Niekoniecznie o Terrym...

[oki]

O, wreszcie ktoś się przyznał do Vonneguta.

Czemu przyznał? Nawet bym nie pomyślała, że wstyd się przyznać.

Sanderson ma takie specyficzne książki. Niby proste, niby nic wielkiego, ale całkiem przyjemnie się je czyta. Ja teraz wertuję inne jego dzieło o wdzięcznym tytule "Droga Królów".

Jeszcze nic poza Siewcą nie czytałam, jakoś nigdy nie miałam okazji.

[Stanisław Ssakmorski]

@ Oki: 'przyznał' w sensie, że tutaj 'wspomniał' - wcześniej nie widziałem.

A'propos Vonneguta - niedawno zakupiłam Armagedon w retrospektywie za dyszkę, czeka w kolejce. To będzie moje pierwsze spotkanie z tym autorem.

Vonnegut stworzył dwa typy książek - powieści, czyli klasyczne 'Vonneguty' oraz, w późniejszym okresie, zbiory 'esejów'.
Zasadniczo najlepszy jest Vonnegut klasyczny. Z tego, co widzę, Armagedon to z kolei zbiór niepublikowanych opowiadań - więc pewnie bliżej im będzie do 'klasycznego', ale niekoniecznie muszą być dlań w pełni reprezentatywne, wiec się nie zrażaj, jak by tyłka nie urywało.

No i dzięki! za info (myślałem, że już wszystko Vonneguta zostało wydane) - właśnie sobie zamówiłem przez internet

[oki]

W sumie to mi narobiliście apetytu na Vonneguta.

[shinju96]

A co byście polecili poza Armagedonem?

Nie ma za co

[Motopompa]

Vonnegut zawsze dobry.

Ja czytam Lema "Szpital Przemienienia". Lem też zawsze dobry. Potrafiłby napisac instrukcję użycia gaśnicy w taki sposób, że czytałoby się ją z przyjemnością i nienachalnym zaciekawieniem.
Poza tym to "Namiętności według Dalego", czyli takie wywiady i rozmowy z Salvadorem Dalim zebrane tematycznie w spójne rozdziały, przy uczestnictwie samego artysty malarza w składaniu tego do kupy. Strasznie to nierówne. Czasem świetne, czasem chce się powiedzieć Go home Dali, you are drunk. Tym niemniej jeśli kogoś interesuje Dali to można sięgnąć i się dowiedzieć wielu dziwnych rzeczy.

[sky]

Ssaku też się zabieram za Syreny

Vonneguta na pewno Rzeźnia nr 5 i Śniadanie mistrzów, dwie jego najlepsze książki, obie genialne. Kocia kołyska i Galapagos są również świetne.

Lema czytałem tylko Kongres futurologiczny, raz próbowałem wziąć się za coś z Pirxem, ale mi nie poszło. Na półce stoi spadkowy po siostrze Solaris i jakiś zbiór opowiadań, ale chyba jeszcze tam pobędą trochę.

[Stanisław Ssakmorski]

czytam Lema "Szpital Przemienienia". Lem też zawsze dobry

Absolutely. Ale pamiętam, jak byłem dawno temu w szoku, jak odkryłem, że Lem napisał też coś takiego (znam tylko film, ale to już robi wrażenie).

co byście polecili poza Armagedonem?

Praktycznie dowolną z jego książek - tylko na początek nie Galapagos (jest trochę słabsza, jakby nieco wtórna) - czyli np. Rzeźnia Nr 5, Kocia kołyska, Matka noc, Recydywista ..

[Motopompa]

Lema czytałem tylko Kongres futurologiczny, raz próbowałem wziąć się za coś z Pirxem, ale mi nie poszło. Na półce stoi spadkowy po siostrze Solaris i jakiś zbiór opowiadań, ale chyba jeszcze tam pobędą trochę.

No właśnie wszystko z Prixem jakoś mnie nie porywa. Bo ja w ogóle za SF niespecjalnie przepadam, tj. toleruję, jeśli ksiązka ma do zaoferowania coś jeszcze. I z tego to właśnie powodu Sky, powinieneś sięgnąć po Solaris. Jest przegenialna.

[Jadźka]

"Wolanie Kukulki" czyli J.K. Rowling w przebraniu (po raz kolejny nie wiedziec czemu podaje sie za faceta). Co by o niej nie mowic, umie opowiadac wciagajace historie. I tu wyraznie rozkreca przeblyskujacy juz w "Trafnym wyborze" talent do tworzenia calkiem zmyslnych intryg. Szczerze mowiac podoba mi sie bardziej niz wiekszosc tych modnych szwedzkich kryminalow, ktore mialam okazje czytac

[Uuu!]

No właśnie wszystko z Prixem jakoś mnie nie porywa.

