Niekoniecznie o Terrym...

[Uuu!]

Rozdziały są krótkie, język dosadny, wulgaryzmy obecne.

Też miałem to odczucie. Brakowało mi jakiegoś wnikliwszego opisu postaci. Uznałem jednak, że to może właśnie ma być takie zwięzłe jak policyjny raport? A język? Jest pewnie i tak wygładzony na potrzeby książki.

I tu pojawia się moje zawiedzenie. Wiedziałam, że moja profesja jest „po drugiej stronie systemu”, można powiedzieć, ale nie zmieniło to faktu, że tam, gdzie Gończyk pisze „patolskie ścierwo” ja widzę dorastające dzieciaki, które w domu były bite/był alkohol/niezaopiekowane/z niską samoocenę/nie otrzymujące miłości; kiedy on pisze „zjeb”, ja widzę chorego człowieka.

Policjanci to specyficzny rodzaj ludzi - nie interesują ich przyczyny, ale skutki. Ludzi dzielą na dwie grupy - tych którzy łamią prawo i tych którzy go przestrzegają. Jeśli ktoś łamie prawo, to go zamykają i nie zastanawiają się nad tym co do tego doprowadziło. Od tego są inni.
Pomimo paru minusów książkę warto przeczytać. A czyta ją się bardzo szybko.

[LoboBlanco]

Brakowało mi jakiegoś wnikliwszego opisu postaci. Uznałem jednak, że to może właśnie ma być takie zwięzłe jak policyjny raport?

Pewnie masz rację, niemniej potęguje wrażenie o frustracji autora książki.

Jeśli ktoś łamie prawo, to go zamykają i nie zastanawiają się nad tym co do tego doprowadziło. Od tego są inni.

Nie zrozum mnie źle, ja sobie doskonale zdaje sprawę, z tego co napisałeś wyżej popieram to i akceptuję, ale Gończyk pięknie daje do zrozumienia, że nie widzi, że szczyl z kumplami mocny w gębie chce po prostu dostać trochę afirmacji od kolegów, że to czysta piramida potrzeb Maslowa (a Gończyk broni inteligencji i wiedzy policjantów), tylko w związku z tym, że wyzwał ich od „j******h psów”, to go znaleźli i nie zamknęli go, tylko pobili. Temu przyklaskiwać nie będę, bo jeśli chcą zadać kłam stereotypom, że policjantów musi być dwóch w patrolu, bo jeden umie pisać, a drugi czytać, to w takim razie niech będą ponad wulgaryzmy do nich adresowane. Tym, co w tamtym rozdziale opisał, pokazali jedynie, że różnica poziomów „patolskiego ścierwa” (bo to właśnie ten rozdział), a policjantów niestety jest niewielka. Wielką mam nadzieję, że to jedynie poziom samooceny, a nie kultury i inteligencji.

[Cudo_Tyłeczek]

Tym, co w tamtym rozdziale opisał, pokazali jedynie, że różnica poziomów „patolskiego ścierwa” (bo to właśnie ten rozdział), a policjantów niestety jest niewielka.

Niestety - potwierdzam... z "autopsji i wiwisekcji".

[LoboBlanco]

Czytam „Lwa macedońskiego”, nota bene dowiedziałam się o tej książce przeglądając archiwalne wątki tego forum i powiem szczerze, że na razie takie 5/10. Ogólnie sytuacja wyglada tak, że jest sobie chłopak, Parmenion, pół-Spartanin, pół-Macedończyk i jest on wybrańcem czarownicy, która wyczuwa, że Mrok chce zawładnąć światem. Parmeniom nie wie, że to, co spotyka go w życiu, to efekt manipulacji wiedźmy, która chce go zahartować (m.in. rówieśnicy go nienawidzą, umiera mu matka, kiedy ten ma 16 lat, ojciec zmarł wcześniej znacznie)... no jak dotąd fantastaka ogranicza się do tych dziwnych manipulacji, które w zasadzie są po prostu jakimiś czarami wiedźmy. Są też jacyś wysłannicy Mroku, którzy chcą ją dopaść, ale ogólnie to te wstawki fantastyczne to jak na razie ze dwie strony może z 1/3 przeczytanej przeze mnie do tej pory całości.
Samego Parmeniona trudno lubić. Przynajmniej mnie. Ja mu wyłącznie współczuję jak na razie, nienawidzi połowy świata zdaje się, a do przodu bardzo długo pchała go jedynie żądza zemnsty. Teraz jest to też miłość do dziewczyny, z którą jak można się domyślać, nie może być. Ponadto jest to siostra jego wroga. Cóż. Do czytania zapędza mnie jedynie uwielbienie dla Starożytnej Grecji i Aleksandra Macedońskiego, który będzie bohaterem drugiego tomu.

