Trylogie i krótkie serie

[baktrianna]

Niedawno wzięłam się za trylogię Nomów, która już od dobrych paru tygodni, jeśli nie miesięcy nieruszana leżała na półce. Zaczęłam czytać z nastawieniem dość sceptycznym zapoznając się wcześniej z szeregiem niepochlebnych opinii, ale osobiście poczułam się mile zaskoczona i szybko dotarłam do końca. "Księgi Nomów" stanowczo odpowiadają mojemu gustowi, chociaż nie były dla mnie tak zabawne jak wiele książek ze Świata Dysku. Według mnie dużo jest w tej książce filozofii i wątków skłaniających do rozmyślań- tak jak pisały już tu niektóre osoby, o religii i wierze, ale także o całym naszym świecie. Dla mnie to taka satyra na ludzi, pokazanie naszych wad na przykładzie Nomów, albo poprzez nie, gdyż z ich perspektywy, wszystko wygląda nieco inaczej. Można więc wczuć się w ich sposób postrzegania świata i spojrzeć na nas zauważając to co zwykle umyka naszej uwadze. Ja widzę w tej książce potężną krytykę zaściankowości i ciasnoty umysłu oraz bezkrytycznego podejścia do "prawd" powtarzanych nam przez autorytety i cudowne ukazanie całego wachlarza możliwych reakcji, gdy okazuje się, że wszystko w co wierzyliśmy i na czym opieraliśmy swoje życie, okazuje się zupełnie inne, nieprawdziwe i całkowicie na odwrót.
Pomysł rozpoczynania rozdziałów cytatami z "Księgi" oraz w ostatnim tomie fragmenty "Naukowej encyklopedii dla młodych ciekawskich Nomów" również uważam za pomysł udany.
Generalnie, jeśli chodzi o Nomy - ja jestem na tak

[Corvus26]

Też mam już Nomy za sobą. Zmuszają do zastanowienie czy my też nie zauważamy czegoś co się wokół nas dzieje, a nasz sposób myślenia na to nie pozwala. Przypominało mi to trochę przekaz z "Zanim noc" Dukaja. Bardzo podobały mi się fragmenty o żabach i ich sposób liczenia.

[Gurder]

fragmenty o żabach

Powiem szczerze, że tak mnie wciągnęły przygody Nomów, że te żaby kompletnie mnie nie zainteresowały. Przypominają niby jakieś retrospekcje, wspomnienia kogoś lub czegoś i nie bardzo wiem, p co Sir Terry je umieszcza.
Oczywiście rozumiem przesłanie - żaby zamknięte w kwiecie, całe życie myślą, że to jest ich cały świat i zdumiewają się na widok innych kwiatów - to wszystko ma przypominać o:
1) Nomach żyjących w Sklepie, który wydaje się dla minimieszkańców JEDYNYM światem, a Zewnętrze po prostu nie istnieje
2) Nomach z Zewnątrz, które myślą, że istnieje tylko ten świat, który z kolei legnie w gruzach, gdy Rzecz pojawia się przy elektryczności i uświadamia im błąd
3) Nomach w ogóle, które dowiadują się o Statku i swoim gwiezdnym pochodzeniu

Nie rozumiem tylko, dlaczego Terry posługuje się tą dziwną metaforą żab, przecież tekst jest dość wyraźnie napisany i zrozumiały dla przeciętnego czytelnika

Pozdrawiam serdecznie!
xms

[Brethil]

A ja chyba wiem. Nie raz i nie dwa sir Terry pisząc o Dysku odwołuje się do historii/kultury/geografii/wstaw dowolne pasujące słowo rzeczywistego Świata Kuli. Tym razem padło na bromelie i żabki, które są jak najbardziej realne.

[Gurder]

Oczywiście, masz rację.
Jedyne tłumaczenie takiego zabiegu to chęć zostawienia w swojej twórczości czegoś charakterystycznego dla siebie. Taki już jest Terry i nie ma rady.

