Niekoniecznie o Terrym...

[Dżon]

No cóż, "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Joanny Chmielewskiej. Po raz umpty, ale co to szkodzi?

O. Parę dni temu też sobie przeczytałem. Też fyfnasty raz, ale to chyba jedno z jej najlepszych dokonań.

[Jostein Siwy]

Potwierdzam, potwierdzam. Takoż "Wszystko czerwone", "Boczne drogi"...
A właśnie zaczynam "Lądowanie w Garwolinie". Z całą pewnością nie gorsze.

[Dżon]

"Wszystko czerwone" to moja ulubiona akurat. Właśnie sobie powtarzam "Ślepe szczęście" jest genialne jeszcze.

[Jostein Siwy]

"Wszystko czerwone" i pan Muldgaard rządzą! Niestety, z nowszych książek przytrafiły się pani Chmielewskiej dwa falstarty - "Gwałt" i "Krwawa zemsta". Dopiero "Zbrodnia w efekcie" "odbiła się od dna". Choć poziomu "Wszystkiego czerwonego" czy "Rzezi bezkręgowców" nie sięgnęła.

[Cudo_Tyłeczek]

Ciiiiiiiiicho, o zmarłych się źle nie pisze... nie w Samhain ))

[Dżon]

O. Rzeź, mówisz, fajna? Bo jakoś nie mogłem się zdecydować. Nowe jakoś mi mało podchodzą też. Chociaż przy "Zbiegu okoliczności" ryłem jak norka.

[Jostein Siwy]

Ano. "Rzeź...", "Kocie worki", "Krętka blada".
Tak sobie kojarzę takie postaci jak na przykład Wajchenmann z osobami rzeczywistymi i myślę , co JA bym zrobił takim reżyserom od siedmiu boleści i czyraka na tyłku...

[Dżon]

O. A tak schodząc z tematu Chmielewskiej, to ostatnio mi się udało dorwać "Strasznego Gościa" Wacława Kostka-Biernackiego.

I książka świetna i postać ciekawa. Gdyby połowa tego, co o nim mówią była prawdą (Kostek-Wieszatiel, Diabeł z Berezy itd), to zająłby lekką ręką posadę Belzebuba. Na aż tak czarną opinię nie zasługiwał, ale miał pecha, bo jako przyjaciel Piłsudskiego obrywał od endeków i od sikorszczyzny. Jako niewierzący i antyklerykał - od Kościoła i różnych chadeków. Do tego czarna legenda z I wojny światowej, znajomość z Micińskim - i już wystarczyło, żeby nazwać go satanistą.

Znane są jego dwie książki, obie bardzo ciężkie do dostania (w latach 50tych komuchy wszystkie jego dzieła palili), o wiele mówiących tytułach: "Djabeł zwycięzca" i "Straszny gość" właśnie.

Pierwszej nie czytałem, ale drugą polecam strasznie. Tylko może nie przed snem.

Są to "niesamowite opowieści kresowe". Stary ukraiński chłop, Kostia, opowiada historie ze swego życia i z życia jego ziemi. Opowiada po polsku, ale polszczyzną taką, jaką tylko tam można usłyszeć.

Rozpisałem się, ale jeszcze taki maleńki fragmencik (fragmenciczek) na zachętę:

Niektórzy sądzą, że po wycięciu starych borów i przekopaniu jarów na orne pola zmniejszyła się ilość czortów i wiedźm na bujnej ziemi ukrainnej. Są nawet i tacy mądrale, jak córka Horbakowskiego popa, którzy twierdzą, że w ogóle czorty i wiedźmy nigdy nie istniały, więc i teraz tym bardziej nie mogą włóczyć się między ludźmi, bo przecież dowodu osobistego mieć nie mogą, a bez tej pieczętowanej i bardzo nieprzyjemnej książeczki nikt nie przejdzie i dwóch wiorst po szosie do Korca, ani po gościńcu do Mirohoszczy. Jest trochę prawdy w tych gadaniach ludzkich, co do dowodów osobistych mianowicie. Dawniej wędrujący czort ukradł sobie paszport i hulał, gdzie chciał. Dziś nie to! Fotografię kazali namazać klejem i przylepić, a wiadomo, nie namalujesz takiego obrazka, jaki z diableską pomocą wyciągnie z czarnej skrzynki Żyd wędrujący po wsiach z trójnogiem i rozkazem polskiego prystawa, aby malować niewinnych ludzi. A gdyby nawet Żyd z przyjaźni namalował i jaką wiedźmę, to i tak musiałaby zgłosić się na post do strażników polskich, a tam zaraz pytają: a gdzie się urodziła? a ile ma lat? a jak imię matki, szwagra, nawet ojcu rodzonemu nie przepuszczą, ciekawi tacy! Cóż może powiedzieć czort czy czarownica? zełgać na nic, sprawdzą w kancelarii u starosty. Więc cała rozmowa byłaby niedługa i taka oto. Pyta starszy postu:
-Jak nazwisko, znaczy familia?
-Czort
-Ładnie! I podobny że ty do czorta, sobacza duszo! - mówi grzecznie starszy, ani wiedząc, że to czort prawdziwy. - A imię jak?
-Imię też czort! - odpowiada wróg rodzaju ludzkiego.
-Łżesz, takiego imienia nie ma w kalendarzu! - gniewa się starszy.
A diablisko jak zacznie się tłumaczyć a wykręcać jak piskorz w błocie:
-Nie z kalendarza moje imię, ale z boru ciemnego, z jarów wilgotnych, głębokich, z żółtych trzcin i zielonych ługów nadbrzeżnych. A dał mi imię wicher jesienny, nocka czarna do chrztu mnie trzymała, obmył mnie deszczową wodą chłodną najstarszy pop na świecie: chmura ciemna, kłębiasta...
...
Opowiem wam, nic nie utaję, co sam widziałem. Wierz - nie wierz, na dębie rosną żołędzie, a mnie od twojej wiary w brzuchu nie przybędzie. Kto łgarstwo miele - mokrą trzcinę ściele, zbudzi się rankiem - wodę wynoś dzbankiem, a gdzie dureń leży - wąchać nie należy... Komu nie ochota słuchać, niech idzie do szkoły, tam mu opowiedzą nauczycielki, że ziemia się kręci jak pijany młynarz z Hoszczy na Boże Narodzenie...

[hary0685]

Skończyłem wczoraj "Chłopcy 3: Zguba" i mam bardzo mieszane uczucia.
Tyle czekałem na kontynuacje, a tu nie dość że autor skończył trzeci tom według mnie w połowie, bo akcja tak jakby się zawiązywała to jeszcze skończyło się według mnie dziwnie i chociaż wiem, że i tak z utęsknieniem będę czekał na "czwórkę" to i tak jestem wkurzony na autora

[abigail]

hmm.. znów /bo już raz i owszem/ Bubera "Gog i Magog..." [to straszne: wiem, że to znam, a frajda jest.... ech ... Starość ...

[LaSusa85]

A propos mieszanych uczuć... Mam podobnie z Grzędowiczem... Dlatego zabrałam się właśnie za drugie czytanie Pana Lodowego Ogrodu... Przy pierwszym razie strasznie się wqrzyłam na ostatni tom... Chcę sprawdzić jak po jakimś czasie go odbieram
Taka trochę chora ciekawość, bo jak dalej będzie podobnie mogę się lekko zdenerwować

[Dżon]

Ja w ogóle mam wrażenie, że Ćwiek jest straszliwie nierówny. Czasem pisze fajnie, a czasem taka jakaś pisanina ni z dupy ni z pietruchy. Zwłaszcza w kontynuacjach to widać.

[LaSusa85]

No niestety tak bywa z autorami... ja jestem fanką Kłamcy 1-3. Kill'em all, jakoś tak... zawsze mnie te końcówki rozczarowują... a za Chłopców wolałam się nie zabierać póki co, mooże kiedyś

[Dżon]

Ostatnio mnie w ogóle faza na Conana złapała. Fajnie się to czyta, chociaż fabuła jest na ogół nieskomplikowana jak Wałęsa, a barwność języka dorównuje nawet fantazji młodych blackmetalowców nadających tytuły swoim piosenkom. Nie jest to może jeszcze poziom Arkony ("Niezwykle Uciążliwa Droga Do Gwiazd Oraz Odwieczna Niemoc W Zrozumieniu Prawdy Ukrytej Na Biegunach Strachu..."), ale z "Wilczą pieśnią gromu" równać się może spokojnie.

A przy tym trzeba Howardowi oddać honor - był pierwszy.

Najgorzej, że tego jest koło 80 książek. Skąd na to kasę wziąć wszystko?

[abigail]

Mikołejkę ... nie wiedziałam, że miał aż tak przerąbane... no..hmm..moje traumy dziecięce mog go tylko .... przeprosić...