[Morte]

Czytam Obecnie "Gwiezdny Pył" Niela Gaimana, a właściwie to kończę tą książkę. Jeżeli ktoś mógłby polecić jakąś powieść, którą czytałoby się równie dobrze co książki tego autora to poproszę. Bardzo podoba mi się wspomniany tytuł i jak zwykle nie mogę się oderwać od tej lektury. Zwyczajnie chyba mi odpowiada styl pisania tego autora. Sama książka nawiązuje bardzo mocno do tradycyjnych baśni i high fantasy. Jednak to co odróżnia nieco Gwiezdny Pył od typowej baśni, którą można przeczytać dziecku na dobranoc są wątki spiskowe oraz z braku lepszego słowa kryminalne powjawiające się w opowieści. Ogółem mamy tu wątek dotyczący sukcesji tronu jak i przepychanek włady, ale też wiedźmy prezentują się tu całkiem interesująco. Intrygi są zawiązane w bardzo ciekawy sposób i nieerzadko zaskakują. Powieść jest skierowana do bardziej dojrzałego odbiorcy, który będzie potrafił wychwyić niuanse oraz złożoność zachowania pewnych postaci. Ogółem czyta się to bardzo szybko i przyejmnie. Jednakże z drugiej strony to Nigdziebądź z jej barwnymi opisami zawiłych uliczek i tuneli Londynu zrobiła na mnie nieco lepsze wrażenie i też chyba bardziej wsiąkłem w tamtą lekturę. Niemniej bardzo lubię tego typu fantastykę i potrzebuję tego zdecydowanie więcej!!!

[Detrytus]

Nie na darmo Gaiman kumplował się z Terrym:)

Czytam "Miasteczko Rotherweird" pomimo reklamy, że jest to "Harry Potter dla dorosłych". Na szczęście ani jeden wyraz z tego zdania nie jest prawdziwy: ani to nie jest jakieś straszne porno dla mózgu a z Harrym ma tyle wspólnego, że dzieje się w Anglii w współczesnych czasach. Idzie mi powoli, bo się mi jeszcze sezon czytelniczy nie zaczął i jeszcze mam za dużo innych rzeczy na głowie, ale chyba skończę zanim upłynie termin w bibliotece. Mam jeszcze drugi tytuł: "Syn nieskończoności" Adama Silvera ale jeszcze go nie zacząłem. Ktoś coś umie powiedzieć o tym tytule?

[Wolf Lilly]

Sam tytuł brzmi dla mnie nieco horrorowato jak na "Harry'ego Pottera dla dorosłych"...

W powieściach stoję w miejscu ale zaczęłam podczytywać "Modowe rewolucje" Karoliny Żebrowskiej. Nie lubię szastania hasłami o modzie i takich tam (no i mam często krytyczne spojrzenie na modę), ale koleżanka pokazała mi to na dużej promocji, a nazwisko kojarzę z jakiegoś filmiku na youtubie o historii ubioru, więc zaryzykowałam bliższą inspekcję tytułu i okazał się on właśnie o historii stroju traktować. Przejrzałam pobieżnie, wydawał się poruszać parę ciekawych zagadnień, nie jestem historykiem by to zweryfikować więc trochę wierzę jej na słowo (choć chwilami mam wątpliwości do pojedynczych kwestii), a stylistycznie (pod kątem pisarskim) jest w porządku, ani oszałamiająco dobrze, ani oszałamiająco źle, tyle akurat że jak temat interesuje to się czyta w miarę swobodnie. Jedynie czasem przydaje się terminologia dla mnie bardziej już trochę fachowa, czyli np lepsza znajomość nazw rodzajów materiału. No i chwilami łamanie tekstu czy ułożenie stron mogłoby być lepsze.
Nie wiem, czy bym zapłaciła za to 60 zł (cena okładkowa, bo to już chyba podlega pod album), ale za coś koło 20 (zależy czy liczyć z wysyłką czy bez) jest w porządku

[Morte]

W powieściach stoję w miejscu ale zaczęłam podczytywać "Modowe rewolucje" Karoliny Żebrowskiej.

Czy autorka zawarła jakąś bibliografię, przypisy albo dodała jakąś informację skąd rzeczywiście czerpała swoją wiedzę?

