Niekoniecznie o Terrym...

[Anima Vilis]

Nic się szczególnie nie zmieniło..przynajmniej na lekcji nikt o tym słowem nie wspomni.. tylko "Słowacki wielkim poetą był"
A potem wszyscy się dziwią, że ludzie którzy lubią poezję są tak wąskim gronem. Szkoła potrafi trwale zrazić do literatury.Nie znam nauczycielki która będzie mnie egzaminować..ale jest ryzyko, jest zabawa

[Olala]

Zaskakujące, bo u mnie na lekcjach, owszem, istniał, i nawet zdarzyło nam się cośtam Jego przeczytać. A sam pomysł jak dla mnie bardzo dobry

[Dżon]

Moskaliki Strasznie wesoła forma poetycka, biorąca początek we fraszce napisanej z okazji uchwalenia Konstytucji 3 Maja:

"Kto powiedział, że Moskale
są to bracia dla Lechitów
Temu pierwszy w łeb wypalę
przed kościołem Karmelitów"

Aktualne jak nigdy


"Kto mi powie, że Grek Platon
W uczcie przewodniczył gejom,
Tego w grzbiet rąbnę łopatą -
Realną, nie jej ideą"


autorstwa SZYMONA KOBYLIŃSKIEGO :
Kto na mego śmie rodaka
rzucać brzydkie dziś kalumnie,
temu wrażę w pysk robaka
w bazylice przy kolumnie!

Kto mi bąknie, że Polacy
być nie mogą wszech cnót wzorem,
zamaluję mu na cacy
durną gębę pod klasztorem!

[nanny_ogg]

Fajne To może zagramy w ping-ponga moskalikami Jaśku?

Kto rzec zechce-Polak mądry
Nie po szkodzie jeno przed
Temu poprzestawiam wągry
Bo dostanie flaszką w łeb...

[Dżon]

A tak odgrzebuję, bo mnie na Wojaczka naszło i się chcę podzielić ładnym wierszem:

Na brednię naszą i na naszą nędzę
Na zatwardziałość w naszym szaleństwie

I na naszego głodu głośny krzyk
Na dom nasz który opuściły sny

Na nasza mowę wielce bełkotliwą
Na rozpaczliwie niedorzeczną miłość

I na zikomość wszelkich naszych prac
Na koszmar nocy i na bezsen dnia

Na naszych mistrzów bezradnych i smutnych
Oraz na sędziów ponuro okrutnych

Na biedne matki dogorywające
Przez nasze winy chcące i niechcące

Na nasze serca obrzękłe wątroby
Na nasze wargi popękane szorstkie

Na roztrzęsione fatalnie ręce
Oraz na mózgi z daremnej męce

I na te płuca co bez powietrza
Na strach bezsenny na koszmarny zegar

Na wszystko co jest udziałem naszym
Błagamy wzgląd miej ironiczna Pani

[Brethil]

a ja to chyba ostatnio wrzucałam jako utwór muzyczny.

[Dżon]

Nie widziałem. Czyje wykonanie?

[Brethil]

Pomyłka - to Ty wrzucałeś na moją prośbę o utwór ze słowem ironia.

[Dżon]

A w sumie racja. Oboje mamy sklerozę.

[Brethil]

Wiesz, w tym wieku to już najwyższa pora jak widać

[Tigi]

a ja sobie bez poezji życia nie wyobrażam. nijak.

uwielbiam całe sterty poetów, ale od kilku lat wyjątkowym sentymentem darzę pewną krakowską poetkę, Elżbietę Zechenter-Spławińską. pisze ona bardzo po kobiecemu, ale też bardzo po językoznawczemu;-) i nie tylko. tutaj wiersz, do którego jestem przywiązana niezmiernie.

Elżbieta Zechenter-Spławińska
„Dotyk"

Język dotyku jest dużo bogatszy
niż słownik bliskoznacznych wyrazów
żadne liczby nie mają na niego wpływu
czasy są wobec niego bezsilne
nie odmienia się przez przypadki
nie zna prawideł poprawności
(poprawność byłaby największym błędem)
drwi sobie z zasad i reguł pisowni
nie można go niedosłyszeć ani źle zrozumieć
kiedy powtarzam ci: kocham
od czubka głowy do pięt
i zamiast wykrzyknika
kładę dłoń w twojej dłoni

[Rosette]

<odkopuje>

Osobiście zawsze lubiłam poezję, aczkolwiek raczej nie zarzucę tu niszowymi nazwiskami

Uwielbiam naszą Wisławę Szymborską, jej wiersze trafiają mnie tu tu- w serducho. Jest w nich wiele bardzo błyskotliwych refleksji, widać od razu, jaką mądrą kobietą była. Tu na przykład podam tytuł "Prospekt".

Mam też parę swoich ulubionych wierszy, w których autorów twórczość więcej się nie wgłębiałam. Oto " Tygrys " Williama Blake'a ( z dedykacją dla Tigi! ):

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
Jakiemuż nieziemskiemu oku
Przyśniło się, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

Jakaż to otchłań nieb odległa
Ogień w źrenicach twych zażegła?
Czyje to skrzydła, czyje dłonie
Wznieciły to, co w tobie płonie?

