Niekoniecznie o Terrym...

[Corvvin]

Tak sobie jechałem parę godzin samochodem, a że droga prosta to umysł automatycznie ucieka gdzieś w bok.. Zacząłem sobie wspominać historię z jednej z książek, przy której zawsze gdy ją czytam mam dosłownie 'świeczki w oczach'..
Chodzi o opis ostatniej bitwy, która w zasadzie się nie odbyła w 'Pani Dobrego Znaku' Feliska W. Kresa..

Macie takie swoje książki, fragmenty?

[P.S.Ron]

Żeby aż świeczki to chyba nie bo mimo iż się łatwo wzruszam to jednak nie przy książkach (bardziej film - np. zakończenie "Papillion" mnie mocno rozwala) no ale jak miałbym już wymienić książkę to "Trzej towarzysze" Remarque'a - śmieszy i .... chwyta za serce jak mawiał inż. Mamoń

[Alsvithe]

Nie wiem czemu, ale "Nocny Lot" Exupery'ego. No i koniec Wiedźmina, też nie wiem czemu. Generalnie umiem przy każdej książce łez kilka uronić, ale teraz niestety nie pamietam...

[Anima Vilis]

wredna i zła wiedźma tez ma ludzkie oblicze..są filmy i ksiązki przy których po prostu cos we mnie pęka..większosc z dzieciństwa..co nie znaczy ze nadal nad nimi nie chlipie..pierwsza jaka przychodzi mi na myśl to ,,o psie który jeździł koleją" płakałam tez gdy w pierwszej czesci Władcy pierścienia umierał Gandalf..przy bajkach Oscara Wildea i Andersena (najbardziej opowiadanie o matce) ..Opowieści z Narnii...pamiętam jeszcze piękną książkę z dzieciństwa ,,historia o mewie i kocie który uczył ją latać" Sepúlveda..nie czytałam jej od ładnych kilku lat ale dawniej bylam w niej zakochana..teraz czasem uronię łezkę przy ,,gwiezdnym pyle" Neila Gaimana aleto bardziej ze wspomnieniami zwiazanymi z tą ksiązką..
Ostatnio płakałam czytając ,,wyzwolenie zwierząt" Peter Singera...jechałam wtedy pociągiem i moi wspolpasazerowie patrzyli na mnie jak na wariatke..ale książka straszna i bardzo smutna..najsmutniejsze jest to ze prawdziwa..polecam wszystkim

[Kayol]

Aż mi wstyd o tym pisać, ale ostatnio popłakałam się na książce dla dzieci .
Autorki nie pamiętam, ale tytuł tak - "Ostatni ef". Piękna historia o samotności, strachu przed odrzuceniem i brakiem miłości... ale straszliwie smutna. Płakałam przez cały czas.

[ogi]

lista ksiazek które wzruszaja zmieniła sie u mnie od kiedy jestem mamą- i nie dotyczy to łzawych historii o dzieciach- problem polega na tym że w KAŻDYM bohaterze widze swego synka i inaczej odbieram cierpienie tej postaci, nie jest już umowne albo atrakcyjne, odczuwalne sie stały przyczyny i skutki, połączenia między opisanymi ludzmi to linie bólu.. np Mistrz i Małgorzata kiedys rozrywka teraz opłakany. Chciałabym sie juz uodpornic, z Apokalipto wyszłam z kina robiąc z siebie rozszlochane widowisko

[szkot]

No coż. Jeden raz w moim zyciu plakałem i byłó to wieeeeele lat temu. I uwaga - "Ania z Zielonego wzgorza". Nawet juz nie pamietam dlaczego. Pamietam tez ze "zbrodnia i kara" dostojewskiego miała duzy wplyw na moj mlody jeszcze umysl. Moze nie wzruszyla ale niektore opisy wstrzasnely. TAk samo jak "Niezwionione smierci" Whartona.

[Anima Vilis]

No coż. Jeden raz w moim zyciu plakałem i byłó to wieeeeele lat temu. I uwaga - "Ania z Zielonego wzgorza". Nawet juz nie pamietam dlaczego.

obstawiam śmierć Mateusza..chyba tez na tym chlipałam

[Kasia M.]

No coż. Jeden raz w moim zyciu plakałem i byłó to wieeeeele lat temu. I uwaga - "Ania z Zielonego wzgorza". Nawet juz nie pamietam dlaczego.

obstawiam śmierć Mateusza..chyba tez na tym chlipałam

pojęcia nie mam czemu ja nad tym nie płakałam. Może dlatego, że uważam Anię za pustą panienkę?

[Truckle]

Na książce jeszcze żadnej nie płakałem może boje się umoczyć kartki? ale za to filmy ciągle stary się ze mnie śmieje ( bo on to niby taki twardziel) teraz tak nie pamiętam ale zawsze ale to zawsze rycze na zielonej mili ostatnio też na canale + leciał taki film nie da się ukryć dla dzieci na którym też ryczałem :p ,,most do terabitii'' polecam oba te dzieła

[szkot]

No coż. Jeden raz w moim zyciu plakałem i byłó to wieeeeele lat temu. I uwaga - "Ania z Zielonego wzgorza". Nawet juz nie pamietam dlaczego.

obstawiam śmierć Mateusza..chyba tez na tym chlipałam

Wydaje mi sie ze masz racje. ale trudno mi wyciągnąć tę informacje z odmętów mojej pamięci.

[Herbata]

Ja tam zawszę płaczę tylko przy jednej książce - Ursuli Le Guin "Lewa ręka ciemności". Ilekroć ją czytam zawszę ryczę w jednym miejscu: gdy Gleny mówi o Estravenie "Poświęcił rok swojego życia na wyjednanie mi pierwszej audiencji i całą resztę życia na wyjednanie drugiej". Nie mam pojęcia dlaczego ten właśnie fragment mnie tak wzrusza.
Jest tu może więcej fanów Ursulki?

[ogi]

o tak! bardzo często odwiedzam Ziemiomorze i zawsze znajdę tam coś ważnego

[Herbata]

o tak! bardzo często odwiedzam Ziemiomorze i zawsze znajdę tam coś ważnego

Moja krew!
Cieszę sie jak Basia!

[ogi]

Moja krew!
Cieszę sie jak Basia! [/quote] są tacy co mają niebieską ale na szczęście są też jednostki z krwią zieloną i na pewno są bliżej prawdziwego życia.. A co do Ursuli z pewnością zauważyłaś szacowna Herbato, jak wiele z niej mozna znalezć u Pratcheta- choćby w Równoumagicznieniu gdzie inicjacja czrodziejska odbywa sie w odległej górskiej chatce u boku leciwej Mistrzyni, jest zamienianie sie w ptaka i problem z odmienieniem sie z niego i tak dalej