Pratchettowe dyskusje..

[Salicylowa]

Hej!

Chciałam się podzielić z Wami moim wywiadem z Robem Wilkinsem. Żadna inna rozmowa nie zafundowała mi tylu emocji. Po Wilkinsie bardzo słychać to, jak bardzo mu brakuje Pratchetta.
W artykule fragmenty wywiadu, całość do odsłuchania w podcaście
https://www.tokfm.pl/Tokfm/7,103089,29925736,w-innej-nogawce-spodni-czasu-nadal-siedzi-i-pisze.html?%2Futm_source=facebook.com&utm_medium=SM&utm_campaign=FB_TokFm&fbclid=IwAR2MWf258Erpmu5FvshdYl4NM4xVTfRD7gLVZsNplCvicpNI6rla0c5FjHQ

[Tigi]

Dzięki, że się podzieliłaś! Przeczytałam artykuł, w wolnej chwili przesłucham też podcast. Myślę, że Rob zrobił monumentalną robotę w tej książce, jestem akurat w trakcie czytania i ogromnie mnie porusza w jaki sposób ukazuje Terry'ego, z jaką czułością i bliskością, ale też z różnych perspektyw, wielostronnie. Piękne to! O człowieku*, a nie o monumencie na piedestale.

* niesamowitym, niepowtarzalnym, jedynym w swoim rodzaju, ale jednak człowieku, z wadami i zaletami

[Wolf Lilly]

Widziałam biografie Pratchetta z tym tytułem, mam wrażenie że powoli powstaje coraz więcej materiałów o jego życiu

Salicylowa, może zostaniesz na dłużej? opowiedz o sobie na powitalnym

[Salicylowa]

Dziękuję za odpowiedzi

To co mnie najbardziej poruszyło przy czytaniu to właśnie to zakończenie, bo jest surowe, Wilkins opisał to bardzo bez ubarwień i po tylu latach, mówienie o odejściu Pratchetta ogromnie go porusza. Ja się przyznam, że na sam koniec wywiadu się nieco rozkleiłam i Wilkins też

A jeśli chodzi o biografię to czytanie tej książki sprawiło mi dodatkową radość, że choć jeszcze jeden raz będę mogła przeczytać coś "nowego" od Pratchetta. Że będę się śmiać i wzruszać dzięki temu jak Pratchett opisywał świat, a następnie Wilkins zgrabnie to dokończył, bo razem udało im się spisać część o dzieciństwie pisarza.