mimo wszystko myślę sobie "nie dam rady, mam zbyt mało czasu! Nie przeczytam tego za mojego życia". Co ciekawe czytając Shoguna i Taipna nigdy wcześniej nie miałem takich rozterek.
Jestem na etapie, gdy Shallan spotkała Jasnah i dowiedziałem się o jej motywacji? Wątek wydaje się ciekawy, ale długo się rozkręca. Mam zagwozdkę z Kaldinem jako że nie wiem kim on jest? Lekarzem, żołnierzem, dowódcą? Czuję że na początku mogło się pojawić więcej bitew z nim związanych zanim trafił tam gdzie trafił.

[Dicey Reilly]

Cykl "Siedem światów Hain" to coś cudnego, aż żal że dopiero teraz się do niej zabrałam, zwłaszcza że za Czarnoksiężnika z Archipelagu darzyłam i darzę Le Guin miłością wielką.
Jestem po "Lewej stronie ciemności". Niech mnie, sztos.

[reeven]

A co Cię zatrzymało w „Drodze Królów”?
PS Potworny regiment jest jedną z najmniej lubianych przeze mnie książek sir Pratchetta. :/ głównie przez wzgląd na bohaterki. :/

O kurcze, zadziwiające jak mogą być skrajnie różne opinie o tej samej ksiąźce,ale w sumie to piękno ludzkiej róznorodności, bo ja uważam "Potworny regiment" za najlepszą książę Pratchetta (z tych które przeczytałam, ). Jest poważna, porusza ważne tematy nie wprost i ma nietuzinkowe bohaterki. I co mój brat mówi, jest bardzo filmowa (znaczy ma dużo filmowych motywów,szczególnie zakończenie,no i ma filmowy schemat, przez co jest jakiś powiew świeżości w porównaniu do ŚD).
Choć przyznaje, że za pierwszym razem jej nie skończyłam, tylko już nie pamiętam dlaczego. Chyba w złym czasie czytałam.

[Morte]

O kurcze, zadziwiające jak mogą być skrajnie różne opinie o tej samej ksiąźce,ale w sumie to piękno ludzkiej róznorodności

Jestem tego samego zdania, różnorodność jest piękna.

I co mój brat mówi, jest bardzo filmowa (znaczy ma dużo filmowych motywów,szczególnie zakończenie,no i ma filmowy schemat, przez co jest jakiś powiew świeżości w porównaniu do ŚD).

Wszystko zależy od tego jakiego rodzaju film lub "filmowość" miał na myśli?
Zdecydowanie nie kojarzyłbym jej z filmowością o dużym budżecie, a bardzioej może z jakimś kinem niezależnym? Filmami o mniejszym budżecie, które bardziej skupiają się na psychologicznym ukazaniu bohaterów niż wartkiej akcji z helikopterami w tle.

[reeven]

Tak naprawde to taki film przygodowo wojenny coś jak np "Złoto dla zuchwałych", nie koniecznie niezależne, choć może nie blockbuster (bo tu chodzi o schemat historii i motywy iście filmowe...może dlatego tak lubię tę książkę), tylko to najbardziej pokazuje zakończenie i sama się zgadzam z moim bratem, choć nie umiem tego wytłumaczyć.

[Detrytus]

PS Potworny regiment jest jedną z najmniej lubianych przeze mnie książek sir Pratchetta. :/ głównie przez wzgląd na bohaterki. :/

Łojzicku, cemóz? Polly czuła się lekko zmieszana, że nie jest zmieszana, choć powinna? To jest bardzo antywojenna książka o wojnie. I bardzo feministyczna. A scena w obozie jak oddział poszedł do domu uciech jedna z najlepszych ever

[Cudo_Tyłeczek]

Łojzicku, cemóz?

Właśnie Lobo Blanco - dajesz, poczemu? (dopiero doczytałam)

[LoboBlanco]

I bardzo feministyczna.

I oto macie odpowiedź.
Czytam serię Severskiego „Nielegalni” o tajnikach wywiadu polskiego (głównie). Ciekawa, można powiedzieć wciągająca, powieść. W zasadzie najbardziej intrygujące jest w niej to, że jest w niej bogaty wątek (w pierwszym tomie) na temat życia nielegałów czyli szpiegów jednego kraju żyjących latami, w zasadzie przez całe życie jako obywatele innego kraju. Podobno fabuła i postacie są inspirowane prawdziwymi wydarzeniami i osobami z krwi i kości. Jest to możliwe, gdyż Severski jest emerytowanym agentem wywiadu.
+dodatkowy smaczek: gościnnie występują agentury innych państw w pierwszym tomie głównie szwedzka i rosyjska.

[Wolf Lilly]

"Potworny regiment" czytałam i mi się podobało - z drugiej strony ja lubię motyw udawania drugiej płci, a byłam na tyle młoda że feminizm mógł po prostu umknąć mojej uwadze... Ciekawe jak by to wyszło przy przeczytaniu teraz

Udało mi się dokończyć "Pozytywkę" już jakiś czas temu - ostatnio różnie bywa u mnie z tym dokańczaniem książek, głównie przez brak czasu. Książka była dobra, ciekawe zakończenie, wątki które zachęcają do czytania kolejnych części, tylko nie mam na nie chwilowo czasu niestety, bo akcja jest tak skonstruowana, że trudno to czytać z doskoku


Z doskoku za to czytam "Słowodzicielkę", którą wzięłam do ręki bo reklamowała się rzekomym podobieństwem do "Świata Dysku" i "Atramentowego serca". Sprawdzam jeszcze czy tam dalej może nabiera sensu, ładu i składu, ale na razie... Szczerze póki co nie polecam.
Koncept może i ciekawy, zwłaszcza w założeniu - postaci, które poszukują swojej zagubionej fabuły. Książka jest jednak napisana... prostacko? Dziecinnie? Widzę nawet miejsca, gdzie autorka próbowała odtworzyć styl Pratchetta (w wydaniu tłumaczenia W.Cholewy) ale idzie to dość niesprawnie, rzeczy które miały być śmieszne są aż w niesmaczny sposób przerysowane, nie daje to tego efektu co faktyczny Pratchett. Jedyne co może to uratować to jeśli doprowadzą fabułę do czegoś ciekawego

[Cudo_Tyłeczek]

rzeczy które miały być śmieszne są aż w niesmaczny sposób

Znowu kurczak, zamiast piórka?

[Wolf Lilly]

Jeśli masz na myśli to odnośnie stylu pisania to trochę tak wychodziło, ale o dziwo dalej się wyjaśniło. W sensie, pierwsze nie wiem, z 30 stron z lekka to naprawdę męczarnia do czytania, ale w sumie dalej się wyjaśnia czemu tak tam jest, o dziwo poprawia się styl - w efekcie na etapie około setnej strony (czyli około 1/3 książki) zarówno historia jak i sposób pisania prezentują się naprawdę dobrze. Jestem ciekawa jak wypadnie dalej ta książka, choć powiem szczerze, iż moim zdaniem zabieg autorki, jakkolwiek ciekawy, był mocno ryzykowny. Do strony ok 60 zmiany w stylu są na tyle subtelne, że wiele osób chyba jednak by się odbiło od tej książki, bo początek wieje naprawdę grafomaństwem i byłoby to nie do zdzierżenia, gdyby całość była tak napisana, nawet tym stylem po pierwszych poprawkach

[Morte]

Rzadko to robię ale coś mnie tknęło i zacząłem czytać wiersze Szymborskiej