Niekoniecznie o Terrym...

[Jadźka]

Zaczęłam czytać "Kronikę.." jadąc do Rzeszowa i nie mogłam się oderwać, mimo że miałam plan jeszcze trochę wyspać się przed zlotem po ciężkim tygodniu i 4 godzinach snu W drodze powrotnej planowałam odsypiać zlot, ale znowu Murakami mnie wciągnął z butami. Dodam, że na ogół przysypiam w trakcie każdej podróży która trwa dłużej niż pół godziny, po prostu busy i pociągi tak na mnie działają.

Chyba zostanę wyznawczynią!

A przez te opisy jedzenia mam ochotę na azjatyckie żarcie

[Hashi]

A mi nie przypadł do gustu. Przeczytałem opowiadania z tomu "Ślepa wierzba i śpiąca kobieta" i nie porwały mnie. Ani jedno.

[KaZio Mniejszy]

Sam zacząłem od "Norwegian Wood" i porwało, mimo że tak jak inni wspominali również tego rodzaju książek nie tykałem...
Teraz mam za sobą jedno tylko spotkanie z "nowym" "Słuchaj pieśni..." od którego brutalnie oderwała mnie sesja, ale czekam z tęsknotą za pozostałą połową... : D

[Mogget]

Hashi, opowiadania Murakamiego są dziwne. Lepiej spróbuj coś dłuższego.

Chyba zostanę wyznawczynią!

<3 Zapiszę Cię do mojego kościoła xD

[Jadźka]

Przeczytałam "Norwegian Wood", trochę inne niż książki Murakamiego, które czytałam do tej pory. Mniej psychodeliczne, bardziej sentymentalne. A więc jednak nie wszystkie jego książki są takie same!

Bardzo mi się podobało, chłonęłam każde słowo, a cytatami najchętniej wytapetowałabym sobie pokój.

[Dicey Reilly]

No właśnie upolowałam 'Norwegian Wood' i będę się za to brać To będzie mój siódmy Murakami.

Co do 'Kroniki...' nie podobała mi się tak bardzo jak sądziłam że mi się spodoba (zwłaszcza po notatce dot. nagród za tę powieść).

[Jadźka]

Mi się "Kronika" podobała bardzo, ale przyznam, że po pochłonięciu pierwszej połowy zachwyt jakby trochę osłabł i długo wykańczałam tę książkę. A "Norwegian" jest zupełnie inne, przede wszystkim totalnie realistyczne i nie wiem czy nie podobało mi się najbardziej z Murakamich, które przeczytałam do tej pory (choć póki co niewiele ich było).

[Mogget]

Jadźka, czas na Sputnik, o ile go jeszcze nie czytałaś.

[Jadźka]

A chcesz mi pożyczyć?

[Mogget]

Musiałbym sprawdzić w Oleśnicy, czy mam go na stanie, czy jest w obiegu :p

[shinju96]

Niedługo będę polować na "Koniec świata..." Słyszałam, że dobre. Po "Kronice ptaka nakręcacza" sama nie wiem, co myśleć o autorze. Nic. Kompletnie. A najgorsze jest to, że... wciąga.

[pantalonwawrzyniec]

Murakamiego chyba "spotkałem" pierwszy raz w liceum, na zajęciach teatralnych. Prowadzący przygotował nam trzy fragmenty opowiadań które mieliśmy odgrywać. Jednym z nich była tajemnicza historia o Panu Żabie, który przybywa by ostrzec ludzi przed końcem świata, czy jakoś tak:) Dopiero po kilku latach dowiedziałem się kto był autorem. Swoją drogą, wie ktoś, skąd jest ta historia o Panu Żabie?

Przeczytałem kilka książek, łącznie z ostatnim ( chyba ) Tsukuru Tazakim, ale jak do tej pory najbardziej zapamiętałem
"Po zmierzchu" i "Przygodę z owcą". Ta pierwsza, jak dla mnie, ma nieodparty klimat, dla którego chciałem czytać każdą kolejną pozycję. W ogóle, uznałem, że do Murakamiego trzeba mieć określony nastrój. Z tego "nastrojowego" działu wyłamuje mi się właśnie "Przygoda z owcą", jednak mimo to jest... spoko. Dlaczego? Nie mam pojęcia.

Widzę, że Mogget bryluje jeśli chodzi o tego pisarza, więc zaznaczę, że otwarty jestem na dyskusję o ewentualnych interpretacjach "Przygody z owcą"

[shinju96]

"Przygodę z owcą" czytałam, ale... jakoś słabo ją pamiętam. Pamiętam, że mi się podobało. Po maturze przeczytam jeszcze raz. Ja to jakoś tak mam, że każdej jego książki się obawiam, nie chcę po nią sięgać, a jednak to robię, bo... bo jakoś mnie przyciąga, bo jakoś mi się jej chce.

[Martetsu]

Nie czytałam wcześniej tego typu książek. Polecila mi znajoma, gdy stwierdziłam, że mam ochotę na opowiadania. No i dostałam wtedy do łapki "Ślepa wierzbę". Pierwszy raz miałam cos takiego. Nawet nie wiem, jak opisać dokładnie te uczucia. Ale to na pewno mnie wyciszylo, przygnebiło. Później sięgnęłam po "Norwegian Wood" i sytuacja sie powtórzyła. Takie dziwne uczucia mną zawladnely. Może to głupie, ale trochę boje się czytać Murakamiego, wlasnie przez to, w jaki nastrój mnie wprowadza. Możliwe, że jeszcze nieraz po niego sięgnę. Jego styl wywołuje właśnie we mnie takie tajemnicze uczucia.

[shinju96]

We mnie też. I w mojej mamie. Dałam jej do przeczytania - tak na próbę - odhaczone opowiadania ze "Zniknięcia słonia" i po przeczytaniu "Snu" zapytała, czy wszystkie jego opowiadania są takie... takie... takie.