Niekoniecznie o Terrym...

[Drozdu]

Chciałbym wiedzieć co sądzicie o Wędrowyczu.A tak w skrócie ksiązki o nim opowiadają o starym pijaczku będącym egzorcystą i miejącym śmieszne przygody w swojej wsi Stary Majdan

[Dag]

Jedna z moich lektur do prezentacji maturalnej :] Nie wiem, która to część, chyba druga. ("Weźmiesz czarno kure...") Słyszałam sporo pozytywnych opinii o tej książcę, w ogóle o całej serii, ale szczerze mówiąc aż tak mnie nie zachwyciła. Tzn jest kilka opowiadań naprawdę celnych i zabawnych, (np Drewniany umysł) wszystkie są oparte na gorszym lub lepszym pomyśle ale całość wypada... hmm umiarkowanie pozytywnie. Nie wiem, czy się wezmę za kolejne części, może przynajmniej za pierwszą. Ale polecam przeczytanie przynajmniej jednej. Dla autora i dla Jakuba bo bohater niecodzienny, okoliczności każdemu znane a czyta się szybko i przyjemnie.

[P.S.Ron]

Czytałem "Czarownika Iwanowa" i to był największy gniot jaki w życiu przeczytałem. Rozmawiałem już o tym Corvvinem na GG. Pilipiuk to facet, który pisze, że metalowa trumna zasypana ziemią przez kilkadziesiąt lat i odkopana pokryta jest śniedzią (sic!), to facet, u którego bohater zaczyna jeść kanapkę z kiełbasą a na drugiej stronie kończy ją już z kaszanką. Fabuła jak dla mnie totalnie durna. Ktoś już pisał na forum, że jego humor jest strasznie prymitywny i ja się z tym zgadzam. Też słyszałem, że "Weźmisz..." jest niezłe i jak mi wpadnie w ręcę to może przeczytam ale specjalnie szukać nie będę.

[Anima Vilis]

Wedrowycza czytałam juz jakis czast temu

Czytałem "Czarownika Iwanowa" i to był największy gniot jaki w życiu przeczytałem.

to prawda..czarownik Iwanow to wyjątkowy niewypał..w któryms momencie odpusciłam sobie czytanie.
Wędrowyczamiałam w reku juz jakis czast temu.nie sa to napewno książki które wniosą coś do życia czy na których temat można długo dyskutowac..chodzi głównie o to aby sie pośmiać.. choc i to autorowi nie zawsze wychodzi. większosc dowcipów nie jest na zbyt wysokim poziomie choc zdarzają sie tez lepsze (np. skecz z ktulu) największe perełki są na tylnej okładce w ramce z napisem ,,ogłoszenia drobne"

[Karkasonne]

Literatura dla wiernych fanów "Świata według Kiepskich". Parę razy się zaśmiałem, fakt (bomba atomowa trzymana w ognisku i takie tam), ale to zdecydowanie za mało. Jak miałem 15 lat to się tym jarałem, ale z perspektywy czasu... Szkoda gadać.

[Corvvin]

ipiuk to facet, który pisze, że metalowa trumna zasypana ziemią przez kilkadziesiąt lat i odkopana pokryta jest śniedzią (sic!)

Jak wampiry z niej wyłaziły, znaczy że musiał być tam dostęp powietrza (ktrórędyś musiały wyłazić)

Ogólnie nie demonizowałbym tych książek tak bardzo.. To nie jest poważna literatura.. Ot książki, które można zostawić w toalecie i czytywać po jednym opowiadaniu przy każdej tam bytności Czy tam rzucać okiem podczas jazdy autobusem.. Wiele opowiadań jest bardzo słabych, ale kilka perełek też by się znalazło. Dla mnie to kategoria książek 'można przeczytać, ale sam to bym ich nie kupił'. Jedną książkę z tej serii dostałem, jedną miałem pożyczoną, a resztę czytałem na ebookach (tak, tak nosze z sobą nootebooka do łazienki ).


Swoją drogą, każda kolejna książka z tej serii wydaje się słabsza.. Co typowe dla Pilipiuka, który swoje pomysły eksploatuje do bólu. Tak było i z "Kuzynkami", (za które dostał bodaj nawet nagrodę im. Janusza Zajdla), Której kolejne odsłony były już tylko coraz gorsze..

@Ron tak swoją drogą ja dość mocno wcięty wtedy byłem, więc przepraszam za poziom rozmowy Poza tym wcięło mi twój numer gg, kiedyś coś się chciałem odezwać i nie miałem jak;)

[szkot]

A mnie sie Wedrywocz podobal. Ale tylko z poodu poczucia humoru. Aczkolwiek jest to jak najbardziej literatura toaletowa. Na jedno posiedzenie masz jedno opowiadania. A niektre teksty pmagaja zalatwic szybiej sprawe.
Jak dla mnie to jet seria ksiazek - tak durne ze az fajne.

