Niekoniecznie o Terrym...

[Hashi]

"Futu.re"... O kurde. Przeczytałem w 2015 roku ponad 54 książki, ale ta bije je wszystkie razem na głowę. Włech. Lubię kryminały, więc opisy zabójstw, morderstw, czy makabrycznych zbrodni widziałem wielokrotnie i myślałem, że takie sceny już nie robią na mnie wrażenia i rzeczywiście nie zrobiła żadna wśród tych przeczytanych w ubiegłym roku. W "Futu.re" każda śmierć aż bije, boli, przeżywam ją aż muszę odkładać na chwilę książkę. Tak samo sceny gwałtów, czy masowych egzekucji - "włech, ileż razy czytałem coś podobnego?" - to pierwsza książka od daaaawna, przy której tak nie myślę. Działa na umysł, jednocześnie każe na chwilę odpocząć i nie pozwala się oderwać.
Czytał ktoś już? Bo mam ogromną ochotę porozmawiać o niektórych scenach.

[Jadźka]

"Imperium mrowek" B. Werbera - dziwaczna ksiazka. Troche biologii (przyblizony naprawde fascynujacy swiat owadow), troche filozofii i odrobina grozy. Paradoksalnie watek "mrowczy" duzo bardziej interesujacy niz "ludzki" i sprawniej napisany. Podobalo mi sie, ale po kolejne tomy chyba nie siegne - mam przesyt.

A teraz wciaz na star warsowej fali odswiezam sobie Trylogie Thrawna, ktora tylko potwierdza to, co pisalam w watku filmowym - to zwykle w sumie czytadlo prezentuje duzo ciekawsza wersje kontynuacji klasycznych Gwiezdnych Wojen niz "Przebudzenie Mocy".

[oki]

"Futu.re"... O kurde. Przeczytałem w 2015 roku ponad 54 książki, ale ta bije je wszystkie razem na głowę. Włech. Lubię kryminały, więc opisy zabójstw, morderstw, czy makabrycznych zbrodni widziałem wielokrotnie i myślałem, że takie sceny już nie robią na mnie wrażenia i rzeczywiście nie zrobiła żadna wśród tych przeczytanych w ubiegłym roku. W "Futu.re" każda śmierć aż bije, boli, przeżywam ją aż muszę odkładać na chwilę książkę. Tak samo sceny gwałtów, czy masowych egzekucji - "włech, ileż razy czytałem coś podobnego?" - to pierwsza książka od daaaawna, przy której tak nie myślę. Działa na umysł, jednocześnie każe na chwilę odpocząć i nie pozwala się oderwać.
Czytał ktoś już? Bo mam ogromną ochotę porozmawiać o niektórych scenach.

Daj mi tydzień, bo muszę dokończyć 2, które czytam i studiować, ale zachęciłeś bardzo, więc się zabiorę za to.

"Biografię raka" dalej czytam, bo w połowie się znudziłam trochę chaosem i subiektywizmem autora. I czwartą część Millenium właśnie kończę, mam ambi w stosunku do tego, ale jestem raczej na plus, chociaż brakuje mi paru nawiązań do Trylogii i kilka razy autor/tłumacz(np. jest zdanie dot. rozwodnika - "jest kawalerem", ale może w oryginale było "jest samotny/singlem/etc." i po prostu przetłumaczone jest źle?) pomylił kilka rzeczy. Zdecydowanie też brakuje przerywania akcji w stylu Larssona i zagadek, które się b. długo rozwijają, jest po prostu za krótka i za b. napakowana. No nie wiem, może jak doczytam te 50 str. to się zdecyduję.

Po drodze przeczytałam "Długą Wojnę" i "Długi Mars" i jestem straszliwie rozczarowana. Ale nie aż do żałowania czasu.

[Motopompa]

Teraz jestem w połowie Najgorszego Człowieka na Świecie Małgorzaty Halber. Takie tam czytadło, skierowane raczej do kobiet. Niby fajnie, że pisze otwarcie o swoich uzależnieniach i o sobie i to jest całkiem zgrabnie napisane, tylko, no, jak do końca pozostanie na takim samym poziomie to będzie trochę smutno i pusto.

Właśnie skończyłem - w dalszej cześci i szczególnie zakończeniu, jest aż nadto, żeby to "takie tam czytadło" zapadło w pamięć. Nie no, serio, identyfikuję się z autorką, a że o to chyba chodziło, to muszę przyznać, że mnie kupiła. Styl trochę bije po oczach, ale tak mogło być z założenia; nawet jeśli Halber inaczej pisać nie potrafi (A przecież nie jest profesjonalną pisarką, więc nie mogę się czepiać).
Sytuacja jest taka, że autorka pisze ksiażkę, bo wyszła z nałogu i musi coś w życiu zrobić, więc pisze, i jeśli się komuś nie podoba, to trudno, nikt tu nie miał ambicji by się podobać.

Czytając sporo rzeczy się dowiedziałem*, może głównie o terapiach i ostatniej fazie nałogu.

