Witam,
Zastanawiam się jaka jest ostatnia i przedostatnia książka z postacią Samuela Vimesa (w której ma więcej niż jedno zdanie do powiedzenia)
Czy jest to :
-"Świat finansiery" (nie jestem pewny czy tam jest Vimes bo nie czytałem jeszcze.
-Niuch (ostatnia część z podcyklu o straży)
Szuflada Bibliotekarza
ostatnia i przedostatnia książka z Samuelem Vimesem
Posty: 2
• Strona 1 z 1
ostatnia i przedostatnia książka z Samuelem Vimesem
przez majber » 9 lip 2018, o 07:25
-
majber
- Gorzej niż Rincewind
- Posty: 1
- Reputacja:
0
Reklama
Re: ostatnia i przedostatnia książka z Samuelem Vimesem
przez Minerwa » 9 lis 2018, o 01:25
Ostatnia to na sto procent "Para w ruch", w "Pasterskiej koronie" o ile pamiętam się nie pojawia. Ale mogę się mylić, w każdym razie jest to najwyżej maleńki epizod. Przedostatnią wówczas byłby "Niuch".
Poświęcać własne życie, dzień po dniu, w płomieniach, poświadczając jej prawdziwość, działając dla niej, oddychając jej istotą. To właśnie religia. Cokolwiek innego to... to tylko bycie miłym. (Babcia Weatherwax)
-
Minerwa
- Mag III stopnia
- Posty: 358
- Lokalizacja: Sirengard
- Reputacja:
1299
Posty: 2
• Strona 1 z 1
Powrót do Szuflada Bibliotekarza
- Muszę przyznać, że świetnie sobie radzisz, drogi chłopcze - pochwalił.
JAK SIĘ NAZYWA, KIEDY CZUJESZ SIĘ DOBRZE, JESTEŚ ZADOWOLONY I CHCIAŁBYŚ, ŻEBY TAK JUŻ ZOSTAŁO?
- Ja bym to chyba nazwał szczęściem.
W maleńkiej ciasnej kuchni, pokrytej wieloletnimi warstwami osadowymi tłuszczu, Śmierć wirował i zwijał się, ciął, kroił i smażył. Tasak błyskał w cuchnących oparach.
Otworzył drzwi na chłodne nocne powietrze, a kilkanaście kotów z sąsiedztwa wkroczyło do środka. Zachęcał je miseczkami mleka i mięsa - najlepsze kęski z zapasów Hargi, o czym na szczęście gospodarz nie miał pojęcia. Od czasu do czasu Śmierć przerywał pracę i drapał któregoś za uszami.
- Szczęście - powiedział do siebie, zdziwiony brzmieniem własnego głosu.
JAK SIĘ NAZYWA, KIEDY CZUJESZ SIĘ DOBRZE, JESTEŚ ZADOWOLONY I CHCIAŁBYŚ, ŻEBY TAK JUŻ ZOSTAŁO?
- Ja bym to chyba nazwał szczęściem.
W maleńkiej ciasnej kuchni, pokrytej wieloletnimi warstwami osadowymi tłuszczu, Śmierć wirował i zwijał się, ciął, kroił i smażył. Tasak błyskał w cuchnących oparach.
Otworzył drzwi na chłodne nocne powietrze, a kilkanaście kotów z sąsiedztwa wkroczyło do środka. Zachęcał je miseczkami mleka i mięsa - najlepsze kęski z zapasów Hargi, o czym na szczęście gospodarz nie miał pojęcia. Od czasu do czasu Śmierć przerywał pracę i drapał któregoś za uszami.
- Szczęście - powiedział do siebie, zdziwiony brzmieniem własnego głosu.
Kto przegląda forum
Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników