Niekoniecznie o Terrym...

[Elencza]

Skończyłam czytanie "Życia Pi". Wzruszyłam się kilkakrotnie. Tak w skrócie:
Dyrektor ZOO wraz z rodziną płyną statkiem z rodzinnych Indii do Kanady w poszukiwaniu lepszego życia. Na statku znajduje się również kilkanaście zwierząt, które chcą sprzedać, by zarobić na start w nowym państwie. Statek tonie, młodszy syn-Pi, wpada do szalupy. Po paru godzinach przyjmuje w końcu do wiadomości, że tylko on ocalał z katastrofy. Okazuje się jednak, że nie jest jedynym pasażerem szalupy. Schronienie przed falami oceanu znalazł w niej również tygrys bengalski. Dryfowali przez 7 miesięcy. Chłopak musiał w tym czasie wytresować go (w sposób podobny do tresury lwów cyrkowych), udowodnić, że to on jest samcem alfa i rządzi dwuosobowym stadem oraz karmić i poić tygrysa, żeby mu przypadkiem nie przyszło do głowy kwestionować ten porządek.
"Newsweek"-"Taka historia na milę pachnie fikcją-a jednak wydarzyła się naprawdę."
Mnie najbardziej wzruszyła scena, w której chłopiec podlicza zapasy znalezione w schowku w szalupie.
"-124 półlitrowe puszki słodkiej wody, łącznie 62 litry
-31 kartonów z żelaznymi racjami po pół kilograma
-16 wełnianych koców
-12 destylatorów do odsalania wody
...
-1 kompas
-1 chłopiec w kompletnym, jeśli nie liczyć zgubionego buta, lekkim ubraniu
-1 tygrys bengalski
-1 szalupa
-1 ocean
-1 Bóg"

[nimrothel]

A ja się rugilarnie wzruszam na "Noelce" Musierowicz. Ale t-o chyba dlatego, że co roku czytam ją przed świętami (mimo, że prawie całą znam na pemięc) a przed świętami człowiek się zawsze jakiś taki rzewny robi. Tak to raczej nie płaczę na książkach, ni na filmach....ale niektóre piosenki/muzyka są mnie w stanie do łez doprowadzić.

[ratharienn]

"Stowarzyszenie Umarłych poetów". Czytam często od nowa, za każdym razem z takim samym zaangażowaniem i za każdym razem, kiedy nadchodzi moment, kiedy chłopcy wchodzą na stoliki i mówią: O, kapitanie mój, kapitanie! do Keatinga, ryczę okropnie.

Nieśmiertelne "Romeo i Julia", choć żeby zapłakać nad tym, musiałam przeczytać kilka razy w długich odstępach czasowych. Nie wszystko dociera, kiedy czyta się jako lekturę w gimnazjum...

I tak, śmiejcie się, ale "Harry Potter". Tam zawsze znajdzie się fragment, który doprowadza mnie do łez.

[Eoren]

A ja się dzisiaj wzruszyłam (nad n-tą z kolei lekturą 'Morta' dopiero), w tym momencie, kiedy Śmierc dał mu perłę z rzecywistości, którą Mort sam stworzył. Terry coś zaczyna na mnie dziwnie działac, chyba coś ze mną nie w porządku... to znaczy bardziej niż zwykle, oczywiście...

[kiniro]

Gdy miałem około 8 lat, pamiętam, że popłakałem się po przeczytaniu "Feniks i dywan". Jedną z ostatnich scen jest śmierć Feniksa. BTW: Normalnie żył ok. 1000 lat. Tu zestarzał w tydzień. Piątka bachorów go tak wykończyła (ach, ta dzisiejsza młodzież). Zapomniałem dodać, że żył tym krócej im więcej miał przygód.

Druga, książka to "Muzyka Duszy". Pisana pode mnie. Nie płakałem ale są fragmenty, gdzie widzę swoje odbicie. W/g mnie najlepsza książka Pratchetta.

