Luźne dysputy

[Anima Vilis]

Nic się szczególnie nie zmieniło..przynajmniej na lekcji nikt o tym słowem nie wspomni.. tylko "Słowacki wielkim poetą był"
A potem wszyscy się dziwią, że ludzie którzy lubią poezję są tak wąskim gronem. Szkoła potrafi trwale zrazić do literatury.Nie znam nauczycielki która będzie mnie egzaminować..ale jest ryzyko, jest zabawa

[Olala]

Zaskakujące, bo u mnie na lekcjach, owszem, istniał, i nawet zdarzyło nam się cośtam Jego przeczytać. A sam pomysł jak dla mnie bardzo dobry

[Dżon]

Moskaliki Strasznie wesoła forma poetycka, biorąca początek we fraszce napisanej z okazji uchwalenia Konstytucji 3 Maja:

"Kto powiedział, że Moskale
są to bracia dla Lechitów
Temu pierwszy w łeb wypalę
przed kościołem Karmelitów"

Aktualne jak nigdy


"Kto mi powie, że Grek Platon
W uczcie przewodniczył gejom,
Tego w grzbiet rąbnę łopatą -
Realną, nie jej ideą"


autorstwa SZYMONA KOBYLIŃSKIEGO :
Kto na mego śmie rodaka
rzucać brzydkie dziś kalumnie,
temu wrażę w pysk robaka
w bazylice przy kolumnie!

Kto mi bąknie, że Polacy
być nie mogą wszech cnót wzorem,
zamaluję mu na cacy
durną gębę pod klasztorem!

[nanny_ogg]

Fajne To może zagramy w ping-ponga moskalikami Jaśku?

Kto rzec zechce-Polak mądry
Nie po szkodzie jeno przed
Temu poprzestawiam wągry
Bo dostanie flaszką w łeb...

[Dżon]

A tak odgrzebuję, bo mnie na Wojaczka naszło i się chcę podzielić ładnym wierszem:

Na brednię naszą i na naszą nędzę
Na zatwardziałość w naszym szaleństwie

I na naszego głodu głośny krzyk
Na dom nasz który opuściły sny

Na nasza mowę wielce bełkotliwą
Na rozpaczliwie niedorzeczną miłość

I na zikomość wszelkich naszych prac
Na koszmar nocy i na bezsen dnia

Na naszych mistrzów bezradnych i smutnych
Oraz na sędziów ponuro okrutnych

Na biedne matki dogorywające
Przez nasze winy chcące i niechcące

Na nasze serca obrzękłe wątroby
Na nasze wargi popękane szorstkie

Na roztrzęsione fatalnie ręce
Oraz na mózgi z daremnej męce

I na te płuca co bez powietrza
Na strach bezsenny na koszmarny zegar

Na wszystko co jest udziałem naszym
Błagamy wzgląd miej ironiczna Pani

[Brethil]

a ja to chyba ostatnio wrzucałam jako utwór muzyczny.

[Dżon]

Nie widziałem. Czyje wykonanie?

[Brethil]

Pomyłka - to Ty wrzucałeś na moją prośbę o utwór ze słowem ironia.

[Dżon]

A w sumie racja. Oboje mamy sklerozę.

[Brethil]

Wiesz, w tym wieku to już najwyższa pora jak widać

[Tigi]

a ja sobie bez poezji życia nie wyobrażam. nijak.

uwielbiam całe sterty poetów, ale od kilku lat wyjątkowym sentymentem darzę pewną krakowską poetkę, Elżbietę Zechenter-Spławińską. pisze ona bardzo po kobiecemu, ale też bardzo po językoznawczemu;-) i nie tylko. tutaj wiersz, do którego jestem przywiązana niezmiernie.

Elżbieta Zechenter-Spławińska
„Dotyk"

Język dotyku jest dużo bogatszy
niż słownik bliskoznacznych wyrazów
żadne liczby nie mają na niego wpływu
czasy są wobec niego bezsilne
nie odmienia się przez przypadki
nie zna prawideł poprawności
(poprawność byłaby największym błędem)
drwi sobie z zasad i reguł pisowni
nie można go niedosłyszeć ani źle zrozumieć
kiedy powtarzam ci: kocham
od czubka głowy do pięt
i zamiast wykrzyknika
kładę dłoń w twojej dłoni