Niekoniecznie o Terrym...

[Aiyanna]

Znowu Grzędowicz na przemian z Nixem. Pocieszam się nimi, bo dodatkowo czytam wielki i opasły tom do oznaczania gatunków polskich kleszczy, który jest nudny i nieco obrzydliwy a niestety niezbędny do badań terenowych, które niedługo zaczynam. Ble.

[shinju96]

Czytam Cztery pory roku, ale młodszy brat przeszkodził mi w lekturze, załatwiając mi... - tadadam! - upragnionych Panów i damy, jedyną część ŚD, której jeszcze nie czytałam Dopiero co sprowadzono to do jego biblioteki szkolnej, mam cudny, czyściutki, pachnący egzemplarz

[Biała]

ja przeczytałam Łups!a na weekendzie

a teraz odkryłam w sobie gorące posiadanie pana lodowego ogrodu bo nie moge swoich ulubionych scen poczytac jak mnie natchnie..

[Hashi]

Dorwałem "Długą Wojnę", wieczory i ranki zarwane.

[4jola]

"Upiorny legat".Chmielewska,jakby kto nie wiedział.
Uśmiałam się jak norka.Kowal musiał mi zabrać książkę,bo nie mógł spać.Och Aśka,Aśka...

[KaZio Mniejszy]

Właśnie skończyłem czytać "Niuch" (genialny, tak na marginesie) i staję przed trudnym wyborem. Otóż planuję dorwać "Długą Wojnę", ale po tym nie mam konkretnych planów, jednak rozważam dwa nazwiska: Piekarę i Grzędowicza. Kto Waszym zdaniem powinien pójść na pierwszy ogień? : P

[Hashi]

Głos na Grzędowicza

[Uuu!]

Piekarę i Grzędowicza.

Grzędowicza czytałem tylko Pana Lodowego Ogrodu (zdecydowanie warto), a Piekary chyba ze dwie książki i nie jakieś "flagowe", więc nie powinienem zabierać głosu.


W moim powtórnym, chronologicznym czytaniu Świata Dysku doszedłem do Straż! Straż! i uświadomiłem sobie, że czytając wszystkie poprzednie cały czas czekałem właśnie na NIĄ. Dla mnie dopiero od tej książki zaczyna się prawdziwy Świat Dysku.

[Biała]

przeczytałam Szatański interes Pacyńskiego i mam deżawu

albo juz to czytałam albo cos bardzo podobnego i chyba pierwszy raz zdarza mi sie nie pamietac zebym czytala dana ksiazke. ale skoro pamietam konkretne sytuacje.. hm.. a moze cos wczesniej albo pozniej czytałan..

w kazdym badz razie - w miare spoko. ale nie zeby sie jakos zachwycac

[Jadźka]

"W co grają ludzie" E. Berne - to jedna z dwóch wyjątkowo ciekawych książek, które poznałam dzięki temu, że robiłam na studiach specjalizację nauczycielską i miałam różnego rodzaju przedmioty psychologiczno-pedagogiczne. Niestety, jak to zwykle bywało z podręcznikami akademickimi, musiałam je oddać do biblioteki zanim zdołałam przeczytać, ale zaintrygowały mnie na tyle, że postanowiłam do nich jeszcze kiedyś wrócić. No cóż, sprawa się trochę odwlekła, ale po 5 latach w końcu przypomniałam sobie o niej i nabyłam obydwie książki (drugą jest tomiszcze "Mosty zamiast murów", czeka w kolejce).

"W co grają.." to cieniutka książeczka z zakresu psychologii stosowanej, bodajże napisana w latach 60. ubiegłego stulecia, ale aktualna jak diabli. Czyta się świetnie i nawet psychologiczny laik taki jak ja może z niej sporo wniosków wyciągnąć Polecam!