A ja właśnie Pirxa lubiłem bardzo. Może dlatego, że czytałem jakoś niedługo po tym, kiedy w Polsce wyświetlili Gwiezdne Wojny, którymi się zachłysnąłem, a Pirx mnie z tego zachłyśnięcia skutecznie wyleczył.

powinieneś sięgnąć po Solaris. Jest przegenialna.

Ja zacząłem od tej książki. Trzeba ją przeczytać.

[Stanisław Ssakmorski]

Gwiezdne Wojny, którymi się zachłysnąłem, a Pirx

Myślę, że żeby się wciągnąć w Opowieści o pilocie Pirxie - jak się nie jest specjalnie miłośnikiem sci-fi - trzeba zwrócić uwagę na to, że mówią nie o Ziemi i kosmosie w dalekiej przyszłości, tylko o człowieku, w sposób uniwersalny - każda opowieść przedstawia człowieka ze swymi emocjami i słabościami, które w tym wypadku obnaża nie np. żądza władzy, lecz konfrontacja z hipotetycznie doskonałą, doskonalszą od człowieka, maszyną - i tylko temu służy 'kosmiczna' oprawa (i jest to kosmos Człowieka, 'obcy' praktycznie nie istnieją, a człowieczeństwo - w osobie Pirxa - zwycięża). W ten sposób Lem dźwiga sci-fi na wyżyny Literatury

[Bacha85]

Nie dawno skończyłam "Przesilenie" ostatnią część "Pierwszej wojny z formidami" Carda, wrażenia... dobre, całkiem dobre, lepsze niż po innych około GroEnderowych powieściach. Ale do samej "Gry Endera" daleko...
W sumie to śmieszne bo z sci-fi to czytuję jedynie Carda

Potem był "Folklor Świata Dysku" i co tu dużo się rozpisywać Podobał mi się, sporo się można było dowiedzieć, zwłaszcza jeśli chodzi o typowo brytyjskie zwyczaje przeniesione na Dysk.

A teraz zaczęłam drugi tom "Trylogii Magów Prochowych" Briana McClellana i muszę przyznać, że jest to całkiem dobry kawałek fantastyki

[Motopompa]

trzeba zwrócić uwagę na to, że mówią nie o Ziemi i kosmosie w dalekiej przyszłości, tylko o człowieku, w sposób uniwersalny

Doskonale rozumiem, tylko to dla mnie było za dużo SF. No ale robiłem tylko jedno podejście jakieś 4 lata temu.

[Stanisław Ssakmorski]

Faktem jest, że jest coś takiego, że zagorzały fan fantasy nie trawi sci-fi - i vice versa - i żadne techniki nie pomogą na przekonaniu jednego do drugiego. I nie ma takiej potrzeby - po prostu rzecz gustu, rzecz wyobraźni, pewnej estetyki, etc. Na YT jest Test pilota Pirxa (posko-radziecki ale to bez znaczenia), będący adaptacją opowieści pt. Rozprawa. Oczywiście film może okazać się jeszcze bardziej niestrawny - ale to zdecydowanie nie jest cyrk typu Star Trek.

A tak zupełnie na marginesie - pytanie do znawców Wiedźmina, widziałem, że był tu nie raz wspomniany: czy protagonista jest męskim z grubsza odpowiednikiem wiedźmy?

[Motopompa]

pytanie do znawców Wiedźmina, widziałem, że był tu nie raz wspomniany: czy protagonista jest męskim z grubsza odpowiednikiem wiedźmy?

Nie znasz Wiedźmina? Wiedźmini to nie są męskie wiedźmy, to są mutanci stworzeni i wyszkoleni do zabijania potworów. Znają trochę magię i zioła i nawet ważą mikstury, ale nie są jak wiedźmy. W mojej głowie wiedźmy są np. stacjonarne, a Wiedźmini zawsze są w podróży.

Nadal czytam "Stumbling on Happiness" (od jakichś 3 miesięcy...), uwaga, cytat i to po angielsku:

On the contrary, research suggests that people are typically unaware of the reasons why they are doing what they are doing,[1] but when asked for a reason, they readily supply one.[2] For example, when volunteers watch a computer screen on which words appear for just a few milliseconds, they are unaware of seeing the words and are unable to guess which words they saw. But they are influenced by them. When the word hostile is flashed, volunteers judge others negatively.[3] When the word elderly is flashed, volunteers walk slowly.[4] When the word stupid is flashed, volunteers perform poorly on tests.[5] When these volunteers are later asked to explain why they judged, walked, or scored the way they did, two things happen: First, they don’t know, and second, they do not say, “I don’t know.” Instead, their brains quickly consider the facts of which they are aware (“I walked slowly”) and draw the same kinds of plausible but mistaken inferences about themselves that an observer would probably draw about them (“I’m tired”)[6]

;f