Świat Dysku

[pawelekr570]

no doooobra ;]
głupio zabrzmiało

[Motopompa]

Przeczytałem!
Wczoraj w nocy skończyłem. Zacząłem przedwczoraj. Wg. mnie jedna z ciekawszych książek Terrego (no, bez meczu z piłką zastępczą), choć to może być spowodowane długim nieczytaniem dzieł mistrza.
Chyba najbardziej podobał mi się fragment o krabach. Bardzo celne porównanie ;f .
Jak przeczytam drugi raz i nie zapomnę to napiszę więcej.

[Soski]

Wczoraj z wielkim smutkiem zakończyłem czytanie"NA", jak dla mnie ksiazka bardzo dobra (tylko, ze mi to wogóle mało do szczęścia potrzeba ), najbardziej mnie ucieszyło wprowadzenie nowej rasy, bo ten mix w ankh-morpork uwielbiam na czele z moimi uwielbinymi Golemami

ogolnie ocena ksiazki 5+

Ps. wracajac do golemów, na bank by stworzyły ciekawa drużyne piłkarską, byłby orzeszek do zgryzienia dla pana Nutta, ale to takie moje fantazje

Pozdrawiam

[4jola]

Nie pozdrawiaj jakbyś miał zniknąć,tylko zaglądaj czesciej!
Ja też już skończyłam.I nie mogę się doczekać,kiedy zacznę drugi raz.Tak od razu nie wypada...Podobało mi się bardzo,Mustrum i cała banda niezawodni.
30 maja o 18 na Skayu będzie 'Piekło pocztowe".Dobrze,że nie mam bo by mnie podkusiło.

[Elencza]

Przeczytałam. Z pewnością jak wezmę sie za nią drugi raz coś wiecej odkryję, ale jak dla mnie taka-przecietna. Dobra, ciekawa itp, ale nie ma w sobie takiego żaru. Przyznaję, wzruszyłam sie chwilami. Uświadomiłam sobie też, że wiele mam wspólnego z Glendą, z zachowania, sympatii do gotowania, rządzenia innymi i pouczania ich dla ich własnego dobra.

[Aeshtir]

Cztery słowa.

RE!!!!!!!!

WE!!!!!!!!

LA!!!!!!!!

CJA!!!!!!!!

Jak dla mnie, jedna z najlepszych książek Pratchetta, wysłałem właśnie recenzję odpowiednim władzom, jeśli nie zostanie zaakceptowana, prawem kaduka wkleję ją po prostu w ten temat .

[Szamajim]

Poprawki są nakładane na pw ci napisałem pytanie

[Aeshtir]

A odpowiedź poszła;).

[Eolienne]

przeczytałam dziś i tak na świeżo mogę napisać, że jestem ZACHWYCONA! wg mnie naprawdę ciekawa historia, może dzięki temu, że skupiona na moich faworytach, czyli nadrektorze Ridcullym, Myślaku Stibbonsie i Vetinarim. nie wspominając już o motywie przewodnim, czyli piłce nożnej <3 trochę ten opis meczu mnie nie wciągnął, natomiast co do bohaterów, to tak jak koleżanka(?) napisała wcześniej: Julię walnęłabym patelnią. ciężką patelnią.

[Curry]

Do mnie nowi w tej książce bohaterowie prawie wcale nie przemówili. Julia, Glenda, Trevor, a już Nutt przede wszystkim - nie zrobili na mnie wrażenia. Nadrobił nieco Pepe. I może Macarona. I magowie rozmawiający o seksie oralnym. Przy Macaronie. Poza tym jednak Bogu dzięki, że w książce był Mustrum, (były)dziekan, HEX, PEX, Myślak i inni. Motyw piłki nożnej świetny, ale jakoś zupełnie nie czułam.. Akcji. Finał, czy raczej finałowy mecz, przeczytałam i dopiero po tym zauważyłam że to już koniec. Nie czułam wcale że to już wszystko. Może ja po prostu potrzebuję jakiegoś solidnego BOOM! na końcu, niestety w tej książce czegoś takiego dla mnie nie było..

[Dżon]

Ja zacząłem czytać, ale jakoś mnie nie przekonało. Przeczytam jak będę miał chwilkę czasu. Ale j.w. Te postacie do mnie również nie trafiają nowe. A piłka też mnie nie interesi :]

Jakoś te ostatnie książki w ogóle nie mają takiego polotu co starsze. Może wyjątkiem jest Łups Jedynym możliwym jak dla mnie wytłumaczeniem jest, że Terry chce pojechać po Tolkienie i też zakończyć cykl przejściem do naszej rzeczywistości. Jeno po co?

[Curry]

Mam podobne odczucie co do świetności książek. Łups! to akurat mój ulubiony tom, ale starsze miały w sobie coś nowego, powiew świeżości. Teraz, po przeczytaniu tylu książek z serii schematy daje się już łatwiutko wyłapać.

