Świat Dysku

[zerogirl]

Pierwszą książką Terrego jak wpadła mi w ręce była 'Prawda', na którą natrafiłam podczas buszowania w miejskiej bibliotece. Nie zrobiła na mnie oszałamiającego wrażenia, chociaż czytało mi się ją sympatycznie. Później również w bibliotece wypożyczyłam 'Pomniejsze bóstwa', które o wiele bardziej do mnie przemówiły. Generalnie nawet jeśli któraś z książek mniej mi podejdzie to lubię po prostu chłonąc tą specyficzną atmosferę, którą przesycony jest Świat Dysku, a zwłaszcza Ankh-Morpork.

[fatalna_jendza]

Ja pierwszy raz Pratchetta dorwałam w bibliotece dziecięcej, były to czasy mojego wczesnego gimnazjum (czyli ok. 6 lat temu), a książką, która mnie oczarowała, był Zadziwiający Maurycy i jego uczone szczury".

[maladicta]

O Pratchecie już od jakiegoś czasu mówiły mi koleżanki, totalne fanki fantastyki. Jakoś nie mogłam się zabrać do tej pory.

I w końcu na urlopie (koniec lipca) kupiłam Potworny Regiment (akurat był), no i zachwyciłam się z jednej strony światem fantasy opisany z dystansem i szczyptą sarkazmu i przede wszystkim poczuciem humoru. Śmiałam się na głos. Naprawdę.

Zafascynowało tworzenie tego świata fantasy w oparciu o naszą codzienność. Te "azety" w Potwornym Regimencie wywarły na mnie wrażenie. A pamiętajcie, że to była pierwsza część, którą przeczytałam, więc całość była dla mnie zaskoczeniem.
Aluzje i parodia rzeczywistości - genialne.
Następny był Łups! Nawiązanie do PDA i do bluetootha jest genialne.

A te przypisy jak w książce naukowej hehe.

Uwielbiam ten typ poczucia humoru.

I oczywiście cieszę się, że seria ma tyle książek, bo najbardziej mi przykro kończyć książkę, którą dobrze mi się czytało. Tutaj na szczęście mam ich wiele przed sobą.

[Lóng]

Jak już pisałem na forum powitalnym,moją pierwszą książką Pratchetta był "Złodziej Czasu", którego pożyczyłem w swojej bibliotece z nudów. Spodobał mi się, chociaż nie jest najlepszą książką serii (przede wszystkim dlatego, że moim zdaniem Terry nie do końca potrafi opisać swoje myśli dotyczące natury czasu; wprowadza taki chaos w teoriach jak Rafał Kosik w Verticalu) i postanowiłem czytać dalej. Kiedy dotarłem do Ciekawych czasów, wciągnęło mnie do reszty i przeczytałem wszystko poza "Ostatnim bohaterem". Strasznie lubię ten ironiczny sposób, przedstawiania świata połączony z naprawdę mądrymi przemyśleniami na temat człowieczeństwa. W dodatku przyjemność płynąca z odkrywania aluzji i powiązań, sprawia, że lektura staje się świetną zabawą.

Muszę zabrać się za inne serie poza Światem Dysku...

[Makal]

Pierwszy Pratchett to była jakaś powieść z cyklu Czarownic, ale pamiętam, ze nie bardzo mi się podobała. Po latach, w bibliotece chwyciłem Kolor Magii, bo moi kumple czytali Terry'ego.
Kolor Magii pochłonąłem w jeden dzień. Niestety, Blasku Fantastycznego dorwać nie mogłem, więc wziąłem następną z kolei. Do dzisiaj mam na swoim koncie ok. 15 książek Pratchetta i dalej się to powiększa

[Dicey Reilly]

Oj, już trochę lat zleciało, chyba byłam wtedy gimnazjum. Z pewnością jako pierwszą powieść przeczytałam "Wyprawę czarownic" a potem "Trzy wiedźmy". Trochę nie po kolei, ale to się często zdarza. W efekcie zakochałam się w wiedźmach do takiego stopnia, że omijałam serię o straży czy też Śmierci, nie chcąc psuć sobie 'efektu' - teraz mocno się sobie dziwię. Na szczęście szybko zmądrzałam i zaczęłam serię o straży, znowu nie po kolei, bo od Zbrojnych. Już potem czytałam każdą część, jaka zjawiła się w domu, no i się ciągnie do dziś i ciągnąć będzie!

[Dżon]

Nie ma co czytać po kolei Cytując Cejrowskiego:
"Polecam. Najpierw w świetnym tłumaczeniu pana Piotra W. Cholewy, a potem, jeżeli komuś starczy języka, to także w oryginale. Aha, tylko nie zaczynajcie od pierwszego tomu. Ani od drugiego. Żeby załapać, o co Pratchettowi chodzi, trzeba zacząć gdzieś dalej. Potem można się cofnąć."

[grace]

no tak, Dżon, trudno się z tym nie zgodzić.
Ale jak Ty odkryłeś Pratcheta?

[Marek_Sobczak]

najpierw Maskarada.
Było fajnie. Pewnego pięknego dnia wszedłem do miejskiej biblioteki i szukłaem ksiazek mojego ulubionego Polskiego fantasty Pilipiuka. I jakoś tak parę ksiazek za "Dziedziczkami" wyróżniało się wielgachne i jakże kolorowe wydanie Maskarady (jak Wielkiego Boo kocham format A4). wziąlem je w ręce przeczytałem i zakochałem się w wiedźmach. Potem logowanie do systemu bibliotecznego, rezerwacja po kolei już kolejnych książek. i tak do tej pory. A teraz mam zasadę taką że z każdej wypłaty w nagrodę zakupuję sobie książkę. Po Kolei kompletuje się moja kolekcja
No i teraz dzięki temu, że moja kobieta pracuje w Anglii mam dostęp do wydań mistrza w oryginale. a jak bedzie dalej zobaczymy

[4jola]

Nie ma co czytać po kolei Cytując Cejrowskiego:
"Polecam. Najpierw w świetnym tłumaczeniu pana Piotra W. Cholewy, a potem, jeżeli komuś starczy języka, to także w oryginale. Aha, tylko nie zaczynajcie od pierwszego tomu. Ani od drugiego. Żeby załapać, o co Pratchettowi chodzi, trzeba zacząć gdzieś dalej. Potem można się cofnąć."

Absolutnie się z tym nie zgadzam i bardzo sie cieszę,że moja znajomość z Pratchettem zaczęła się w czasach,kiedy obgryzając paznokcie, z niecierpliwością czekało się na kolejny numer "Fantastyki".
Ale najważniejsze jest w rezultacie,żeby w ogóle poznać Świat Dysku i go pokochać.A od której strony,to już insza inszość...

[Dżon]

A ja nie pisałem? Pisałem kiedyś już.

Kumpel mi pokazał kiedyś Morta w gimnazjumie jeszcze, poszedłem do empika i na jednym posiedzeniu połknąłem

[Faethon]

Mnie moja siostra wciągnęła jakieś 3 lata temu. Pierwszą książką była Straż!Straż!

[grace]

ekhm, mamy taki zwyczaj na forum, że się najpierw witamy w dziale powitalnym.

[Eolienne]

mój pierwszy raz... to nie było dawno temu, w październiku minie rok.

o Pratchetcie słyszałam już bardzo dawno, ale pierwszy raz zetknęłam się z nim, gdy koleżanka poprosiła, bym podczas klasowych mikołajek przekazała komu trzeba, co życzy sobie na prezent. była to książka "straż! straż!".

prawie rok później, jak już wspominałam w październiku, trochę się nudziłam (jeszcze człowiek nic nie miał w szkole do roboty), więc właściwie drogą eksperymentu ściągnęłam sobie pakiet kilku ebooków Pratchetta. i tak właściwie z braku laku zaczęłam od "straż! straż!", bo zetknęłam się niegdyś z tym tytułem.

i się zakochałam

[Marw]

Eeeee, pierwsza książka co? "Zbrojni", tylko że gówniarz byłem i jak to gówniarz gówno zrozumiałem(9 lat miałem ), a i jeszcze czytałem jak byłem chory tzn. gorączka 40-41 stopni i wrażenia z czytania miałem raczej "średniofajne". Z Pratchettem dłuższą styczność miałem jakiś czas później (2-3 lata). Tak więc pierwszą książką którą przeczytałem tak naprawdę było "Czarodzicielstwo", moja pierwsza i ostatnia książka Pratchetta którą "przeczytałem", bo resztę książek "pochłaniałem"(wycieczka do biblioteki i 6 książek ponad limit, czytanie nocami, dniami, lekcjami).