Niekoniecznie o Terrym...

[Kufer]

Czytałem o Wędrowyczu tylko "Weźmisz..." i moje odczucia są jak najbardziej pozytywne. uśmiałem się sporo razy i muszę powiedzieć, że Pilipiuk jest autorem wspaniałym. I przy okazji jeśli w jego książkach zdarzają się uchybienia, to zazwyczaj celowe. Jeśli nie, sam autor zazwyczaj się do nich przyznaje (polecam poczytanie o nim).

[Kasia M.]

A ja uważam, że cudowne historie, ale jeśli byłyby opowiadane gdzieś przy ognisku, bo pan Pilipiuk pisać niestety NIE POTRAFI, ma okropny styl i szkoda, że takie fajne pomysły się marnują przez beznadziejną narrację. Ja nie mogę przez to przejść (a czytałam Operację Dzień Wskrzeszenia i pierwszego Wędrowycza)

[tter282]

Trudno nie zgodzić się z uwagą Przedmówczyni... Pilipiuk sadzi zdania tak jak gdyby hurtowo rąbał las - tak samo wali w sosnę jak i niepozorny krzaczek, z czego wychodzi narracyjny galimatias.

Niezależnie jednak od kłopotów technicznych Autora, JW czyta się całkiem przyjemnie, jednakże przy uwzględnieniu dwóch założeń: po pierwsze to lektura urlopowa, po drugie do stosowania w niewielkich dziennych dawkach.

[l1l1th]

Przeczytałam trzy książki z tej serii i za każdym razem mi się podobało. Owszem jest to lektura urlopowa ale przyjemna, specyficzny jest i owszem ale nie razi mnie nic w stylu pisania. Mogę tylko polecić. A pomysły autor ma nietuzinkowe.

[Aiyanna]

Które to pomysły niestety skończyły się w ostatnim tomie... "Homo Bimbrownikus" na kolana mnie nie powalił a doprawdy może to zrobić każda książka napisana ciekawie i która ma w sobie to "coś". To wątpliwej jakości dzieło odchodzi do Krainy Wiecznego Nieczytania.

Buuuuu, jak się facet nie postarał no! A czekałam na nią dwa lata!

[Marw]

Mnie się bardzo podobało opowiadanie w którym Kubuś zmajstrował kilka tysięcy litrów zacieru w silosie na zboże, policja go nakryła, a on tłumaczył że to na użytek własny.

[tter282]

Kubuś zmajstrował kilka tysięcy litrów zacieru w silosie na zboże, policja go nakryła, a on tłumaczył że to na użytek własny.

Eeee, zapasik mały zrobił i tyle - widuję takich mistrzów spożycia codziennie przed szóstą w pobliskim spożywczaku. Natomiast w opowiadaniach o Jakubie często drażniące jest ciągłe pisanie o bimbrowaniu - temat i owszem wdzięczny, jednak ile można. Po prostu robi się nudne i niestrawne (jak bimber własnie)

[Motopompa]

Można. Pilipiuk nie tworzy wielkiej sztuki, tylko książki jak hot-dogi. Nie musi być świetna, byle dało się zjeść i zapchała żołądek. A ludzie kupują. Widać lubią.
Przeczytałem tylko 2 zbiory opowiadań, każde opowiadanie jest inne, a jednak bardzo podobne.

[Marek_Sobczak]

Ja będę bronił Pilipiuka w kazdy możwliy sposób. Może i ma prosty styl, ale nie powiedziałbym, że to literacki fast food. Kupując fastfood spodziewam się co dostanę, dostaję coś poniżej moich oczekiwań, ale reklamacji nie uznają
a u Pilipiuka zawsze jestem zaskoczony. Prawda, że nie ma tu wyszukanych metafor, czy ciętego jezyka. jest to co lubię. Zaskoczenie. Świetny pomysł i oryginalne podejście. Pilipiuk nie powiela fantastycznych tematów, nie boi się miksować fantasy z realnością, łamać konwenansów, czy przemycać ciekawostki archeologiczne i historyczne w rozrywkowym i lekkim wydaniu. Poza tym ma świetny kontakt z czytelnikami. Zawsze odpowiada na posty na forum, słucha pochwał ale i krytyk. Wiem, że o gustach się nie dyskutuje, ale ja o Wędrowycza i spółkę mogę powalczyć.

[reeven]

stosowania w niewielkich dziennych dawkach

To pocieszające,bo jak czytałam to na jeden raz nie dawałam rady zbyt wiele przeczytać.Humor dobry,ale przez narrację przechodzi się czasem jak przez bagno...grzęźnie się w opisach i dziwnych pomysłach autora .Ale samego Wędrowycza jeszcze ścierpię,nie wiem czy inną książkę bym ruszyła.
Mi trochę przeszkadzało właśnie to mieszanie fantasy z realem...nie czułam się w tym zbyt komfortowo.Może za mało takich książek czytam i się nie przyzwyczaiłam?
Dam mu kiedyś jeszcze szansę ...chociaż nie wiem czy cyklowi o wampirzycach bo już mam chyba do tego uprzedzenie :/

[Aiyanna]

Mnie się bardzo podobało opowiadanie w którym Kubuś zmajstrował kilka tysięcy litrów zacieru w silosie na zboże, policja go nakryła, a on tłumaczył że to na użytek własny.

Genialny był jeszcze myślący bimber

Proszę Pilipiuka nie porównywać do literackiego fast fooda - jego książki wciągają, bawią, poprawiają humor a że ktoś nie lubi tego typu wariacji, ja go nie zmuszam.
Ale też przypominam - napisał nie tylko cykl o Kubusiu. Jego "Oko jelenia" bardzo mi się podobało. Wydawać się mogło że pomysł na wrzucenie kogoś z naszego świata do średniowiecznej Norwegii jest już oklepanym zagraniem. A tu jest i zjadliwa dawka historii i ciekawi bohaterowie i cała ta otoczka...

A generalnie chodzi mi o to, że u Pilipiuka każdy znajdzie coś dla siebie

[Motopompa]

Aj aj, przepraszam, zapomniałem. Fakt, przeczytałem 1. część "Oka jelenia" i tu, muszę przyznać, było lepiej. Może ja po prostu nie przepadam za opowiadaniami.

[franka87]

Mnie się bardzo podobało opowiadanie w którym Kubuś zmajstrował kilka tysięcy litrów zacieru w silosie na zboże, policja go nakryła, a on tłumaczył że to na użytek własny.

mało tego, ważne było jak to tłumaczył że ziarno składował i te ileś tam set litrów po prostu z nieba wody mu napadało przez dziurę w dachu.

mi najbardziej się podobały "Kroniki...", "Weźmisz czarno..." i "Wieszać każdy...". Z tego ostatniego "Pole trzcin" jest po prostu genialne Lubię go czytać, dobrze się przy nim człowiek odpręża