Podobał mi się pomysł z dajmonami, to byłoby ciekawe: jak wyglądałaby Twoja dusza, gdyby miała ukazać sie pod postacią zwierzaka?
Zimę autor opisał tak, że aż mi się chłodno zrobiło podczas lektury. "Czepianie się" kościoła mi nie wadzi, to zawsze jakiś inny punkt widzenia, a mimo wszystko religijna propaganda i nawracanie (nie tylko w chrześcijaństwie) budzą we mnie mroczniejsze instynkty.Irytujęce było tylko schematyczne podejście do sprawy głównej bohaterki. Orson Scott Card słusznie zauważył, że wiele o człowieku mówi jego kontakt z rodziną, więc ustawienie dziecka praktycznie przeciw rodzicom lub osierocenie go (motyw nagminny) to właściwie barbarzyństwo. Nie wspominając o tym, że autor sam sobie zawęża pole działania.