[Wolf Lilly]

Wolf Lilly napisał(a):
W powieściach stoję w miejscu ale zaczęłam podczytywać "Modowe rewolucje" Karoliny Żebrowskiej.


Czy autorka zawarła jakąś bibliografię, przypisy albo dodała jakąś informację skąd rzeczywiście czerpała swoją wiedzę?

Na szczęście tak i trochę to przejrzałam (jak to w dzisiejszych czasach duża część to źródła internetowe), jednak do tego skąd niektóre tezy wysnuła to wciąż nie doszłam... Kusi mnie podpytać jakiegoś historyka (tylko takiego upolować)

[Cudo_Tyłeczek]

Kusi mnie podpytać jakiegoś historyka (tylko takiego upolować)

Dużo o ubiorze i historii wie Yaga z Rev:)
jak masz jakieś smaczki, wrzucaj na forum:) sprawdź czy nie było wątku, albo zapraszam do Rzplitej Babskiej:)

[reeven]

Ten temat się chyba nada, jak by były jakieś pytania. Co prawda, ja się mało znam, ale Yaga napewn, i wspólnymi siłami dojdziemy do sedna.

https://forum.pratchett.pl/luzne-dysputy-f11/topic2067.html

[Morte]

Czytam "Fundację" Asimova i nawet rozumiem dlaczego jest dziś uznawana za klasykę gatunku. Książka opowiada o upadku imperium gwiezdnego, próbie zachowania stanu nauki zaraz po upadku oraz przedstawia historię odbudowy. Praktycznie opowieść nie musiałaby dotyczyć wcale jakiegoś kosmicznego imperium, historia zawarta w książce jest na swój sposób uniwersalna i dotyczy rozwoju i historii ludzkości. Opowieść mogłaby równie dobrze toczyć się w świecie fantasy, a i tak nie straciłaby swojego przesłania. Niesamowite jest to jak zręcznie Asimov połączył religię oraz naukę zarysowując historię przemian politycznych czterech królestw po upadku imperium.
"Fundacja" jest ogółem powieścią w której z pietyzmem przedstawia się dyplomację, politykę oraz historię, ale też uwzględnia się chociażby psychologię tłumu. Niektóre fragmenty skłaniają też często do refleksji. Przykładowo w opowiadaniu, ludzkość jest niezwykle zaawansowana technicznie i zamieszkuje wiele planet, ale tylko nieliczna arystokracja czasem zadaje sobie pytanie skąd tak na prawdę wywodzi się ich cywilizacja? Gdzie znajduje się kolebka rodzaju ludzkiego? Jednak żeby było zabawniej oni wcale nie dążą do odpowiedzi tylko zadowalają się błahymi odpowiedziami ?
Mamy niezwykle rozwiniętą cywilizację, której de facto nie obchodzi swoje pochodzenie? Ogółem takich motywów jest więcej i dotyczą one przeróżnych aspektów związanych z funkcjonowaniem państwa jak i jednostki. Jako minus mógłbym zaliczyć zaprezentowanie oponentów lub też wrogów politycznych samej fundacji, którzy są beznamiętni i nijacy. Rzadko jednak udaje mi się przeczytać tak dobrą fantastykę naukową i szczerze mogę ją polecić.



Ostatnio zacząłem nieco więcej czytać niż grać i mam parę książek do nadrobienia. Na mojej liście pozycji do przeczytania znajdują się "Cud, miód, malina" Jadowskiej, "Portret Doriana Greya" oraz "Wyprawy wikingów" Mowata. Co do ostatniej pozycji zdziwiłem się że nie pochodzi od typowego historyka, a od podróżnika. "Wyprawy Wikingów" ukazały się bądź co bądź w serii ceramowskiej.

[Cudo_Tyłeczek]

Dużo o ubiorze i historii wie Yaga z Rev:)

No jak ja walnę gafę to po całości!
Składam samokrytykę na ręce naszej Joli, Pani Palm

[Detrytus]

"Wyprawy wikingów" Mowata. Co do ostatniej pozycji zdziwiłem się że nie pochodzi od typowego historyka, a od podróżnika. "Wyprawy Wikingów" ukazały się bądź co bądź w serii ceramowskiej.

Tak mi dzwoniło w głowie, że znam to nazwisko. Czy to chodzi o tego Farleya Mowata od wilków?

[Morte]

Tak mi dzwoniło w głowie, że znam to nazwisko. Czy to chodzi o tego Farleya Mowata od wilków?

Raczej tak? Farley McGill Mowat, książka została wydana w latach 70.