Niekoniecznie o Terrym...

[kiniro]

hmm... nigdy nie lubiłam Sama ^^

Wierność swojemu najlepszemu przyjacielowi do samego końca??
Wyruszył za nim do samego piekła. I jaka nagroda go za to czekała?

[6JeździecApokalipsy]

A książki przy czytaniu których się...boicie?Kto czytał "Piaseczniki"?To co prawda opowiadanie,ale trzasneło mnie w wątpia.Bardzo dawno temu i nie wracałam do nich do tej pory."Wojny Swiatów" nie czytałam do dziś.Uuuuaaaaaa!

Hehe, "Piaseczniki" to opowiadanie dobre, bo: mroczne, obrzydliwe i ze świetną puentą! Przy książkach mało się boję, czy też wzruszam, ale coś się znajdzie... Konopnicka, rzecz jasna, trzeba przyznać, talent miała kobieta... Zofia Kossak mnie też wzrusza, (uwaga SPOILER) "Król Trędowaty" jest dość przykry, Baldwin gnijący w swoim pałacu, Wit, który nie może wrócić do domu, los garbatego brata i kochającej matki, którzy siedzą w tym rozpadającym się kasztelu też jest nie do pozazdroszczenia... Zaś "Krzyżowcy" to już w ogóle koszmar, chyba każda z postaci ma jakąś tragedię... Jeden stracił żonę, drugiego zmusili do władzy, trzeci nie może wrócić do kraju, czwarta popełniła samobójstwo, piąty chory na syfilis...D:

[bella]

Ja pierwszy raz w życiu popłakałam sie przy Małej Księżniczce gdy bohaterce umarł ojciec (chodziłam wtedy może do 2 podstawówki). Dalej książki nie doczytałam xd
Potem, chyba przy ostatniej części HP, jak Snape umarł i jak sobie uświadomiłam że to już koniec (rany, to było ze dwa lata temu, a jaka ja byłam dziecinna, żal mi siebie...) Przepłakałam również cały Księżyc w nowiu od początku do końca (no co? rzucił ją, to było tragiczne ) I jeszcze wiele, wiele innych, głównie romanse.
Co do filmów to na pewno Zakochana Jane, i, o zgrozo, Shrek...
Więcej grzechów nie pamiętam xd

[Gutex]

Piaseczniki świetne.A książka która zawsze mnie wzruszała (jeszcze jako smarkacza) to "Uczniowie Spartakusa".Zawsze mi humor poprawia koniec "Limes Inferior"Zajdla to naprawdę arcydzieło fantastyki socjologicznej.

[Sacharissa]

Z książek przeczytanych ostatnimi czasy, bardzo mnie wzruszyła "Przeprawa" Cormaca McCarthy'ego. Praktycznie przez całą akcję utworu człowiek czuje się bardzo przygnębiony, niemniej książka jest genialna.

[Dodisa]

Bardzo mi się podobał Władca Pierścieni. I Sama też lubiłam, najbardziej ze wszystkich! Wzruszyłam się, kiedy w filmie Frodo zostawił Sama, bo myślał, że on chce pierścień...

[pawelekr570]

co do mnie książki rzadko mnie wzruszają
raczej filmy np "Imperium słońca" byłem bliski płaczu pod koniec

[Eoren]

Jedna książka na której autentycznie się popłakałam (tak, tak, mam powalające osiągi) nazywała się bodajże "Siostra Agnieszka". Sama w sobie taka sobie: samotny kowboj i tak dalej, ale w pewnym momencie przybłąkał się do niego pies, którego rzeczony kowboj traktował tak jak na samotnego kowboja przystało... potem atak Indian etc. etc., którzy w końcu znajdują tego psa i krótko mówiąc straszne rzeczy mu robią... zwierzę doczołguje się do kowboja i umiera mu na rękach, a wzruszające w tym wszystkim było to jak opowiadał temu psu o tym, co będą robic w przyszłości... strasznie smutne, chociaż pewnie gdyby to nie było zwierzę to aż tak by nie działało.
A co do LOTR, do którego wielu się tu odwołuje to oczywiście nieodmiennie wzruszająca jest Szara Przystań, i to nie dlatego, że ci odpływają a ci zostają, tylko, że coś się tak nieodwołalnie kończy...
PS. Do Kiniro: Sam musiał zostac bo już żonaty i dzieciaty był, więc obowiązki są. A poza tym nie należy zapominac, że w końcu, po latach, on też odpłynął jako Ostatni Powiernik, więc jeśli wolno mi tak powiedziec: wszystko się dobrze kończy.

[Sacharissa]

A co do LOTR, do którego wielu się tu odwołuje to oczywiście nieodmiennie wzruszająca jest Szara Przystań, i to nie dlatego, że ci odpływają a ci zostają, tylko, że coś się tak nieodwołalnie kończy...

Mnie zawsze wzrusza nawet nie moment, gdy Frodo odpływa, a raczej pewien fragment z "Dodatków".

Tego roku opuścił Śródziemie król Elessar. Podobno Meriadok i Peregrin spoczęli na wieczny sen po obu stronach króla w jego grobowcu. Wtedy to Legolas zbudował w Ithilien szary okręt i popłynął z biegiem Anduiny ku Morzu. Z nim, jak wieść głosi, pożeglował krasnolud Gimli. I tak, gdy okręt zniknął z widnokręgu, zamknęła się w dziejach Śródziemia karta Drużyny Pierścienia.

Wtedy dopiero czuję, że opowieść skończyła się ostatecznie .

[Eoren]

Wtedy dopiero czuję, że opowieść skończyła się ostatecznie .

W pełni rozumiem. Dodałabym jeszcze w tym miejscu śmierc Arwen na Cerin Amroth i to, że ludzie na zawsze zapomnieli o Lorien.
A z innych tolkienowskich ciekawostek to przecież Sil wręcz naszpikowany jest takimi depresjogennymi momentami: śmierc Turina i Nienor, Berena i Luthien, Akallabeth i jak dla mnie nade wszystko ten moment, kiedy Turin dowiaduje się o śmierci Finduilas, oraz ostatnie spotkanie Hurina i Morweny... piękne just because.

[Nastasja]

ja nie umiem płakać przy LOTR.
za to zawsze, po prostu zawsze, za cholerę się nie da inaczej, ryczę jak bóbr przy "Ronji". scena z jeziorkiem i płaczącym Mattisem. nieraz próbowałam czytać i nie płakać. bardzo się starałam. nigdy nie wyszło.
czasem udaje mi się nie płakać przy "Braciach Lwie Serce".

[Elencza]

Uroniłam łezkę ( i na pewno nie mato nic wspólnego z moją ostatnio nasilającą się alergią ) nad "Złodziejem Czasu". W momencie, gdy Lobsang podarował Lu-Tze możliwość zebrania dojrzałych wiśni w Dolinie

[tter282]

W momencie, gdy Lobsang podarował Lu-Tze możliwość zebrania dojrzałych wiśni w Dolinie

Do łez może był spory kawałek, ale masz rację - to fragmencik robiący miękko w dołku. Terry i sercościskacze tudzież łzouraniacze? Nonono, któż by się spodziewał!

[Eoren]

Terry i sercościskacze tudzież łzouraniacze? Nonono, któż by się spodziewał!

Co myślałeś? Zakończenie 'Maurycego' też jest troszku wzruszające, i to jak umiera oddając życie (tudzież jedno z życ) za Niebezpiecznego Groszka.

[Kasia M.]

mnie to oddanie życia w Maurycu nie wzruszało, bardziej zła byłam na niego ;]