Uuu! napisał(a):No i niesłusznie, bo trójka jest duuużo lepsza.
Pewnie po jeszcze kilku takich opiniach się w końcu przekonam i zorganizuję miejsce w grafiku na lekturę :).
Nie mogę już edytować, więc tak niefajnie postnę pod postem... Uwaga na ewentualne spoilery...
W końcu się skusiłem, przeczytałem Długiego Marsa i... e, um.. yy... No, tak to mniej więcej wygląda.
Głównych bohaterów pierwszej książki prawie jakby nie było. Cała wycieczka po Długim Marsie nudna, a najciekawszy temat - dlaczego to nie są Marsy równoległe - w ogóle nie został rozwinięty. Lot Jankesów też się dłużył, a w końcu nigdzie konkretnie nie dolecieli. Superdzieci tak denerwowały, że ja bym tę jądrówkę jednak odpalił.
Oto moja zacna recenzja - poetycko myślę, że jej styl bardzo ładnie streszcza Długiego Marsa. I tylko ostateczne wrażenie mam inne, niż po Długiej Wojnie. Teraz nie będę czekał, ale jak najszybciej przeczytam Długą Utopię, bo może chociaż końcówka uratuje serię. A jeśli nie, to - nie licząc Długiej Ziemi - będą to pierwsze Pratchetty (hmm, pół-), których się pozbędę, bo tylko miejsce marnują na półce.
ługi Mars" czytało mi się już zupełnie przyjemnie, choć bez entuzjazmu. "Długa Utopia" wciąż przede mną. Miałam zamiar ja sobie odpuścić, ale po przeczytaniu postów z tego wątku, zmieniłam zdanie. Spróbuję wypożyczyć wszystkie 4 części i czytać jedna po drugiej. Może wtedy wyklaruje mi się jakiś konkretny osąd.