[Jostein Siwy]

"Upiorny legat".Chmielewska,jakby kto nie wiedział.
Uśmiałam się jak norka.Kowal musiał mi zabrać książkę,bo nie mógł spać.Och Aśka,Aśka...

No to polecam teraz "Wszystko czerwone" ("Narząd morda posiadamy. Azali kto jego wie?"), "Florencję córkę Diabła" (i poprzedzające ją akcją "Wyścigi"), "Boczne drogi" i "Wszyscy jesteśmy podejrzani" (kotki gnane parą, wiata na nasypy drogowe i urodzaj na nierogaciznę). Oraz "Lesia" ("Rozumiem. Są tu buty, których śpiew byłby milszy pani uszom". Oraz słoniocy)

[Motopompa]

"W co grają.." to cieniutka książeczka z zakresu psychologii stosowanej, bodajże napisana w latach 60. ubiegłego stulecia, ale aktualna jak diabli. Czyta się świetnie i nawet psychologiczny laik taki jak ja może z niej sporo wniosków wyciągnąć Polecam!

O czym, o czym? Tak skrótem?


Czytam Lema Pokój na Ziemi. Uwielbiam gościa.

[Jadźka]

Pompa, no to tak: Eric Berne jest twórcą teorii analizy transakcyjnej, z której wynika, że w każdym z nas tkwią 3 osoby - Dziecko, Dorosły i Rodzic (trochę jak u Freuda). Te osoby (w sensie my) grają ze sobą w różne "gry życiowe", które w duużym skrócie polegają na tym, że pod płaszczykiem pewnych zachowań, słów, intencji, oczekiwań kryje się coś zupełnie innego (ukryte motywy, intencje, oczekiwania itp).

W pierwszej części książeczki autor przybliża pokrótce swoją teorię (w kontekście gier). Druga - najobszerniejsza i najciekawsza część to "Skarbiec gier" podzielony na gry życiowe, terapeutyczne, seksualne, gry świata podziemnego itp. Gry mają chwytliwe nazwy (np. "Gra w pończoszkę", "Drewniana noga", "Teraz cię mam, ty suk#synu") i są opisane w dowcipny, przystępny sposób. Normalnie czytasz książkę i myślisz "cholerka, rzeczywiście tak jest!" Kilka pojęć i elementów było dla mnie niejasnych, jako że nigdy nie studiowałam psychologii, ale generalnie rzecz jest naprawdę lekkostrawna. No i na końcu jest jeszcze zdaje się coś w rodzaju podsumowania, które zaraz będę doczytywać

Jakbyś był zainteresowany, mogę przywieźć na zlot i pożyczyć, bo książka naprawdę cieniutka (160 str)

[Detrytus]

Przeczytałem "Sezon Burz". Maruderom mówimy zdecydowane "NIE". Toć to zwykły Wiedźmin, ani lepszy ani gorszy od poprzednich. Takie opowidanie, tyle że trochę dłuższe. Tylko wątku z tą dziewuszką (Jak je było? Jakoś na "Niu" się zaczynała) nie bardzo rozumiem:(
Zacząłem "Długą Wojnę". Rozdział chyba siódmy a Pratchetta na razie dużo nie widać. Tylko Hamish spadł z dzwonnicy...

[Uuu!]

Przeczytałem "Sezon Burz". Maruderom mówimy zdecydowane "NIE". Toć to zwykły Wiedźmin, ani lepszy ani gorszy od poprzednich.

Co prawda czytałem Wiedźmina całe wieki temu, ale chyba bym zapamiętał, gdyby był tak kiepski?
A może po prostu miałem wtedy mniejsze oczekiwania wobec książek?


Okazuje się, że demencja starcza ma swoje zalety. Właśnie kończę czytać "Straż! Straż!", którą czytałem dosyć dawno temu, bo była to moja druga książka ze Świata Dysku. I okazuje się, że mało co z tej książki pamiętałem. Zaraz idę czytać, bo została mi końcówka, a nie pamiętam jakie było zakończenie.