[Makal]

Płakałem chyba tylko po "W drodze" Kerouaca i trzech powieściach Marka Hłaski - "Następnym do Raju", "Brudnych czynach" i opowiadaniu "Pętla". Zwłaszcza po tym ostatnim. Dawno nie czytałem tak przygnębiającego obrazu alkoholika, który nie potrafi wyrwać się ze szponów nałogu. Raz mi się też zdarzyło uronić łezkę czytając "Diunę" Herberta, a mianowicie kiedy Gurney Halleck śpiewał dla umierającego żołnierza pieśń o jego dziewczynie i moment kiedy umiera.

No i oczywiście Bukowskiego Kobiety i Faktotum. Pomijając stosy wierszy.

Ale dużo częściej zdarza mi się płakać przy muzyce ;f

[Nobby Nobs]

Druga, książka to "Muzyka Duszy". Pisana pode mnie. Nie płakałem ale są fragmenty, gdzie widzę swoje odbicie. W/g mnie najlepsza książka Pratchetta.

Ale ja płakałam. W tym momencie, jak pod koniec książki Imp gra piosenkę na harfie... Ach, tak pięknie zostało to opisne. I zgadzam się - to jedna z najlepszych książek Ptatchetta.

Dużo płakałam też przy czytaniu "Wiedźmina". W ogóle lubię się wzruszać czytając książki...

[Marek_Sobczak]

"Oskar i pani Róża" - książka autorstwa Érica- Emmanuela Schmitta. Niesamowita i pełna wzruszeń. Naprawdę mocno polecam wszystkim którzy maja ochotę poczytać coś pięknego i skłaniającego do zastanowienia się nad wartością swojego życia.

[nanny_ogg]

"Oskar i pani Róża"

Przychylam się do powyższej opinii, wzruszająca, niesentymentalna, prawdziwa...- jest to lektura (w sensie pozycja czytelnicza-brr), którą, obok "Children's Letters to God" oraz kilku jeszcze (moich osobistych ulubieńców książkowych)warto mieć pod ręką, np.w torebce...

[Dżon]

Następny do Raju Marka Hłaski.

Pogrzeb Apostoła robi niesamowite wrażenie szczególnie.

[Marw]

Ja się ostatnio wzruszyłem jak znalazłem zeszyt z podstawówki - tak ładnie to ja nigdy nie pisałem.

[szpaq]

mnie poruszyła "Księżniczka Angina" Rolanda Topora,

[Dicey Reilly]

Ja się ostatnio wzruszyłem jak znalazłem zeszyt z podstawówki - tak ładnie to ja nigdy nie pisałem.

Uśmiałam się Ja świetnym pismem nie grzeszę-może tłumaczy to chińskie powiedzenie: Kto umie pięknie pisać potrafi zapanować nad własną duszą...

'Kwiat pustyni' - mocno mnie potrąciła... Jak to możliwe że XX/XXI wieku takie traktowanie kobiet nadal jest praktykowane? Obłęd!

[Dżon]

Zwyczajnie. Kwestie kulturowe. Zresztą im to nie przeszkadza. Poza tym w ogóle traktowanie ludzi bywa jeszcze gorsze.

[Dicey Reilly]

Zwyczajnie? Nie rozśmieszaj mnie. Gdybyś był kobietą miałbyś inne spojrzenie... To naprawdę tragiczne że młode dziewczyny pozbawia się możliwości odczuwania przyjemności-nie jest to jak obrzezanie w tradycji żydowskiej. Jeszcze wiele z nich umiera po 'zabiegu' w wyniku zakażenia. 'Kwestie kulturowe' nie są dla mnie wystarczającym argumentem by mieć to w nosie. Nie przeszkadza to m.in. Somalijczykom bo przekazywano im z pokolenia na pokolenie że nieobrzezana kobieta/dziewczyna jest nieczysta. Uświadomienie ludziom pewnych rzeczy nie jest chyba czymś niewykonalnym, nie? Trudnym, owszem, ale nie niewykonalnym.

Z resztą, to nie jest miejsce w forum na taką dyskusję. Koniec offtopu.