Pratchettowe dyskusje..

[abigail]

...ależ jak to?! Sir, przecież..
"nie rzuca się kobiet
bo płaczą
w rogu wszechświata zwinięte "...

[Nicondra]

Ja również niczego tak nie żałuję, jak tego, że nie dane mi było się z Nim spotkać...

Mistrzu, brak mi słów. Byłeś ze mną od wczesnego dzieciństwa i nawet świadomość nieuchronnego nie pomoże mi w zapełnieniu tej wyrwy, dziury w rzeczywistości. Marna to pociecha, ale jednak - że odszedłeś, nim choroba do cna pożarła Twój umysł. Jedna bardzo bliska mi osoba umierała w ostatniej fazie Alzheimera i wiem, jakie cierpienie to dla niej i dla rodziny. Więc dobrze, że zostało to Tobie i Twoim bliskim oszczędzone.

Tyle świata i światła, coś przelał na papier, to nie do ogarnięcia. Dziękuję, za wzorce, za siłę, za śmiech i ból i żal i żałobę i nade wszystko - zrozumienie.

A na ostatek - jadąc do domu wczoraj spytałam moją mamę, dosłownie "co jeszcze złego dzisiaj się może stać?"

Odtąd trzymam buzię na kłódkę...

[Jadźka]

Zawsze byłam daleko od gloryfikowania Terry'ego Pratchetta, nie przeczytałam chyba nawet połowy z jego książek, nie jest to mój ulubiony ani najważniejszy w życiu pisarz. A jednak... smutek wielki i jakiś taki egoistyczny żal mnie ogarnia. Z jednej strony trudno pogodzić się z tym, że nowych częsci ŚD po prostu już nie będzie. Wydawało się przecież, że on będzie je pisał w nieskończoność... Z drugiej strony szkoda człowieka, który wydawał się naprawdę świetnym gościem. Żałuję, że go nie poznałam. Ogromna strata dla Świata Kuli.

[Uuu!]

Mam nadzieję, że znajdzie w trumnie ulotkę Kampanii Praw Martwych.

[Barney]

Jemu diament
On diament
[*]

[LaSusa85]

Już wiem jak się czuł Śmierć...

"JAK SIĘ NAZYWA TO UCZUCIE W GŁOWIE, UCZUCIE TĘSKNEGO ŻALU, ŻE RZECZY SĄ TAKIE, JAKIE NAJWYRAŹNIEJ SĄ?
- Chyba smutek, panie. A teraz...
JESTEM ZASMUTKOWANY" *

Też jestem 'zasmutkowana'.
Niby każdy zdawał sobie sprawę, że prędzej czy później... ale jednak.
Straszna pustka pozostanie po 12.03.2015.
Świetny Człowiek, Wielki Autor - pozostawił rzesze 'zasmutkowanych' wielbicieli.

*"Mort"

[niebezpiecznyGroszek]

Opuścił nas genialny obserwator ludzi, ich zachowań, reakcji... Potrafił najczarniejszy scenariusz podać w sposób lekki, zamienić w żart kolejną porażkę Dibblera, stworzył cały świat: od najmniejszego morskiego stworzonka, po bogów, Audytorów i narrativum. Pozwolił nam go poznać. 

W ramach symbolicznego metaforu wzywam Was do wciskania Przycisku Końca Świata (str. główna forum).

http://www.pratchett.pl/worldend

[Moist von Lipwig]

Grzecznie proszę o usunięcie mojego poprzedniego posta z tego wątku.

[Cudo_Tyłeczek]

ok

[hary0685]

Gdzieś tam daleko ode mnie zmarł człowiek.
Nie znałem osobiście tego Pana. Nie dane mi było spotkać się z nim, chyba że można do tego zaliczyć grupową rozmowę na skype, kiedy to udało mi się zadać Mistrzowi jedno pytanie*, ale mimo wszystko jest mi bardzo źle od momentu gdy przeczytałem o jego śmierci najpierw na FB, a potem na różnych portalach.Bo to niby obca osoba, a jednak czuję się jakby odszedł ktoś mi bliski. Nie wiem co ze sobą zrobić, jestem smutny bo wiem, że kolejnych przygód w Świecie Dysku już nie będzie, że czas się tam zatrzymał. W pracy zastanawiali się czemu jestem taki inny dzisiaj, ale tak jak przypuszczałem nie wiedzieli o kogo chodziło.
Jestem wdzięczny sir Terremu za umożliwienie spotkania tylu wspaniałych osób, z którymi od pierwszej rozmowy poczułem się tak jakbyśmy się znali od długiego czasu. Za to zaskoczenie, że po dwóch miesiącach internetowej znajomości można aż tak zaufać obcej osobie, że wpuszcza się ją do mieszkania.
Za humor, za barwne postacie, za książki do których pewnie nie jeden raz będę wracał

*które zresztą zawaliłem nie wiem dlaczego,tyle czasu je w głowie przygotowywałem, ale jednak zrobiłem strasznego babola językowego i do dzisiaj mi z tym głupio

[ratharienn]

jadąc do domu wczoraj spytałam moją mamę, dosłownie "co jeszcze złego dzisiaj się może stać"?