[Grom]

Hjeh, aż wstyd przyznać, ale Wędrowycza czytało mi się bardzo dobrze. Głupie, bo głupie, ale niektóre pomysły Pilipiuka zwalały mnie z krzesła. Jednak ostatnia część ("Wieszać każdy może"?) wyraźnie była pisana mocno na siłę, a autor poczuł się fajny i próbuje pisać "ambitniejsze" książki, które, poza paroma wyjątkami są dosyć słabe. Cóż, Wędrowycz się skończył.

[Kata]

Ja przeczytałem chyba wszystkie książki o Wędrowyczu.. to jest głupie, idiotyczne czasami aż żałośnie mało śmieszne... ale kurcze, ma coś w sobie i jak dla mnie na książkę tak dla rozrywki może być, nawet przyjemnie się czyta:)

[tter282]

Hmmmm, cykl o Wędrowyczu w moim łbie nieodmiennie budzi myśl, że Pilipiuk w pewnym momencie postanowił zostać Mrożkiem, bo przeczytał "Wesele w Atomicach" i doszedł do wniosku, że potrafi napisać coś podobnego. Cóż, to tak, jak gdyby nazwać KFC restauracją - w przypadku dramatycznej potrzeby można skorzystać. Nic poza tym

[Rani]

To co opisuje Pilipiuk to ""samo życie" (po mijając wampiry i takie tam).Znam paru takich Wędrowyczów , mieszkają po sąsiedzku.

To co potrafią zrobić zdziwiło by Jakuba .

[qfas]

Najbliżej mi w ocenie książek o egzorcyście do opinii Corvina - autor eksploatuje każdy pomysł niczym Arabowie złoża naftowe. Czytałem gdzieś, że Pilipiuk ma mentalność górnika przodkowego (wyrąbię, ile się da!), i jest to chyba najtrafniejsze określenie. Poza tym nie za bardzo widzi mi się jego warsztat - czytając "2586 kroków" miałem miejscami wrażenie, ze czytam twórczość uzdolnionego szesnastolatka. Przy cyklu o Jakubie jest już lepiej, choć i tu czasami zdarzają się wtopy - zarówno jeżeli chodzi o błędy logiczne, jak i o sam styl pisania.

A jeżeli chodzi o samą treść? No cóż, fajnie się to czyta, kilka razy się zaśmiejesz, a po trzech dniach nie będziesz pamiętał, o czym to było. Taki to w końcu typ literatury. Świetny główny bohater (zawsze wyobrażałem go sobie jako takiego niedomytego Himilsbacha) nie jest zawsze w stanie pociągnąć opowiadania. Najbardziej podobały mi się książki o Wędrowyczu w wieku lat trzynastu-czternastu, teraz trochę już mniej, ale jakiś sentyment jest.

Jestem teraz w trakcie "Homo bimbrownikus" - i cóż, po raz kolejny Wędrowycz chleje na umór, walczy z siłami nieczystymi, dyskutuje z Semenem na tematy parapsychologiczne... Znów to samo? A jakże. Ale czasami warto sięgną po coś takiego - dla całkowitego odpoczynku pomiędzy poważniejszymi lekturami (Pratchett:)).

[Yeane]

"Wędrowycz" nie jest poważną lekturą i tylko tak należy go traktować! Rozrywka w czystej postaci. Czasem czystej aż do bólu, pomijając już fakt, że (wg mnie) narracja Pilipiuka pozostawia czasem wiele do życzenia.
JEDNAK jest WSPANIAŁY. Dlaczego? Nie wiem jak to wygląda u Was, ale ja sama mieszkam bardzo blisko Starego Majdanu, Wojsławic, pochodzę z Chełma. Poznałam dziadków, którzy odsłużyli swoje w upa, znam mentalność kresów wschodnich. I absolutnie, nikogo nie urażając, Pilipiuk przedstawił to genialnie. Zaśmiewam się z przygód Wędrowycza, bo jest mi to w pewien sposób bliskie. Ale nie wiem, czy byłoby zrozumiałe do końca w innym środowisku. I może stąd tyle sprzecznych opinii.

[Sushi]

"Wędrowycz" nie jest poważną lekturą i tylko tak należy go traktować!

Racja! Ja tam lubię Jakuba na zasadzie takiej jak moja babcia harlequiny. Lekkie i przyjemne, zapychacz czasu ale jednak z przymrużeniem oka. Przaśny humor no!. Opowiadania jak np "Weźmisz czarno kure" są dobre do czytania pojedyńczo przy porannej defekacji. Ale na konwent fanów chyba się wybiorę

[nimrothel]

Tak, książek o Wędrowyczu się nie pamięta. Tak, nie jest to dobra literatura. Tak, narracja pozostawia wiele do życzenia...
I tak możnaby narzekać, i narzekać...
Ale ksiązki te są naprawdę zabawne, miłe w czytaniu, i jako literatura rozrywkowa doskonale spełniają swoje zadanie. A do tego, mnie przynajmniej, niesamowicie wciągały. Jak zaczynałam czytać, to już "od deski do deski" (inna sprawa, że ja tak w ogóle mam z książkami ) Doskonale odstresowują. To jest jak..amerykańskie seriale. Oglądasz, bawią cię, wciągają, a potem ich i tak nie pamiętasz, bo fabuły to tam za grosz. Ale kto nie ogląda seriali?