Niekoniecznie o Terrym...

[reeven]

Carlos Magdalena - The Plant Messiah
bardzo zacna książka o roślinkach. O uratowaniu* dwóch krytycznie zagrożonych gatunków, o problemach w pracy botanika (biurokratyczne typu kogo właściwie mam zapytać o zgodę na posadzenie tej rzadkiej lokalnej rośliny z trudem rozmnożonej; ktoś zjadł specjalnie zebrane owoce krytycznie zagrożonego gatunku, i nawet nie były smaczne; nie mogę zebrać tej rzadkiej lilii wodnej bo mieszkają tu aligatory), niby książka typu "wspomnienia", ale przemyca sporo edukacji.

Robin Wall Kimmerer - Braiding Sweetgrass
bardzo zacna książka, jak dotąd jest pół na pół o roślinkach i o Indianach. (Czy to jest jeszcze politycznie poprawne słowo?). Bardzo zacna.
(Gathering Moss czeka w kolejce)

Szweykowscy - Botanika t.1 Morfologia
...jestem prawie pewna, że od czasu pierwszego wydania część info została zbadana dokładniej/obalona/coś w ten deseń. No ale podstawy to podstawy. I w końcu coś po polskiemu dla odmiany (to w kontekście: za dużo czytam po angielsku, za chwilę zapomnę jak mój ojczysty działa, got demyt.)

*tj. że był sobie ostatni dziki egzemplarz albo ostatnich kilka nasion, ale udało się je - z przygodami - rozmnożyć i istnieją teraz w miarę bezpiecznie przynajmniej w ogrodach botanicznych

Szwejkowscy, za moich czasów to był, w niektórych miastach, podręcznik do botaniki na kierunku biologia. Skąd to zainteresowanie, bądź co bądź jednak wiedzą trochę specjalistyczną, nie potrzebną np przy hodowli?...podziwiam...ja już mało co pamiętam. Z tej książki się w liceum uczyłam bo nie miałam internetu. Na UWr mieliśmy inny, mniej przystępny podręcznik i czytałam Szwejkowskich, żeby zrozumieć ten obowiązkowy

[yaga]

ano owszem, podręcznik, dzięki czemu jest w sieci dostępny skan... z irytująco nie-wy-pionowanymi stronami, ale za darmo

ooo, no to fuksa miałam, że złapałam ten przystępniejszy

ciekawość głównie, jak to tam działa.
A jeszcze jak się ogląda edukacyjne filmiki po angielsku, no to już wstyd żeby wiedzieć co to za część kwiatka i co robi, a nie znać polskiej nazwy.

[Motopompa]

Szwejkowscy, za moich czasów to był, w niektórych miastach, podręcznik do botaniki na kierunku biologia. Skąd to zainteresowanie, bądź co bądź jednak wiedzą trochę specjalistyczną, nie potrzebną np przy hodowli?

Swojego czasu przeczytałem podręcznik psychopatologii, bo interesowałem się trochę tematem a Arvika była na tyle wspaniałomyśla, że dała mi do reki porządną książkę. Nie jest to lektura lekka (ciężka w sumie tez nie) ale było bardzo warto – nawet nie chodzi o konkretne informacje jakie z niej wyniosłem, ale raczej o zapoznanie sie ze sposobem myślenia i metodologią, co pozwala lepiej zrozumieć wszystkich innych ludzi wypowiadających się w temacie.

Czytam The Evolution Man Roya Lewisa, książkę polecaną przez STP w Kiksach Klawiatury*. Bardzo zacna opowieść w rzeczy samej. Ja również polecam, napisana zgrabnie i zabawnie, a i pomyśleć też jest o czym – czyli chyba tak jak szanowny Mymłon lubi. Jak w tytule - o ewolucji i o ludziach. I człowieku ewolucji

*Kiksy Klawiatury też czytam - czy może raczej podczytuję - nieprzerwanie od... 3 lat? Zgubiłem rachubę dawno temu.

[niebezpiecznyGroszek]

Teraz to chyba wypada czytać "Miłość w czasach zarazy"?
Mam tomiszcze o Da Vinci Isaacksona, ale nie dotarłam nawet do połowy, z powodu braku rąk...

[Kostka13]

Ostatnio odświeżyłam sobie serię wiedźminową, kolejny będzie Tolkien
Postawiłam sobie wyzwanie, żeby przeczytać jeszcze raz wszystko, co zachęciło mnie do fantastyki.

[Motopompa]

Ostatnio odświeżyłam sobie serię wiedźminową, kolejny będzie Tolkien
Postawiłam sobie wyzwanie, żeby przeczytać jeszcze raz wszystko, co zachęciło mnie do fantastyki.

A nie lepiej przeczytać te wszystkie arcydzieła literatury fantastycznej przez których światy jeszcze nie podróżowałaś?
Tj. sam przeczytałem Wiedźmina sześć razy i siódmy na wyrywki (te sceny które lubiłem, bo znałem opisy i dialogi na pamięć), a Władcę pierścieni trzykrotnie no ale ja po prostu byłem uzależniony i czytałem to co miałem w domu, nieważne czy znałem czy nie, byle niosło w inne światy
Ale skoro to postawione sobie wyzwanie, to jaki cel ci przyświeca?

[Marek_Sobczak]

Po Achai i Pomniku Cesarzowej Achai nadszedł u mnie czas na Viriona. Aktualnie jestem na trzecim tomie. To kompletnie inna historia niż ta, którą sobie wyobrażałem czytając w Achai o postaci Viriona. Jego młodość i zadawanie się ze "zjawami" a także ciągnąca się za nim klątwa to świetna rozrywka. Sam sposób prowadzenia historii przywodzi mi na myśl filmy szpiegowskie/detektywistyczne. To wcale nie jest wada. Polecam.