IMO, ksiązka nie dla każdego, z uwagi na tematykę i styl (ale może się mylę? Chociaż wczoraj dowiedziałem sie że mój znajomy czyta tę książkę, co jest dosc niezwykłe, bo to człowiek, który "nie lubi czytać i w sumie nie czyta" - po prostu styl i tematyka do niego trafiły.) Za to myślę, że zadziwiająco wiele osób znalazłoby w Najgorszym człowieku na świecie coś o sobie i dla siebie.

A teraz kończę, bo jak czytam to co napisałem to me oczy krwawią, ale nie chce mi sie nic poprawiać. Po-raa na do-bra-noc, bo już księęężyc...

*mnie też boli ta składnia.

[Jostein Siwy]

"Sprawiedliwość owiec". Podtytuł: "Filozoficzna powieść kryminalna" Autor: Leonie Swann.

Po lekturze tej powieści już nigdy nie będziecie patrzeć na owce w ten sam sposób, co przedtem!

[Cudo_Tyłeczek]

No właśnie:)
Toż to książka, która zawiera najpiękniejsze pierwsze zdanie...ever...
"Niebo nad portem miało barwę ekranu monitora nastrojonego na nieistniejący kanał."
Jako ciekawostkę zapodaję, iż ma być ekranizacja:
http://www.filmweb.pl/film/Neuromancer-2015-473614

Grzędowiczowi też się podoba:

[abigail]

a ja czytam Miasto Śniących Książek - bo MZC tak było pełne zachwytu - że musiałam... Śliczne!

[Motopompa]

Skończyłem:

• Chłopiec z Latawcem
  Dostałem od rodziców na święta. Książka o losach chłopca z Afganistanu. Poprzez stosunki z ojcem, przyjacielem, ucieczkę z kraju do Ameryki podczas wojny, powrót do Afganistanu i tak dalej.
  Cóż, Autor chyba skończył jakiś kurs pisania, ale wyczucia to za bardzo nie ma. Ponoć światowy bestseller, ale zdecydowanie odradzam - za dużo traumy z dzieciństwa i błahych przemyśleń oraz spostrzeżeń, za mało tła, czyli Afganistanu i wydarzeń politycznych. Nie jest to co prawda jeszcze poziom Coelho, ale jesteśmy już niebezpiecznie blisko.
  
• Ostatni władca pierścienia - Wojna o Pierścień oczami Saurona
  Wyobraźcie sobie, że Władca Pierścieni to taka powojenna legenda Śródziemia (ze wszystkimi przyległościami słowa legenda). Rzeczywistość miała się zgoła inaczej. Sam pierścień to niezbyt istotny kawałek metalu, a wojna, poza magicznym, swoje podłoże miała przede wszystkim geopolityczne i ekonomiczne.
  Książka opowiada o dalszych losach przegranych stron (w ten czy inny sposób), odwecie na elfach i ratowaniu świata (tym razem na serio). Dużo tu mamy szpiegowskiej intrygi, forteli, nacisków politycznich i tak dalej. Zapomnijcie o głupich i okrutnych orkach i trollach! Zapomnijcie o szlachetnych elfach i rycerskim Aragornie! Do tego dorzućmy zupełnie inne spojrzenie na kraje i gospodarkę Śródziemia, a także zupełnie inny powód wojny. Brzmi ciekawie?
  Jak widać - polecam! Ok, książka ma swoje zdecydowane minusy - fatalna korekta, opowieść jest nierówna, końcówka wydaje się ogromnie skompresowana (gdyby pisał tak jak resztę ksiażki to miałaby +100 stron) no i widać, że autor nie jest mistrzem pióra, ani budowania napięcia. Nagród to ta powieść nie zdobędzie i słusznie. Ale, słuchajcie, nie można nie docenić pomysłu. Ukraść Władcę Pierścieni i tak przerobić po swojemu to nie w kij dmuchał. To jest najmocniejsza strona tego dzieła - zupełnie inne, z przymrużeniem oka, spojrzenia na klasyka.
  Jeśli kogoś zainteresowałem to chętnie pożyczę, bo ponoć trudno jest to to dostać.

[Hashi]

czytam Miasto Śniących Książek - bo MZC tak było pełne zachwytu - że musiałam... Śliczne!

Jest fantastyczne! Polecam drugą część też, "Labirynt Śniących Książek".

[Jostein Siwy]

Skończyłem:



[*]
Wyobraźcie sobie, że Władca Pierścieni to taka powojenna legenda Śródziemia (ze wszystkimi przyległościami słowa legenda). Rzeczywistość miała się zgoła inaczej. Sam pierścień to niezbyt istotny kawałek metalu, a wojna, poza magicznym, swoje podłoże miała przede wszystkim geopolityczne i ekonomiczne.
Książka opowiada o dalszych losach przegranych stron (w ten czy inny sposób), odwecie na elfach i ratowaniu świata (tym razem na serio). Dużo tu mamy szpiegowskiej intrygi, forteli, nacisków politycznich i tak dalej. Zapomnijcie o głupich i okrutnych orkach i trollach! Zapomnijcie o szlachetnych elfach i rycerskim Aragornie! Do tego dorzućmy zupełnie inne spojrzenie na kraje i gospodarkę Śródziemia, a także zupełnie inny powód wojny. Brzmi ciekawie?
Jak widać - polecam! Ok, książka ma swoje zdecydowane minusy - fatalna korekta, opowieść jest nierówna, końcówka wydaje się ogromnie skompresowana (gdyby pisał tak jak resztę ksiażki to miałaby +100 stron) no i widać, że autor nie jest mistrzem pióra, ani budowania napięcia. Nagród to ta powieść nie zdobędzie i słusznie. Ale, słuchajcie, nie można nie docenić pomysłu. Ukraść Władcę Pierścieni i tak przerobić po swojemu to nie w kij dmuchał. To jest najmocniejsza strona tego dzieła - zupełnie inne, z przymrużeniem oka, spojrzenia na klasyka.
Jeśli kogoś zainteresowałem to chętnie pożyczę, bo ponoć trudno jest to to dostać.[/list]

Wydana została także pod tytułem "Ostatni powiernik pierścienia". Autorstwa Kiryłła Jeskowa. Także polecam.

[Cudo_Tyłeczek]

Tak się zastanawiałam skàd znam tę historię...

[Corvus26]

Skończyłem Harrego Pottera i jestem pod wrażeniem. Bardzo podobała mi się spójność całej historii, te wszystkie małe wydarzenia, które w wielu przypadkach miały swoje odbicie nawet w następnych tomach układając się w pełną historię. Do tego wciągało a to chyba najważniejsze. Najbardziej podobały mi się tomy trzeci i czwarty gdzie na sam koniec byłem naprawdę zaskoczony przebiegiem wydarzeń. W piątym i szóstym trochę traciłem sympatię do głównego bohatera ale nadal była to świetna lektura. Ostatni tom nie znajdzie się wśród moich ulubionych mimo dobrego początku do trzech czwartych książki nie było dla mnie nic co mi się podobało we wcześniejszych tomach. Ostatnia ćwiartka jednak tłumaczyła wiele, szczególnie rozdział The Prince's Tale, który czytałem ze świadomością że następnego dnia w pracy będę niewyspany. Jednak nadal najwyżej stawiam trzeci i czwarty tom.

[Elencza]

"Ostatni Władca Pierścienia" - miałam własny tom, ale zaginął gdzieś w pomroce dziejów akademickich, chyba muszę śledztwo przeprowadzić, kto pożyczył i nie oddał Czytałam z wielką przyjemnością, miałam jednak zastrzeżenia do kreacji Eowiny. To moja ulubiona postać z klasycznego "Władcy...", a w tej książce została przedstawiona jakoś tak dziwacznie.

Tom III i IV cyklu o Harrym to również moje ulubione części. W III napięcie trzymało mnie do ostatnich stron, jak to jest w końcu z tym Syriuszem. W IV z ciekawością czytałam o kolejnych zadaniach turnieju, uczniach z zagranicznych szkół. W tamtym czasie przygotowywałam się do swojej studniówki, więc temat Balu Bożonarodzeniowego był mi bliski

Aktualnie czytam biografię Mieczysława Fogga. Dopiero zaczęłam, ale jestem pod wrażeniem ile czasu, pieniędzy poświecił na swoje wykształcenie muzyczne, jaki był pracowity. Jak sobie pomyślę o niektórych współczesnych "gwiazdach" muzycznych i ich warsztacie, to ręce opadają

[abigail]

Hashi: Labirynt już mamy - bo dostała go jako pierwszy /taka szczęśliwa pomyłka/

[Silumer]

Ostatni tom nie znajdzie się wśród moich ulubionych mimo dobrego początku do trzech czwartych książki nie było dla mnie nic co mi się podobało we wcześniejszych tomach

Bo magia Harry'ego to w dużej mierze magia Hogwartu, no a w siódmej części Hogwartu raczej brak. To moje wytłumaczenie na mniejszy sentyment do Insygniów.

Robię sobie obecnie powtórkę z ,,Przeminęło z wiatrem" żeby skonfrontować moją nowo nabytą wiedzę historyczną o wojnie secesyjnej z tłem powieści
Póki co mogę powiedzieć, że Margaret Mitchell super musiała kochać południowców, bo są istnymi aniołami, które bandażują rany swoich niewolników i zwracają się do nich z reguły delikatnymi głosami.
No i sam fakt, że widzimy świat głównie oczami Scarlett sprawia, że o prawdziwych powodach wybuchu wojny nie dowiadujemy się zbyt wiele. Dla niej to raczej jedynie problem-->Jankesi chcieli nam zabrać naszych niewolników i ich uwolnić.
Co prawda Rett dodaje nam informacje bardziej rzeczowe, wrzuca tam trochę polityki, gospodarki i ekonomii, ale kompendium wiedzy to na pewno nie jest.
Ale jakby nie było, zanim zaczęłam się uczyć o wojnie secesyjnej na studiach wiedziałam dokładnie kim był generał Lee, Ulysses S. Grant, Sherman, jak odbyło się spalenie Atlanty, gdzie leżał Fort Sumter i co to ,,Uncle Tom's cabin"". Dzięki M.M.