Co do Unseen (...), to dodam jeszcze że w ogóle nie spodobał mi się motyw z wprowadzaniem nowej rasy. Pan Nutt, którego właściwie i tak nie lubiłam, stracił u mnie dużo gdy okazał się być ORKiem, a nie - jak dotąd myślałam - goblinem. Nie wiem czemu.. Jakoś wydało mi się to bezsensowne. Właściwie cała książka ma dla mnie taki wydźwięk: piłka nożna i mecze/treningi służą jedynie jako tło dla ORKa. Tak przy okazji, bo historia samej rasy byłaby za krótka na nowy tom. Sama nie wiem czemu tak to odczuwam. Ale zdecydowanie wolałabym przykładowo dowiedzieć się czegoś nowego o już istniejących w Świecie Dysku rasach, tak jak w Łups! o trollach i krasnoludach, lub może o którymś kraju, niż poznawać historię ORKów, która, prawdę mówiąc, specjalnie mnie nie zaciekawiła..

[Eolienne]

ja świetnie się bawiłam przy Akademikach, ale ze względu na starych bohaterów.

Mustrum i jego ekipa są w tym tomie nie do przebicia rozwinięcie wątku Vetinari - Margolotta to jak dla mnie prawdziwa bomba.

nowi natomiast - mało interesujący. Glenda i Pepe - oni mi się spodobali. Nutt jakoś jeszcze dawał radę, ale Julia i Trev to dość porażkowa parka.

wielbię piłkę nożną i wyszukiwanie zasad z realnego świata sprawiało mi dużą przyjemność. jednak, jak już pisałam, moment szczytowy, czyli mecz, jakoś mnie nie ruszył.

nie wydaje mi się, żeby nowe tomy były gorsze od poprzednich. po prostu Terry ma lepsze i gorsze momenty, tak samo jak jego bohaterowie. choć muszę przyznać, że dawno nie widziałam, żeby "położył" aż trzy nowe, bądź co bądź wiodące postaci.

wierzmy, że kolejna część będzie lepsza. ale bierzmy pod uwagę, że Jego Dyskowa Mość Terry P. starzeje się i kolejne książki mogą niestety nie być na poziomie tych z lat rozkwitu jego talentu

[Eoren]

Po przeczytaniu po raz kolejny, pomimo faktu, że niezmiennie czytało mi się świetnie - jak zawsze Terrego, doszłam do wniosku, iż:

Właściwie cała książka ma dla mnie taki wydźwięk: piłka nożna i mecze/treningi służą jedynie jako tło dla ORKa.

O, właśnie. Niby o piłce a w praktyce o orkach, pokazach mody etc... Lady Margolotta bardziej mi się podobała, kiedy była tajemniczą dłonią poruszającą pionki na planszy łups gdzieś w Uberwaldzie w korespondencyjnej grze z Vetinarim...

wielbię piłkę nożną i wyszukiwanie zasad z realnego świata sprawiało mi dużą przyjemność.

I to mnie właśnie również zastanawia, bo porównując "Unseen..." do "Ruchomych obrazków" czy nawet "Muzyki duszy" to realizmy dotyczące głównego tematu, zarówno ich ilośc jak i jakośc, nie wytrzymują konkurencji. Doszłam do wniosku, że liczyłam na takie potraktowanie tematu jak w wyżej wymienionych książkach: genezę powstania równych zasad gry (np. rzutów karnych czy spalonego*) a tego jak na mój gust było niestety bardzo niewiele, właściwie tylko historia instytucji bramkarza... No i sama piłka nożna wydaje się tam taka... zwyczajna. Niby jest motyw Pedestriany i tego, że to nie magia tylko raczej religia ale ten wątek też jakoś tak marginalnie został potraktowany. Brakuje mi tego, co w "Obrazkach" czy "Muzyce" tworzyło całą niezwykłośc opisywanego zjawiska i tłumaczyło wpływ jaki wywierało ono na ludzi. Magia kina, magia muzyki a więc magia (czy też może faktycznie religia...) piłki nożnej jako czegoś nie do końca zrozumiałego również byłaby jak najbardziej na miejscu. Tego klimatu tajemniczości i może nawet grozy (jak przy muzyce i kinie) trochę mi jednak szkoda...

*Uświadomiła mi to ostatnio moja ciocia, która zadała mi pytanie, na szczęście nie: "co to?" ale "po co jest spalony?". I w tym momencie zdałam sobie sprawę, że tu właśnie widziałabym jakąś historię...

[Eolienne]

przeczytałam Unseen po raz drugi. co do Margolotty mam pewne mieszane uczucia. Lady i Vetinari bardzo podobają mi się w dialogach, a także w opisie ich relacji przez narratora (jako myśli innych postaci). jednak sama Lady M. ... jest taka, no, mało mroczna, opanowana i wampirza. wg mnie tak jak Vetinariemu posłużyło "uczłowieczenie" i odarcie go z takiej trochę schematycznej (ideał władcy "z umysłem jak piła tarczowa") tajemniczości, tak Lady stała się przez to mniej interesująca. zachowuje się trochę jak rozkapryszona damulka, a z tym jej nie do twarzy.

co do piłki... tak, jest to słabsze niż "Ruchome obrazki", ale wg mnie "Muzyka duszy" nie była lepsza