[ratharienn]

Ale skoro to postawione sobie wyzwanie, to jaki cel ci przyświeca?

Czy cel jest aż taki ważny? Wydaje mi się, że to świetna sprawa, czytać te same książki po raz kolejny. Sam przyznałeś, że tak robisz/robiłeś. Poza tym, to genialne książki.

Co do powtarzania, to właśnie skończyłam "Niucha", czyli całą Straż mam zaliczoną. Majstersztyk!

Teraz zabieram się za ostatni tom serii "Szklany Tron", która przewija się u mnie od jakiegoś czasu, chociaż mogłam ją już dawno skończyć. Lubię jednak robić przerwy pomiędzy kolejnymi tomami serii, żeby opowieść miałą czas się ułożyć i przemyśleć. Ale, z racji, że to ostatni tom, trochę mi szkoda...

[Motopompa]

Czy cel jest aż taki ważny? Wydaje mi się, że to świetna sprawa, czytać te same książki po raz kolejny. Sam przyznałeś, że tak robisz/robiłeś. Poza tym, to genialne książki.

Sam tak robiłem, owszem, ale chodziło mi raczej o tę część z wyzwaniem. Nie, cel nie jest aż taki ważny, tak pytam po prostu, może się czegoś dowiem

[4jola]

Ja się wkręciłam w Lee Child'a. Jacka Reachera znaczy. Bardzo dogadza memu poczuciu mściwości i stawiania złych ludzi tam, gdzie ich miejsce.
Poza tym, są całkiem kształcące. Trochę przydługie czasami, jeśli ktoś jest nienawykły.
Ale od czasu do czasu, to niezła odskocznia.

[yaga]

ummmm
Blask Fantastyczny, 1986
[cytat]

[Motopompa]

Od mamy na imieniny zażądałam "Dźwignie wyobraźni i inne narzędzia do myślenia" Dennetta

!
Po tym jak mi wpadło w łapki w Empiku to mam nieodpartą ochotę to poczytać, tylko droga cholera jak nie wiem. Jak się za to weźmiesz to napisz czy warto

Zobaczyłem na horyzoncie w 2015, zacząłem w 2018, skończyłem dzisiaj. Uff. Lubię czasem poczytać filozofię bo porywa w nowe światy. Ale nie tym razem. To było raczej naprawdę fajne kompedium. Nie będzie to moja ulubiona książka z uwagi na brak fajerwerków, tym niemniej myślę, że warto przeczytać, uczy myśleć o myśleniu.
W zamyśle napisane dla studentów albo osób zaraz przed studiami – rzeczywiście polecałbym raczej ludziom młodym i ambitnym, 18-25 lat to IMO idealny przedział. Nie czyta się tego lekko i szybko, a ma 600 stron więc to raczej projekt długodystansowy. Nie dlatego że jest napisana w skomplikowany sposób - wręcz przeciwnie. Po prostu jest tak napakowana faktami, argumentami, dźwigniami wyobraźni, rusztowaniami i wnioskami, że nie jestem w stanie przyswoić więcej niż 30-40 stron w jedno popołudnie, bo mi brakuje RAMu.
Nawet niewiele z tego co czytałem w 2018 pamiętam... ale przynajmniej wiem gdzie to znaleźć. Zdecydowaną zaletą jest to że książka ma jakieś 70 rozdziałów, więc można ją czytać bardzo na wyrywki jak chce się do czegoś wrócić.

Wiecie co jest jedną z najlepszych rzeczy w skończeniu jakiejś książki? Wiem, że wiecie – to, że można wybrać kolejną :>

@Edit
Czytał ktoś Patricka Rothfussa? Jak wrażenia?

[Żółwiowa]

Z tej książki się w liceum uczyłam bo nie miałam internetu. Na UWr mieliśmy inny, mniej przystępny podręcznik i czytałam Szwejkowskich, żeby zrozumieć ten obowiązkowy

Też tak miałam, później wróciła na studiach i jakoś nie mam ochoty do niej drugi raz zaglądać. Za to bardzo lubię patrzeć na rysunki botaniczne

[Morte]

Jest cała masa książek, która mnie nudzi i nigdy nie mogę ich skończyć. Wypożyczam albo kupuję jakąś książkę i początkowo przeczytam jakiś rozdział albo dwa i znudzony odkładam ją na półkę by nigdy już do niej nie wrócić. Czasem obserwuję jak różne tytuły zbierają tylko kurz. Czasem zdarzają się jednak takie książki jak "Nigdziebądź" Neil'a Gaimana. Wczoraj dosłownie zarwałem noc czytając tą książkę. Zaczytałem się tak bardzo, że parę godzin po rozpoczęciu lektury uświadomiłem sobie, że jest rano. Nie pamiętam kiedy ostatni raz zarwałem noc z powodu książki? Właśnie taką fantastykę uwielbiam. Zwyczajnie przygoda pochlania bez reszty od pierwszych stron. Świat powieści jest dość dziwny nawet jak na fantastykę, ale bazuje na prawdziwym Londynie i miejscach z nim związanych co było ogromnym plusem dla mnie. Być może tak dobrze czytało mi się tą książkę bo szukałem jakiejś fantastyki, która zahaczałaby o podróż przez światy równoległe/wieloświat.
"Nigdziebądź" właśnie nawiązuje do tego typu tematów przedstawiając Londyn Pod i Nad. Myślę, że w najbliższym czasie sięgnę po "Gwiezdny Pył" z czystej ciekawości.

[Detrytus]

Piękna książka. Co ma wspólnego "Nigdziebądź" z "Prawdą"?:)