Pratchettowe dyskusje..

[Ami]

Żegnaj,Mistrzu. Z Tobą każda ciężka chwila w życiu stawała się łatwiejsza do zniesienia
https://www.youtube.com/watch?v=cIfCGf_suxs

[Stanisław Ssakmorski]

Książki pozostają.
Wierzmy, że pogodny duch Sir Terry'ego Pratchett'a będzie często nawiedzał to Forum.
R.I.P. Master.

[Moist von Lipwig]

Żegnaj Mistrzu. Stworzyłeś wspaniały świat fantazji, do którego mogłem uciekać przed codziennością. Obdarzyłeś mnie wieloma chwilami zarówno radości jak i refleksji. Na zawsze pozostaniesz żywy w sercach swoich czytelników.

[Brethil]

PIP!
i Uuuuu!

Bo w takich chwilach brakuje własnych słów.

[Marchewa]

Nic już nie będzie takie samo, sir, choć twój duch pozostaje pomiędzy stojącymi na półce książkami.
Żegnaj, kochany mistrzu, obiecuję używać szufelki rozsądnie i pamiętać, żeby zamiatać małą zmiotką w kątach.

[4jola]

Well done,Terry!Dziękuję,że zmieniłeś moje postrzeganie świata i że byłeś.

[Dżon]

A jo to po prostu powiem, że pierwszy raz po śmierci kogoś znanego jest mi tak po prostu przykro.

[Melissa]

Czytanie Świata Dysku było jak podróż do egzotycznych krain przeżywana na raty. Musiałam dziś tu wrócić, żeby wyrazić swoją wdzięczność i radość, że żył na świecie ktoś taki.

[ammir]

Pewnie mało kto mnie kojarzy, ale mam to samo co Dżon. Pierwszy raz jest mi smutno, gdy umarł ktoś kogo hmmm nie znałem osobiście, a dzięki któremu mam jedne z najfajniejszych wspomnień w życiu.

[Minerwa]

Szkoda. Cholerna szkoda. Był mądry, zabawny i cyniczny aż miło Nie miał złudzeń co do ludzkiej - i nieludzkiej też - natury, a jednak na swój sposób w nią wierzył.

[GythaOgg]

Nigdy jakoś nie zadomowiłam się tutaj, ale dziś nie wiem, gdzie się podziać... Czuję się, jakbym straciła przyjaciela. Mimo całego smutku cieszę się, że miałam okazję poznać Świat Dysku i wyczekiwać na kolejne książki. Mistrz odszedł ale jego wielbiciele nie pozwolą aby o nim zapomniano.

[kasztan4321k]

Mam nadzieje że zakopią go w miarę płytko bo co jak po paru godzinach będzie chciał wyjść?

Kupiłem dzisiaj kolejną jego książkę ""Długi Mars". Nadal nie znalazłem siły by otworzyć. Świadomość że więcej nie pojawi się jego twórczości dobija.

[Jetski]

Dawno mnie tu nie było, bo dzieci, tapety, pierwsza wpłata na fiata...
To co napiszę pewnie was zaskoczy, poza ogromnym smutkiem poczułem dziś odrobinkę radości...
W 2007 roku, jakoś chyba na wiosnę, znalazłem wzmiankę, że w klubie jazzowym jakieś 3 godziny jazdy ode mnie będzie grał Joe Zawinul. Pierwsza myśl: jade! I nie ma bata na Mariolę, od lat chciałem go usłyszeć na żywo. Ale zaraz potem pojawiły się inne myśli, także te bardziej krytyczne: bo cena biletów, bo koszty dojazdu, a w robociebędzie się trzeba tłumaczyć po co mi dzień wolny... Za dużo tego, to chyba rzeczywiscie nie jest najlepszy czas,następnym razem, odpuściłem. Joe zmarł jesienią tamtego roku. Pozostała mi spora kolekcja jego płyt, na których chcialem mieć jego podpisy i żal do samego siebie, bo przecież miało być inaczej.
Więc poczułem dziś tę odrobinę radości, że miałem jedną w życiu szansę spotkać Terrego i jej nie zmarnowałem. Byłem tam i cokolwiek się stanie tego nic już nie zmieni.

[Jashmin]

A ja siedzę i siedzę i dalej mi smutno. Bo wiecie, bo to.. Bo ja miałam 12 lat jak zaczęłam czytać Terry'ego. On mnie wychowywał, on pokazywał co jest dobre, a co złe.. Teraz mam 26 lat i wciąż mi mówi, że to jest dobre, a to złe. On uczył i śmieszył.. I.. i.. i że co teraz?

[Casanunda]

Właśnie do mnie dotarło, że nigdy nie miałem okazji spotkać Mistrza in persona... i że już nigdy tego nie dane mi będzie uczynić Od kilku godzin opłakuję człowieka, który był mi jak ojciec. Którego twórczość dawała mi sens bytu, kazała iść dalej i dalej, pokazywała cel. Teraz cel zniknął za horyzontem. Już go nie dogonię. Do cholery, jak to jest, że śmierć obcego człowieka przeszywa i boli bardziej, niż kogoś bliskiego, kogo miało/ma się na co dzień? Czas ogłosić żałobę po wielkim człowieku. Będzie to długa żałoba. A co potem? Jak dalej żyć, gdy nie ma Jego? Jak żyć, Panie Praczet??? Ano, jakoś trzeba. A jednak to boli. Boli tak bardzo, że nie wiem, czy kiedykolwiek mi przejdzie. Na szczęście nadal mamy Jego książki...
Żegnajcie, Mistrzu. Śpij spokojnie, Sir Terry. Ja wierzę, że po prostu minął czas Twojego pobytu w Świecie Kuli, że HEX zwyczajnie zmusił Cię do powrotu na Niewidoczny Uniwersytet. I że kiedyś spotkamy się po drugiej stronie czarnej pustyni...