Wieża sztuk

[niebezpiecznyGroszek]

żararaka
żupan
żomp (żąp?)

[Cudo_Tyłeczek]

Nasz narrator odzian w żupan, sztachnąwszy się bohatersko oparów zalewy octowej do śledzi, prześlizgnął się przez żąpów tej opowieści czeluście, wzorem żararaki śliskiej a jadowitej, by przywrócić z niebytów wątek przygód Cudo...

[Stanisław Ssakmorski]

'Niedoczekanie twoje...', syknął narrator wzorem żażaraki - choć pogróżka zupełnie pozbawiona była sybilantów - obnażając przy tym swoje kły jadowe w szelmowskim uśmiechu. 'Ale skoro kapral Ptyłeczek tak się prosi...' - wycedził przez fiszbiny. 'Niech no tylko ktoś jeszcze zapoda kolejną triadę. Nazi! Tzn. na 'zi'!'

[niebezpiecznyGroszek]

Zzzzziiiiiiu! kabooom!!! pierdut...
Niewielki obloczek dymu i dwumetrowy krater objawil sie w miejscu gdzie stal przed chwila narrator. Kawalek plonacego zupanu splywal z nieba na kolorowe flaczki.

Zaciekawiona, choc nie zaskoczona Cudo wychylila sie z okopu. Przez geste zasieki przedzieral sie Gaspode, pachnacy mocniej niz zwykle. W wylinialym pysku niosl list...

[Stanisław Ssakmorski]

Nawiązując do słusznej idei ciągu dalszego, chciałbym wytknąć jedną jej wadę - otóż kładzie ona nacisk na rozwój fabularny z pominięciem warunkowania leksykalnego. Dlatego chciałbym zaproponować takie wyrazy jak:

źdźbło
źrenica
źrebiątko

[Cudo_Tyłeczek]

Źdźbło trawy nawet nie drgnęło tam, gdzie łapa Gaspoda stanęła, nicpoń opanował sztukę bezszelestnego poruszania się wzorem nyndzów z dalekiego cesarstwa Agatejskiego. Ci to bowiemy nyndzowie potrafili przemieszczać się niespodzianie i niezauważalnie dla źrenicy czy to ludzkiej, czy nieludzkiej, zwali ten sposób "stealth mode on".
Nic nie stało na przeszkodzie, by Gaspode dotarł z wspomnianym listem w pysku do okopu Cudo, gdy z gdzieniebądź objawiło się rozbrykane źrebiątko kuca. Kapral obserwowała z rosnącym przerażeniem rozwój wydarzeń. Źrebiątko wyraźnie poruszało się na kursie kolizyjnym z Gaspode.
Już miała się zerwać z okrzykiem ostrzegawczym, gdy

[Cudo_Tyłeczek]

Edytka: chyba się nam alfabet skończył wracam do grafomanii, a co;)

nadleciał lotem koszącym Szalony Ciut Artur na swym podniebnym towarzyszu. Wyciął zgrabną woltę, tuż przed nosem zdumionego Gaspode i rozbrykanego kucyka, który wrył się czterema kopytami naraz w bruk miejski. Gaspode nawet nie zauważył, że stracił przesyłkę. Stał zdumiony oraz owiany swym słynnym zapachem, zezując na koniec pyska, skąd wystawać powinien list.
Kucyk zawrócił niemal w miejscu i udał się na z góry upatrzoną pozycję w oddali.
- Hohoho! - krzyknął Ciut Szalony Artur, dokonując celnego zrzutu prosto w otwartą dłoń krasnoludki.
- Och! - wyrwało się z ust korali zdezorientowanej Cudo.
Spojrzała na to, co trzymała w ręce.
Były to życzenia świąteczne, ale nie od byle kogo.

Edytka Edytki

Chyba że zamiast Artura nadlecą orły... taaa... orły są niezłe... ratują z opresji bohaterów i wieszczą rychły koniec opowieści...
Ale z drugiej trzeciej strony, to trudno się rozstawać... nawet z ciężkim przypadkiem grafomanii, co robić, panie premierze, jak żyć?

[niebezpiecznyGroszek]

alegoria
beszamel
cyrkonia

[Stanisław Ssakmorski]

Tak - to były życzenia od nie byle kogo. Ku bezgranicznemu zdumieniu ludki, Szurnięty Arturek odleciał, zamieniając się w orła. A może to od początku był bielik - popularna alegoria (trudne słowo) krainy, znanej na cały (a ściślej: jego wierzchnią część) Dysk z przepojonych troską o drugiego człowieka zawołań biesiadnych 'Sto lat!' i 'Na zdrowie!'? Urzeczona, patrzała szeroko otwartemi oczami za odlatującym ptaszyskiem, które znikało w odmętach ankhmorporkskiego smogu niczym cyrkonia rzucona w beszamel..

[niebezpiecznyGroszek]

ćwiek
dym
egzaminowana

[Cudo_Tyłeczek]

Zmieniam zdanie - lepsze od orłów są muflony;) pancerne
o - takie ło, jak w Racocie, tylko bardziej;)

[Stanisław Ssakmorski]

o - takie ło

Cudo - czwarta od prawej

[Cudo_Tyłeczek]

Cudo - czwarta od prawej

O, wypraszam sobie, mnie tam nie ma ani z prawej, ani z lewej

[Cudo_Tyłeczek]

Zabić ćwieka udało się owoż temu Byle nie komu.
Dymem czuć było te życzenia, nie spodziewała się przecież perfumy, a jednak za serce chwyciło ją coś na kształt nostalgii. Z pól bitewnych kartka owa szła zapewne, stąd kurz i proch w załomkach papieru. Egzamin z dojrzałości zdawać musiał ktoś, by ona mogła ją przeczytać.

[niebezpiecznyGroszek]

fanatyczny
grzeszny
hak