Skąd prężna krew, co życie wwierca
W skręcony supeł twego serca?
Czemu w nim straszne tętno bije?
Czyje w tym moce? kunszty czyje?

Jakim to młotem kuł zajadle
Twój mózg, na jakim kładł kowadle
Z jakich palenisk go wyjmował
Cęgami wszechpotężny kowal?

Gdy rój gwiazd ciskał swe włócznie
Na ziemię, łzami wilżąc jutrznię,
Czy się swym dziełem Ten nie strwożył,
Kto Jagnię lecz i ciebie stworzył

Tygrysie, błysku w gąszczach mroku:
W jakim to nieśmiertelnym oku
Śmiał wszcząć się sen, że noc rozświetli
Skupiona groza twej symetrii?

Następnym w kolejce mych ulubieńców jest Josif Brodski "Giną Ludzie". Naprawdę, uwielbiam ten wiersz, jest równocześnie napisany w prostej, oszczędnej formie, a zawiera tak dużo treści.

W chwili, kiedy przy kolacji
bronisz niedorzecznych racji
żal za głupstwem topiąc w wódzie -
giną ludzie.
W przecudownych starych miastach
strach w codzienny pejzaż wrasta
śniąc o ocalenia cudzie -
giną ludzie.

W wioskach, których wcale nie ma,
bo śmierć przez nie przeszła niema -
wierząc swej nadziei złudzie
giną ludzie.

Giną ludzie gdy głosujesz
za spokojem - i próbujesz
bunt sumienia zbić doktryną -
obcy giną.

W chwili, gdy rozrywki żądasz,
w telewizji mecz oglądasz,
lud się pławisz w słodkiej nudzie -
giną ludzie.

Oto nowa jest idea:
jeszcze ludzkość nie zginęła,
chociaż w Kainowym trudzie
giną ludzie.

Wielbiąc każde przykazanie,
zapis świętych praw w Koranie,
Ewangelii i Talmudzie
giną ludzie.

Wśród wyznawców każdej wiary
są mordercy i ofiary -
twe milczenie wskaże teraz
kogo wspierasz.

[emerencja]

Tytułu i autora nie podaję, bo przecież wszyscy znają...

Mój ulubiony erotyk [bo eros i tanatos "w jednym stali domu"]



Umrzeć - tego nie robi się kotu.
Bo co ma począć kot
w pustym mieszkaniu.
Wdrapywać się na ściany.
Ocierać między meblami.
Nic niby tu nie zmienione,
a jednak pozamieniane.
Niby nie przesunięte,
a jednak porozsuwane.
I wieczorami lampa już nie świeci.
Słychać kroki na schodach,
ale to nie te.
Ręka, co kładzie rybę na talerzyk,
także nie ta, co kładła.

Coś się tu nie zaczyna
w swojej zwykłej porze.
Coś się tu nie odbywa
jak powinno.
Ktoś tutaj był i był,
a potem nagle zniknął
i uporczywie go nie ma.

Do wszystkich szaf się zajrzało.
Przez półki przebiegło.
Wcisnęło się pod dywan i sprawdziło.
Nawet złamało zakaz
i rozrzuciło papiery.
Co więcej jest do zrobienia.
Spać i czekać.

Niech no on tylko wróci,
niech no się pokaże.
Już on się dowie,
że tak z kotem nie można.
Będzie się szło w jego stronę
jakby się wcale nie chciało,
pomalutku,
na bardzo obrażonych łapach.

I żadnych skoków pisków na początek.


* dostałam nawet kiedyś nagrodę za jego wykonanie ... Oczywiście był nią czarny kotek...

To już tyle lat.. a ciągle mnie ciarki przechodzą, jak go czytam i płaczę przy ostatnim wersie...

[Tigi]

Oto " Tygrys " Williama Blake'a ( z dedykacją dla Tigi! ):

roar! <zaryczał radośnie tygrys>:D mój wykładowca literatury miał kubek z tym wierszem, a Blake'a baaaaardzo lubię:-)

Josif Brodski

a słyszałaś ten wiersz Brodskiego <i kilka innych jego tekstów> w wykonaniu Czyżykiewicza? bosko uwielbiam! <jakbyś nie słyszała, a chciała, wyślij mi PW z e-adresem, chętnie prześlę próbkę:-)>

[4jola]

<odkopuje>

I bardzo dobrze,bo jakoś przegapiłam ten wątek.

Dla mnie Staff,raz poprosze i Tuwim.To tak z pamięci.Mam tu raczej w ogóle książek z poezją,ale planuje zabrać następnym razem "Kwiaty polskie".Mam taką chęć przeczytać znowu...

Kiedyś napiszę Wam,jakich wierszy ja uczyłam się na pamięć(i to tak,że jeszcze je umiem,ale niedokładnie).Muszę dotrzeć do materiałów źródłowych,czyli wyrwanej kartki z książki do polskiego.