Wychodząc wczoraj z pracy w niezwykle dobrym humorze pomyślałam: "Jeszcze będę dzisiaj płakać."

Jest mi smutno. Ale tak smutno, że targa mną do głębi.

[shinju96]

Czuję niewypowiedziany smutek. I złość. Bo wszystko wokół mnie jest tak okrutnie jak zwykle. Szkoła, miasto, ludzie - wszystko wygląda jak zawsze. A ja mam ochotę wydrzeć się każdemu z osobna, że odszedł od nas Mistrz. Chce mi się płakać, jeszcze dziś znów płakałam. Nikt tego nie rozumie, bo płacze się przecież po rodzinie albo papieżu. Minie nieco czasu zanim oswoję się z myślą, że już Go tu nie ma. Że gra ze Śmiercią w szachy i co chwila musi mu tłumaczyć, jak porusza się koń.

Jestem taką sobie zatwardziałą ateistką od urodzenia. Gdy byłam młodsza - może miałam dziesięć lat - nieraz nachodziły mnie ponure myśli na temat tego, co jest po śmierci. Próbowałam to sobie wyobrazić i płakałam, gdy wyobrażałam sobie Nic. Byłam małym, bezradnym dzieckiem, które nie brało żadnych bogów pod uwagę i bało się tego, co je czeka. Naprawdę się bało, ale nikomu o tym nie powiedziało.
Aż poznałam twórczość Pratchetta. I koszmary, które dręczyły mnie przez długi czas, znikły. Przestałam się bać. Nie wierzę, że przyjdzie po mnie kościotrup z kosą, ale teraz wiem, że to Nic nie musi przerażać. Że być musi. Że nie boli. Nie straszy. Można się z niego nawet śmiać. Wiem, że muszę najlepiej wykorzystać ten czas, który mam. Ile go mam, nie wiem. Bo przecież gdybym wiedziała, to wcale bym nie żyła. Wiem, że jestem kłosem, ale nie boję się Kosiarza.
Pratchett jest i będzie moim ulubionym pisarzem. Zawsze będę mówić, że był największy i najmądrzejszy. Może to niezbyt rozsądne. Może to, że teraz znów płaczę, też nie jest.

Ale dziękuję Ci, Mistrzu.

[kasztan4321k]

Nawet joemonster wspomina mistrza
http://joemonster.org/art/31475/Wspomin ... ie_fantasy
Co zabawniejsze artykuł zrobił "Foka" osobnik którego artykuł to kilkanaście zdjęć z równoważnikami zdań jako opisami

[Rob Rozbój]

Pierwsze - smutek, zaskoczenie, oburzenie, pustka - jak to, nie ma? Nie napisze, nie przyjedzie?
Odszedł. Zrobił jednak coś, czego większość nie uczyni - zostawił ten świat lepszym. Otworzył nam oczy, a potem otworzył jeszcze raz. W Jego imieniu postarajmy się utrzymać choć na chwilę ten stan.

[4jola]

Więc poczułem dziś tę odrobinę radości, że miałem jedną w życiu szansę spotkać Terrego i jej nie zmarnowałem. Byłem tam i cokolwiek się stanie tego nic już nie zmieni.

Prawda?
Rzutem na taśmę udało nam się uszczknąć Mistrza.Właśnie przypominałam sobie tamten moment,jak kartą przetargową w naszym z nim spotkaniu,był(poza daniem karty od wszystkich)fakt,że nie było nas wtedy na Skypie...No to w zamian przyszliśmy poznać Go osobiście. Niezła zamiana,co?

które zresztą zawaliłem nie wiem dlaczego,tyle czasu je w głowie przygotowywałem, ale jednak zrobiłem strasznego babola językowego i do dzisiaj mi z tym głupio

Nie przejmuj się więcej! Miałam to samo.Z wrażenia gadałam,jak potłuczona i oczywiście przeprosiłam za swój angielski.Wtedy Terry powiedział,że nie szkodzi,bo na pewno nasz angielski jest lepszy niż jego polski. I tego się trzymajmy!

Pamiętajcie,że dostał Waszą piękną kartkę,ogladał ją uważnie i był bardzo wdzięczny za to,że Wam się chciało! Byliście w jego dłoniach i myślach.Prawie,jakby trzymał Was za ręce.I to wspomnienie niech zostanie z nami.
I jego mądry,cięty dowcip.