[Corvus26]

Powiem szczerze, że tak mnie wciągnęły przygody Nomów, że te żaby kompletnie mnie nie zainteresowały. Przypominają niby jakieś retrospekcje, wspomnienia kogoś lub czegoś i nie bardzo wiem, p co Sir Terry je umieszcza.
Oczywiście rozumiem przesłanie - żaby zamknięte w kwiecie, całe życie myślą, że to jest ich cały świat i zdumiewają się na widok innych kwiatów - to wszystko ma przypominać o:
1) Nomach żyjących w Sklepie, który wydaje się dla minimieszkańców JEDYNYM światem, a Zewnętrze po prostu nie istnieje
2) Nomach z Zewnątrz, które myślą, że istnieje tylko ten świat, który z kolei legnie w gruzach, gdy Rzecz pojawia się przy elektryczności i uświadamia im błąd
3) Nomach w ogóle, które dowiadują się o Statku i swoim gwiezdnym pochodzeniu

Nie rozumiem tylko, dlaczego Terry posługuje się tą dziwną metaforą żab, przecież tekst jest dość wyraźnie napisany i zrozumiały dla przeciętnego czytelnika

Dla mnie motyw żab był raczej rozszerzeniem głównego wątku. Nomy były bardzo podobne do ludzi i ich nowe doświadczenia przypominały poznawanie nowych kultur. W przypadku żab to było coś więcej jakby rozszerzenie sposobu postrzegania świata gdzie własna wyobraźnia przestaje wystarczać. Podobały mi się fragmenty o żabach chyba też trochę ze względu na to że wcześniej czytywałem Dukaja który często porusza ten motyw. We wspomnianym "Zanim noc" była rozmowa na temat istot czterowymiarowych i pewien fizyk aby choć trochę pomóc zrozumieć to zagadnienie swojemu rozmówcy, a właściwie uzmysłowić mu że nie jest w stanie tego pojąć, kazał mu wyobrazić sobie dwuwymiarowego narysowanego ludka i zastanowić się co może z nim zrobić i w jaki sposób taki ludek może to odbierać nie będąc w stanie nawet dostrzec istnienie istoty trójwymiarowej. Tym właśnie były dla mnie te żabki dla których jedyną liczbą było jeden i nawet nie były sobie w stanie wyobrazić czegoś więcej, podczas gdy nomy zdawały sobie sprawę z istnienia sklepu i uważały że to jedyny sklep, jednak część z nich było w stanie sobie wyobrazić inne sklepy. Dla żabek kwiat był jeden i gdy widziały kilka na raz to kwiat nadal był jeden.

[sky]

Przeczytałem w końcu Trylogię Nomów. Pierwszy tom jest świetny, wszystko gra, starszyzna z zewnątrz rządzi, szczególnie Babcia Drugi i trzeci tom też dają radę, ale nie są aż tak dobre jak początkowy. Seria zdecydowanie dla młodzieży, a nawet dzieci, dość przewidywalna, ale w pewnych momentach zaskakująca. W dodatku nie lubię rozbijania fabuły jak to było w 2 i 3 części, opowiadania całej historii, a potem opisywani co robili inni do tego momentu, w którym pojawili się w części wcześniejszej. Traci się najważniejszą część książki czyli oczekiwanie co będzie dalej, jak to się zakończy. Poszukiwania statku straciły sens, skoro i tak wiedziałem, że się pojawi i zabierze nomy z kopalni. Ogólnie to za mało pratchettowskie, czegoś mi w nich brakowało. Humor był, podejście do wszechświata i człowieka było, ale to nie jest Świat Dysku. Jak ktoś tu wcześniej napisał, jest to dobre wprowadzenie do innych książek mistrza, zapewne jakbym zaczął swoją historię z książkami Pratchetta od Trylogii Nomów to mój stosunek byłby całkowicie inny. Tematyka religii mnie w tej serii też nie przypadła do gustu. Podsumowując miła lektura, ale na 90% nie wrócę do Trylogii, mając pod ręką książki ze Świata Dysku