Świat Dysku

[Marek_Sobczak]

Bardzo ciężko. wybrać tą jedną jedyną. Ja uwielbiam cykl o wiedźmach z Tiffany vel Akwilą włącznie. Szczególnym uczuciem darzę "Panowie i Damy". Jeden z moich ulubionych motywów - Elfy - przedstawione w zupełnie inny sposób. Mam tam wszystko co kocham: wiedźmy w swojej najlepszej formie, kilku magów, krasnolud zawodowy kłamca twierdzący, że jest Olbrzymem po ciężkiej chorobie, orangutan i Lancrański Zespół Tańca Morris. Czegóż można chcieć więcej? Cudo. Perełka (jak wszystkie z cyklu o wiedźmach. Lubie też "Zimistrza" (nie wiem czy można go tu zaliczyć), za romans z żywiołakiem. I to jest mój powód którego nie będę uzasadniał:) dodatkowo oczywiście kreacje Feglów i Scena śmierci Pani Skorek. To moi faworyci. Jak do tej pory. A może Snuff coś zmieni? Zobaczymy.

[mw96]

Moja ulubiona to zdecydowanie "Straż Nocna".
Najbardziej lubię cykl o Straży Miejskiej i NU.

[Kinga]

mw96, zapraszam do działu powitalnego.

[Dżon]

Tak sobie pomyślałem, że właściwie to Pratchett nie ma już za bardzo wielkiego wpływu na to, co się dzieje na Dysku. Nie zauważyliście czasem, jak wiele dziać się może zdarzeń, które nie zostały opisane, a muszą się zdarzyć prawem konsekwencji, albo musiały się zdarzyć, żeby zadziały się opisane rzeczy?

Niesamowite, jak się tak zastanowić, jak książki zaczynają mieć własne życie, niezależne od autora.

[Albi]

Musze się pochwalić - koleżanka przywiozła mi z Kaliningradu rosyjskie wydanie kota w stanie czystym! Śwmiechowo się czyta.

[Dżon]

Ale fajna obkładka

[Yeffe]

Moją ukochaną książką jest "Mort", ponieważ to pierwsza książka Pratchetta, jaką przeczytałam i absolutnie się w niej zakochałam. (Esej licencjacki na studiach pisałam o Śmierci )Oprócz tego uwielbiam Straż i tę zawiłą politykę jaką Vimes i Vetinari prowadzą między sobą... No i wiedźmy...I magów....You get the point

Mam nadzieję, że mnie nie zlinczujecie jak powiem, że "Niewidoczni Akademicy" nie podobali mi się? O ile potrafię docenić to, jak Pratchett potrafi pisać o piłce nożnej, to książka ta mnie przybiła. Przeczytałam ją w oryginale i miałam problemy "wkręceniem się" w fabułę przez te przydługie tyrady Nutta o celu życiowym i chęci bycia "przydatnym." W postaci Nutta odczułam rozterki Pratchetta dotyczące efektów choroby Alzheimera i to jakby przejęło tę książkę. Nie zrozumcie mnie źle, niezmiernie współczuję Sir Terry'emu, człowiekowi, dla którego intelekt jest tak cenny, ale w wypowiedziach tej postaci zabrakło "subtelności". Z drugiej strony Nacja - książka o chłopcu, w którego życiu wszystko legło w gruzach, bardzo mnie wciągnęła, a zdecydowanie należy do poważnych i filozoficznych.